Κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας: μια πολιτική σε εξέλιξη

Abstract

Η παρούσα εργασία παρουσιάζει τις εξελίξεις στην Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας σε ένα θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο. Σε θεσμικό πλαίσιο κάνει μια προεπισκόπηση των προσπαθειών για την απόκτηση κοινής άμυνας από τα πρώτα χρόνια μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έως τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Σε πολιτικό πλαίσιο παρουσιάζει τις γεωστρατηγικές αλλαγές, οι οποίες πυροδοτούν εξελίξεις στην ΚΠΑΑ και οδήγησαν στην πρόσφατη εγκαινίαση των απαραίτητων δομών για μια συντονισμένη και μόνιμη συνεργασία. Απαραίτητο στοιχείο για την αξιοποίηση των δομών αυτών παραμένει η πολιτική βούληση των κρατών μελών. Δεν θα μπορούσε να παραληφθεί από τη μελέτη αυτή το ΝΑΤΟ ως η βασική συνιστώσα της συμβατικής άμυνας και ένας σημαντικό παράγοντα ασφάλειας και σταθερότητας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.This research paper presents developments in the Common Security and Defense Policy in an institutional and political context. In an institutional framework, it looks at the attempts to achieve a common defense from the first years after the Second World War until the Lisbon Treaty. In a political context, it presents the geostrategic changes that trigger developments in the CSDP, leading to the recent launch of the necessary structures for a coordinated and permanent cooperation. The political will of the Member States remains a prerequisite for the exploitation of these structures. NATO could not be omitted from this study, as it is the main component of conventional defense and an important factor of security and stability after the end of the Cold War.