Βία, σεξ, έγκλημα: αναπαραστάσεις σύγχρονων μύθων στη σειρά «Desperate Housewives»

Abstract

Ένας από τους λόγους της μεγάλης επιτυχίας της σειράς Desperate Housewives είναι ότι η υπόθεσή της στρέφεται γύρω από καθημερινά προβλήματα (επαγγελματικές και οικογενειακές διαμάχες, έρωτες και αντιζηλίες) ως δραματοποίηση των κοινωνικών αναπαραστάσεων που περιγράφουν το «μυθικό πλαίσιο» που αφηγείται και μέσα στο οποίο κατανοούνται οι σχέσεις αυτές που ενδιαφέρουν (έστω κι αν δεν ομολογούνται πάντα) το ευρύ ανά τον κόσμο κοινό (ιδίως το γυναικείο). Από την ανάλυση της μυθοπλασίας αποτυπώνονται κοινοί (εμβληματικοί) χαρακτήρες της σύγχρονης καθημερινής ζωής όπου η κοινωνική κριτική αποτελεί βασικό παράγοντα «επιβολής» μιας τάξης ως προς τα «καθωσπρέπει» όρια στα οποία οφείλει να υπακούει ο σύγχρονος άνθρωπος ώστε να μην αποτελεί «περιθώριο» και να μην ταυτιστεί με τον «παραβάτη». Οι διαπλεκόμενοι συμβολισμοί χρησιμεύσουν ως αναφορές για τον σύγχρονο άνθρωπο (εμπεριεχομένης και της διάστασης του «ρόλου της διπλανής πόρτας» και της «επιβίωσης μέσω εξουσιοδότησης» που προσφέρει ο οπτικός κανιβαλισμός των «σκανδάλων»), ενώ επιβεβαιώνεται η ανάγκη περαιτέρω μελέτης της «σκοτεινής πλευράς» της κοινωνίας (που εμπεριέχεται ακόμα και στον σύγχρονο ψυχισμό και φαίνεται να αποτελεί τη βάση για τις παρορμήσεις, τα αρχέτυπα και τα συμπλέγματα - της πλευράς δηλαδή που «συνδιαλέγεται» με το φαντασιακό).One of the reasons for the great success of the series Desperate Housewives is that its plot revolves around everyday problems (professional and family conflicts, romances, and rivalries), presented as a dramatization of social representations that define the “mythical framework” the narrative constructs and within which these relationships are understood—relationships that interest (even if they are not always openly acknowledged) a broad global audience, especially women. Through an analysis of the fictional narrative, common (emblematic) characters of contemporary everyday life emerge, in which social critique functions as a key mechanism for the “imposition” of an order defining the “respectable” boundaries to which the modern individual is expected to conform, so as not to be relegated to the “margins” or identified with the “transgressor.” The interwoven symbolisms serve as points of reference for the contemporary individual (including the dimension of the “neighbor next door” role and that of “survival through authorization” offered by the visual cannibalism of “scandals”), while they also confirm the need for further study of the “dark side” of society—a side that is embedded even in the modern psyche and appears to constitute the basis of impulses, archetypes, and complexes, that is, the side which “dialogues” with the imaginary.