Για το βιβλίο: Γιάννης Μπαλαμπανίδης, Ευρωκομμουνισμός: από την κομμουνιστική στη ριζοσπαστική ευρωπαϊκή Αριστερά

Abstract

Έχουμε μπροστά μας, με τη φροντίδα του ακούραστου Νίκου Γκιώνη και των πολύτιμων εκδόσεων Πόλις, το βιβλίο του Γιάννη Μπαλαμπανίδη, με τον τίτλο Ευρωκομμουνισμός: από την κομμουνιστική στη ριζοσπαστική ευρωπαϊκή Αριστερά. Είναι μια δουλειά που έρχεται να προστεθεί στην εργογραφία συνομηλίκων του, λίγο πάνω λίγο κάτω, νέων ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων που, με τις έρευνές τους, ανανεώνουν καθοριστικά τις γνώσεις και τα διανοητικά μας εργαλεία. Μέσα στη μελαγχολία των χρόνων της κρίσης, θέλω να πω, υπάρχει κάτι νέο και παραγωγικό, ζωντανό και ζωογόνο που δίνει τον τόνο στην ελληνική επιστημονική κοινότητα: αναφέρομαι σε διδακτορικές ή μετα­διδακτορικές εργασίες, συντριπτικό ποσοστό των οποίων εκπονήθηκε σε ελληνικά πανεπιστήμια. Αυτό το τελευταίο, πλάι σε πλήθος προϊ­όντων της πεπατημένης, χρειάζεται να τροφοδοτεί τις μέριμνες και τις ιδέες για το μέλλον των πανεπιστημιακών και ερευνητικών μας θεσμών. Δυστυχώς, όμως, η κρίση και οι προτεραιότητες που υπαγορεύουν οι συσχετισμοί, δεν επιτρέπουν στα ιδρύματα να υποδεχτούν αυτήν την ανανεωτική δυναμική, που εκφράζεται από νέους ερευνητές με ονοματεπώνυμο και με δημοσιευμένο ήδη σημαντικό έργο.We have before us, with the care of the tireless Nikos Gionas and the valuable Polis publications, the book by Giannis Balampanidis, titled Eurocommunism: from the communist to the radical European Left. It is a work that comes to be added to the bibliography of his contemporaries, give or take, young historians and social scientists who, with their research, decisively renew our knowledge and our intellectual tools. Within the melancholy of the crisis years, I want to say, there is something new and productive, alive and life-giving that sets the tone in the Greek scientific community: I refer to doctoral or postdoctoral works, an overwhelming percentage of which were carried out in Greek universities. This last point, alongside a multitude of products of the well-trodden path, needs to nourish the concerns and ideas for the future of our university and research institutions. Unfortunately, however, the crisis and the priorities dictated by the balance of forces do not allow the institutions to welcome this renewing dynamic, which is expressed by young researchers with names and surnames and with already published significant work.