Ο θεσμός του τοπικού συμπαραστάτη-διαμεσολαβητή: μια συγκριτική προσέγγιση με το θεσμό του Συνηγόρου του Πολίτη

Abstract

Τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών περιπλέκονται συχνά με τους φορείς του δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο θεσμός της τοπικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει υπαρκτά φαινόμενα κακοδιοίκησης που εντοπίζουν οι πολίτες στις συναλλαγές τους με τους ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού. Η μελέτη στοχεύει στην ανάδειξη του θεσμού της τοπικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα. Ο ρόλος και η αποστολή των τοπικών Διαμεσολαβητών προβλέπεται στο Ν. 4555/2018 «Πρόγραμμα Κλεισθένης Ι». Ωστόσο, ο θεσμός προϋπήρχε και λειτούργησε και στο Ν. 3852/2010 «Πρόγραμμα Καλλικράτης», με τη μορφή του δημοτικού και περιφερειακού Συμπαραστάτη του Πολίτη και της Επιχείρησης. Στην Ευρώπη και διεθνώς, η έννοια της τοπικής διαμεσολάβησης είναι οικεία εδώ και δεκαετίες. Στην Ελλάδα, η πιο γνωστή μορφή διαμεσολάβησης αποτελεί εκείνη του εθνικού διαμεσολαβητή, μέσω της λειτουργίας του Συνηγόρου του Πολίτη. Μέσω της συγκριτικής προσέγγισης των δύο θεσμών διαμεσολάβησης, επιχειρείται η ανάδειξη συναρμοδιοτήτων, αλληλοεπικάλυψης αρμοδιοτήτων και αποσαφήνισης των ορίων λειτουργίας τους. Μέσα από την παρούσα εργασία αναδύεται ένα προτεινόμενο πλαίσιο συνεργασίας μεταξύ των δημοτικών Διαμεσολαβητών και του Συνηγόρου του Πολίτη.

Every day issues that citizens face are frequently perplexed with the public sector and local government bodies. The statute of local mediation in Greece comes to cope with real maladministration phenomena that people come across in every day transactions with local government bodies. The study aims to highlight the institution of local mediation in Greece. The role and mission of local and regional government Ombudsmen is mentioned in Law 4555/2018 “Klisthenis Program I”. However, the statute was also active during the “Kallikratis Program” (Law 3852/2010), through the so called ‘municipal and regional Ombudsman of Citizen and Enterprise’. Not only in Europe but also worldwide, is the concept of local mediation familiar for decades. In Greece, the most commonly known form of mediation is the public one, through the statute of the Greek Ombudsman. An attempt is made to show off co-responsibilities, overlapping competences and to clarify operational conditions, through the comparative approach of the two kinds of mediation. A proposed framework for cooperation between the municipal Ombudsmen and the public Greek Ombudsman emerges through this thesis.