Τα μυστήρια των αρχείων: επί τα ίχνη αρσακειάδων διδασκαλισσών

Abstract

Αναζητώντας τα ίχνη των διδασκαλισσών στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα, ξεκίνησα δειλά το 2007, συστηματικά το 2008, ένα αποκαλυπτικό και συγχρόνως γοητευτικό ταξίδι σε αυτόν τον «τόπο» που το σινάφι των ιστορικών αποκαλεί αρχείο. Το ταξίδι σε αυτόν τον μυστηριώδη «τόπο» ήταν απαραίτητο για την τεκμηρίωση της διδακτορικής μου διατριβής, η οποία τότε ξεκινούσε, με θέμα τις δασκάλες στη συγκυρία του αλυτρωτισμού. Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου ερευνητικού εγχειρήματος σκοπός μου ήταν –και εξακολουθεί να είναι, γιατί η περιπέτεια της διατριβής δεν έχει τελειώσει ακόμη– να διερευνήσω τους τρόπους με τους οποίους συγκροτούνται οι Αρσακειάδες δασκάλες ως ιστορικά υποκείμενα στο χρονικό διάστημα από το 1880 ως το 1913· διάστημα, κατά το οποίο αναλαμβάνουν να διδάξουν την ελληνική γλώσσα και να εγχαράξουν την ελληνική εθνική συνείδηση στους πληθυσμούς των διαφιλονικούμενων περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Seeking the traces of female teachers at the turn of the 19th to the 20th century, I began tentatively in 2007, systematically in 2008, a revelatory and simultaneously fascinating journey to this "place" that the community of historians calls archive. The journey to this mysterious "place" was necessary for the documentation of my doctoral dissertation, which was then beginning, on the subject of female teachers in the context of irredentism. Within the framework of this specific research undertaking, my purpose was—and continues to be, because the adventure of the dissertation has not yet ended—to investigate the ways in which Arsakeion female teachers are constituted as historical subjects in the period from 1880 to 1913; a period during which they undertake to teach the Greek language and to inscribe Greek national consciousness in the populations of the disputed territories of the Ottoman Empire.