Οι βασικές διεθνολογικές θεωρίες και η υψηλή στρατηγική της Ιταλίας στην Αφρική κατά τα έτη 1911-1941

Abstract

Το χρονικό διάστημα, το οποίο εξετάζεται, αποτέλεσε την κύρια περίοδο προσπάθειας της εξωτερικής ιταλικής πολιτικής να υλοποιήσει τους πολιτικούς σκοπούς της Ιταλικής Υψηλής Στρατηγικής στην Ευρώπη, τη Μεσόγειο και την Αφρική. Στην Αφρική τον Σεπτέμβριο 1911 και τον Οκτώβριο 1935 η Ιταλία, χρησιμοποιώντας το σύνηθες μέσο υλοποίησης μίας υψηλής στρατηγικής, τον πόλεμο, εισέβαλλε στην Λιβύη και την Αιθιοπία αντίστοιχα, επεκτείνοντας τις ιταλικές κτήσεις μετά την κατοχή της Ιταλικής Σομαλίας και της Ερυθραίας. Ο απώτερος στρατηγικός στόχος της Ιταλίας, φιλελεύθερης και φασιστικής, αν και ασθενέστερη των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων, ήταν να αποκτήσει status μεγάλης Δύναμης και να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Στις εν λόγω περιοχές διακυβεύονταν τα εθνικά συμφέροντα δύο Μεγάλων Δυνάμεων, της Βρετανίας και της Γαλλίας, χώρες με τις οποίες η Ιταλία συμμάχησε τον Α’ ΠΠ και βρέθηκε κερδισμένη στο ευρωπαϊκό έδαφος και στη Μικρά Ασία. Με τη λήξη του Α’ ΠΠ και την ίδρυση της ΚτΕ η Ιταλία, έχοντας ως στόχο την βέλτιστη προσάρτηση εδαφών, διατείνονταν την αδικία εις βάρος στον διαμοιρασμό των εδαφών στη Διάσκεψη των Παρισίων το 1919. Με την έλευση του Μουσολίνι η δημιουργία μίας νέας ιταλικής αυτοκρατορίας, εις ανάμνηση της Αρχαίας Ρώμης, αποτέλεσε τη βασική ιδέα του φασιστικού καθεστώτος. Αν και μόνιμο μέλος της ΚτΕ, η Ιταλία προσπάθησε να κατοχυρώσει τις αναθεωρητικές επιδιώξεις της, μέσω της εδραίωσης της αποικίας στη Λιβύη και της κατάληψης της Αιθιοπίας. Τη δεκαετία του 1920 και μέχρι το 1935 η Ιταλία αναζήτησε διπλωματικά τόσο τη συμφωνία – συγκατάθεση της Βρετανίας και της Γαλλίας για τις επεκτατικές βλέψεις της όσο και τη διασφάλιση των βόρειων συνόρων από την απειλή της Γερμανίας με την διατήρηση της αυστριακής ανεξαρτησίας. Η ισχυροποίηση της ιταλικής παρουσίας στην Ανατολική Αφρική είχε ως σκοπό τη γενικότερη αμφισβήτηση των βρετανικών και γαλλικών συμφερόντων και την περαιτέρω επέκταση εδαφών μέχρι την Μεσόγειο και την ένωση με τη Λιβύη και δυτικότερα από μέσω της Σαχάρας στον Ατλαντικό ωκεανό. Η στρατιωτική και η οικονομικής ισχύς της Ιταλίας δεν επέτρεπε τη μονομερή υλοποίηση των στρατηγικών στόχων παρά μόνο με τη σύναψη των απαραίτητων συμμαχιών δεδομένου ότι η εσωτερική μονιμοποίηση αντιμετώπιζε δυσκολίες με κοινωνία εξουθενωμένη οικονομικά και διχασμένη πολιτικά με αντίκτυπο στο φρόνημα βασικό παράγοντα για την υποστήριξη επεκτατικού πολέμου. Για την υλοποίηση της εκστρατείας στην Αιθιοπία η σύμπλευση με τη Γερμανία ήταν φυσική κατάληξη των γεωπολιτικών εξελίξεων πλην όμως η δυσμενής οικονομική κατάσταση που επιδεινώθηκε και με τη συμμετοχή στον ισπανικό εμφύλιο κατέστησε την Ιταλία αδύναμη στρατιωτικά με την έναρξη του Β΄ΠΠ. Η διαφαινόμενη σύγκρουση με τη Βρετανία και τους συμμάχους της στην Αφρική τελείωσε με την ήττα της Ιταλίας στην Ανατολική Αφρική και τη Λιβύη. Η ανάλυση της υψηλής στρατηγικής της Ιταλίας στην Αφρική, βάσει των βασικών διεθνολογικών θεωριών, αποτελεί ένα μέσο κατανόησης της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής την εξεταζόμενη περίοδο και δίδει χρήσιμα συμπεράσματα για μία καλύτερη ερμηνεία της ιστορίας.The period under consideration was the main period of effort by Italian foreign policy to implement the political objectives of Italy's Grand Strategy in Europe, the Mediterranean, and Africa. In Africa, in September 1911 and October 1935, Italy, using the usual means of implementing a high strategy, war, invaded Libya and Ethiopia respectively, expanding Italian possessions after the occupation of Italian Somalia and Eritrea. The ultimate strategic goal of Italy, liberal and fascist, although weaker than the other Great Powers, was to acquire the status of a Great Power and gain complete control of the Mediterranean, the Middle East, and Africa. The national interests of two Great Powers, Britain and France, were at stake in these areas, countries with which Italy allied itself during World War I and found itself victorious on European soil and in Asia Minor. With the end of World War I and the establishment of the League of Nations, Italy, aiming at the optimal annexation of territories, argued that the distribution of territories at the Paris Conference in 1919 was unfair. With the advent of Mussolini, the creation of a new Italian empire, reminiscent of Ancient Rome, became the basic idea of the fascist regime. Although a permanent member of the League of Nations, Italy sought to secure its revisionist ambitions by consolidating its colony in Libya and occupying Ethiopia. In the 1920s and until 1935, Italy sought diplomatic agreement – consent of Britain and France for its expansionist ambitions and to secure its northern borders from the threat of Germany by maintaining Austrian independence. The strengthening of Italy's presence in East Africa was intended to challenge British and French interests more generally and to further expand its territory to the Mediterranean and unite with Libya and further west across the Sahara to the Atlantic Ocean. Ocean. Italy's military and economic power did not allow for the unilateral implementation of its strategic objectives, but only through the conclusion of the necessary alliances, given that internal consolidation faced difficulties with a society that was economically exhausted and politically divided , which had an impact on morale, a key factor in supporting an expansionist war. For the implementation of the campaign in Ethiopia, the alliance with Germany was a natural outcome of geopolitical developments, but the adverse economic situation, which worsened with Italy's participation in the Spanish Civil War, left Italy militarily weak at the start of WWII. The looming conflict with Britain and its allies in Africa ended with Italy's defeat in East Africa and Libya. The analysis of Italy's high strategy in Africa, based on basic international relations theories, is a means of understanding Italian foreign policy during the period under review and provides useful conclusions for a better interpretation of history.