Βιομετρική παρακολούθηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης

Abstract

Η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) αποτελεί ένα ραγδαία αναπτυσσόμενο εργαλείο με διττή φύση. Πρόκειται για ένα εργαλείο, που προσφέρει μεν σημαντικά οφέλη, εγείρει δε ηθικά και νομικά ζητήματα. Η χρήση συστημάτων ΤΝ για τη βιομετρική παρακολούθηση διέπεται από ένα νέο νομικό πλαίσιο, έναν νέο Κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, με την παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζονται οι ορισμοί, το κανονιστικό περιβάλλον και η νομολογία που σχετίζονται με τη βιομετρική παρακολούθηση με τη χρήση ΤΝ, ιδίως από τις αρχές επιβολής του νόμου και τις υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας. Καθώς αναλύονται οι ρυθμίσεις του Κανονισμού για την ΤΝ, παρατηρείται ότι ισχύει γενική απαγόρευση στην χρήση συστημάτων βιομετρικής παρακολούθησης σε δημόσιους χώρους σε πραγματικό χρόνο, εκτός από αυστηρά καθορισμένες εξαιρέσεις για σκοπούς επιβολής του νόμου με τις απαραίτητες διασφαλίσεις, ενώ η χρήση για λόγους εθνικής ασφάλειας εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού. Σε συνδυασμό με σχετική νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΔΑ, επισημαίνεται η πολυπλοκότητα της ισχύουσας νομοθεσίας, τη στιγμή που υφίσταται ανάγκη, για σαφές και ανθρωποκεντρικό νομικό πλαίσιο που να διασφαλίζει την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και την χρήση των τεχνολογιών ΤΝ από τις αρχές επιβολής του νόμου και τις υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας.Artificial intelligence (AI) is a rapidly developing tool with a dual nature. It is a tool that offers significant benefits but also raises ethical and legal issues. The use of AI systems for biometric monitoring is governed by a new legal framework, a new European Union Regulation. Within this framework, this thesis examines the definitions, regulatory environment, and case law related to biometric surveillance using AI, particularly by law enforcement authorities and national security services. As the provisions of the Regulation on AI are analyzed, it is noted that there is a general ban on the use of biometric surveillance systems in public spaces in real time, except for strictly defined exceptions for law enforcement purposes with the necessary safeguards, while use for national security purposes is excluded from the scope of the Regulation. In conjunction with relevant case law of the ECJ and the ECHR, the complexity of the current legislation is highlighted, at a time when there is a need for a clear and human-centered legal framework that ensures the protection of fundamental rights and the use of AI technologies by law enforcement authorities and national security services in accordance with the principle of proportionality.