« "Όταν η δουλειά σκοτώνει”: το παράδειγμα των αυτοκτονιών στη France Telecom και οι κοινωνιολογικές ερμηνείες των ψυχοκοινωνικών κινδύνων στους χώρους εργασίας»

Abstract

Το άρθρο εξετάζει την άνοδο των ψυχοκοινωνικών κινδύνων στους χώρους εργασίας μέσα από το παράδειγμα των αυτοκτονιών στη France Telecom, αναδεικνύοντας πώς το «εκσυγχρονιστικό μάνατζμεντ» και οι νέες μορφές οργάνωσης της εργασίας εντείνουν την εργασιακή οδύνη. Η συγγραφέας δείχνει ότι η υποκειμενικότητα των εργαζομένων—παλαιότερα καταπιεσμένη στο τεϊλορικό μοντέλο—σήμερα κινητοποιείται συστηματικά από τις επιχειρήσεις ως πόρος παραγωγικότητας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί βαθιά «υποκειμενική επισφάλεια». Οι ιδιωτικοποιήσεις, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις, ο αυξανόμενος έλεγχος, η εντατικοποίηση της εργασίας και η απώλεια επαγγελματικής ταυτότητας οδηγούν σε φαινόμενα στρες, εξουθένωσης και ακόμη και αυτοκτονιών, επιβεβαιώνοντας ότι τα προβλήματα αυτά δεν είναι ατομικά, αλλά προϊόντα της σύγχρονης οργανωσιακής κουλτούρας και των πρακτικών διοίκησης.The article examines the rise of psychosocial risks in the workplace through the paradigm of the suicides at France Telecom, highlighting how "modernizing management" and new forms of work organization intensify occupational suffering. The author shows that the subjectivity of workers — previously suppressed under the Taylorist model — is today systematically mobilized by corporations as a resource for productivity, while simultaneously generating deep "subjective precariousness." Privatizations, forced relocations, increasing surveillance, work intensification, and the loss of professional identity give rise to phenomena of stress, burnout, and even suicide, confirming that these problems are not individual in nature but are products of contemporary organizational culture and management practices.