Βιασμός και Ένοπλες Δυνάμεις: κατευθυνόμενη εγκληματική πρακτική ή φυσικό επακόλουθο;

Abstract

Η άσκηση σεξουαλικής βίας σε μεγάλες ομάδες του άμαχου πληθυσμού, κυρίως θηλυκού φύλου αλλά και παιδιών, τα τελευταία χρόνια και σε συναδέλφους, αποτελεί δυστυχώς μια πρακτική που έχουν ακολουθήσει διαχρονικά όλα τα στρατιωτικά σώματα (πόλεων-κρατών, αυτοκρατοριών, εθνών-κρατών). Η σιωπή των στρατιωτικών και πολιτικών αρχών σε τέτοια θέματα και η έλλειψη προσοχής των κοινωνικών επιστημόνων (κοινωνιολόγων, ιστορικών, εγκληματολόγων) στο θέμα αυτό, δημιουργεί τεράστια ερωτήματα σχετικά με την «αποδοχή» ή όχι των πράξεων αυτών. Το άρθρο αυτό θα προσπαθήσει να επιστήσει την προσοχή των κοινωνικών ερευνών στο θέμα αυτό.The use of sexual violence against large groups of the civilian population—primarily women but also children—and in recent years even against fellow soldiers, unfortunately constitutes a practice historically followed by all military forces (city-states, empires, nation-states). The silence of military and political authorities on such matters, along with the lack of attention from social scientists (sociologists, historians, criminologists), raises profound questions about the “acceptance” or non-acceptance of these acts. This article seeks to draw the attention of social research to this issue.