Η ιλαροτραγική διακύβευση του «νοήματος» στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ

Abstract

Θα επικεντρωθούμε σε κομβικής σημασίας συνιστώσες των πράξεων λόγου, όπως το νόημα ή η επικοινωνιακή διαδικασία, και θα αποπειραθούμε να ιχνηλατήσουμε το σκωπτικό πνεύμα με το οποίο ο Beckett, στο Περιμένοντας τον Γκοντό, κάνει τα όριά τους να ριγούν. Πρεσβεύουμε πως το ιδίωμα του μπεκετικού oeuvre είναι το wit. Κατά τον VladimirJankélévitch, το wit (ή «Witz») είναι το σκωπτικό «αναστοχαστικό πνεύμα» που άνθισε τον δέκατο όγδοο αιώνα (22), και «η δύναμη να ανακαλύπτεις μακρινές αναλογίες, να κάνεις αισθητές, χάρη στο παιχνίδι των συνηχήσεων και της ομοφωνίας, τις πιο απροσδόκητες συγγένειες» μεταξύ ιδεών που ο κλασικισμός είχε κρατήσει επί μακρόν διαζευγμένες (133-134)∙ άλλως ειπείν, είναι η πνευματώδης, σαρκαστική έκφανση του χιούμορ, η οποία διεγείρει το μπεκετικό «risuspurus,» δηλαδή το «δύσθυμο» και «διανοητικό» γέλιο που γελά «με ό,τι είναι δυστυχές» (Beckett, Watt 48).We will focus on pivotal components of speech acts, such as meaning or the communication process, and attempt to trace the mocking spirit with which Beckett, in Waiting for Godot, makes their boundaries tremble. We maintain that the idiom of the Beckettian oeuvre is wit. According to Vladimir Jankélévitch, wit (or "Witz") is the mocking "reflective spirit" that flourished in the eighteenth century (22), and "the power to discover distant analogies, to make perceptible, through the play of assonance and homophony, the most unexpected affinities" between ideas that classicism had long kept separated (133-134); in other words, it is the witty, sarcastic manifestation of humor, which stimulates the Beckettian "risus purus," namely the "dysthymic" and "intellectual" laughter that laughs "at that which is unhappy" (Beckett, Watt 48).