Διδακτορικές διατριβές

Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://pandemos.panteion.gr/handle/123456789/4

Περιήγηση

Τώρα δείχνει 1 - 20 από 51

Policies, feminist movements and demands to tackle violence against women: a comparative study of domestic violence in European countries
Μαυρομμάτη-Λαγάνη, Αρετή; Mavrommati-Lagani, Areti; Στρατηγάκη, Μαρία; Stratigaki, Maria; Ανθοπούλου, Θεοδοσία; Anthopoulou, Theodosia; Συμεωνάκη, Μαρία; Symeonaki, Maria; Social Policy (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025)
Η παρούσα μελέτη εξετάζει κατά πόσο οι πολιτικές που εφαρμόζονται για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών —ιδίως της ενδοοικογενειακής βίας— συγκλίνουν μεταξύ δέκα ευρωπαϊκών χωρών (εννέα κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου). Παράλληλα, διερευνά τη συμβολή του φεμινιστικού κινήματος στην ανάπτυξη αυτών των πολιτικών. Κεντρικός στόχος είναι η ανίχνευση των ιστορικών σταδίων εξέλιξης των μέτρων που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Η έρευνα συνδυάζει βιβλιογραφική ανασκόπηση, συγκριτική ανάλυση εθνικών πολιτικών και ποιοτικές συνεντεύξεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων γυναικείων οργανώσεων, φεμινιστικών ομάδων και ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται κατά της έμφυλης βίας. Αυτή η πολυεπίπεδη προσέγγιση επιδιώκει να εμβαθύνει στην κατανόηση της συνεργασίας μεταξύ των γυναικείων οργανώσεων και των κρατικών θεσμών. Τα ευρήματα δείχνουν γενική σύγκλιση στα θεσμικά πλαίσια πολιτικής των δέκα χωρών, αν και παραμένουν σημαντικές διαφορές ως προς τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συνεργάζονται, υποστηρίζουν και χρηματοδοτούν τις γυναικείες οργανώσεις. Οι βόρειες και δυτικές ευρωπαϊκές χώρες (Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Σουηδία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) παρουσιάζουν ισχυρότερες παραδόσεις συνεργασίας, με το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία να επιδεικνύουν μακροχρόνιες σχέσεις μεταξύ καταφυγίων, τοπικών φεμινιστικών ομάδων και του κράτους. Αντίθετα, η Ελλάδα, η Πολωνία και η Ουγγαρία εμφανίζουν ασθενέστερη κυβερνητική συνεργασία, ενώ στις δύο τελευταίες παρατηρείται οργανωμένη αντίσταση του κράτους απέναντι στις γυναικείες ΜΚΟ. Μέσα από συγκριτική ανάλυση και συνεντεύξεις, η μελέτη αναδεικνύει τις κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι οργανώσεις γυναικών, εντοπίζει κενά πολιτικής σε κάθε χώρα, αξιολογεί την επιρροή των ευρωπαϊκών και διεθνών πλαισίων, και προσφέρει μια εικόνα για το πώς οι ίδιες οι οργανώσεις αντιλαμβάνονται τις τρέχουσες εξελίξεις και προκλήσεις που αντιμετωπίζει το φεμινιστικό κίνημα σήμερα.
Νεοφιλελευθερισμός και κράτος πρόνοιας: από το θεωρητικό πλαίσιο στη νομική πράξη
Πολυμενάκος, Βρασίδας; Καλτσώνης, Δημήτρης; Social Policy (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025)
Με την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης αμφισβητήθηκε το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν κατάργησε το κοινωνικό κράτος και κατ’ επέκταση το κράτος πρόνοιας αλλά επιδίωξε να δημιουργήσει ένα δικό μοντέλο κράτους πρόνοιας για να διαχειριστεί τα κοινωνικά προβλήματα που γεννά ο οικονομικός ανταγωνισμός. Για να το επιτύχει, θέσπισε ένα φιλικό προς την αγορά και τον ανταγωνισμό νομικό πλαίσιο. Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εξέλιξης. Ιδιαίτερα την μνημονιακή περίοδο αλλά και μετά, η Ελλάδα προσάρμοσε το ισχύον κοινωνικό δίκαιο της στις ανάγκες της ανοιχτής αγοράς και της ανταγωνιστικότητας. Η επικράτηση του νεοφιλελεύθερου οράματος διαφαίνεται στην εφαρμογή μιας σειράς νόμων που υπηρετούσαν τις ανάγκες των επιχειρήσεων στην εργασία, στην επιβολή του ατομικού-επενδυτικού μοντέλου ασφάλισης, στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας με την εμπορευματοποίηση τους και στην προώθηση της ανοιχτής αγοράς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα δικαιώματα της εργασίας, της ασφάλισης, της υγείας και της εκπαίδευσης έχασαν την κοινωνική διάσταση τους εφόσον εξατομικεύτηκαν για να συντονιστούν με τις νεοφιλελεύθερες επιταγές για ένα κράτος πρόνοιας δομημένο πάνω στους μηχανισμούς της αγοράς. Η επιχείρηση, το άτομο, το ελάχιστο κράτος και η τάξη αποτέλεσαν τις βάσεις της συγκρότησης του νεοφιλελεύθερου κράτους πρόνοιας. Εν κατακλείδι, το νέο κράτος πρόνοιας ταυτίστηκε με μια μη διανεμητική κοινωνική πολιτική και με εξατομικευμένα κοινωνικά δικαιώματα
«Η εισαγωγή μηχανισμών αυτόματης δημοσιονομικής προσαρμογής στο νέο συνταξιοδοτικό σύστημα»
Κουμαριανός, Ευάγγελος; Koumarianos, Evangelos; Κουζής, Γιάννης, 1957-; Social Policy (2020)
Από τη δεκαετία του 2000 εξαπλώνεται η υιοθέτηση Μηχανισμών Δημοσιονομικής Προσαρμογής για την αντιμετώπιση δημοσιονομικών και δημογραφικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα ώριμα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα. Οι επιμέρους εκδοχές των Μηχανισμών Δημοσιονομικής Προσαρμογής φιλοδοξούν να διασφαλίζουν την αναλογιστική βιωσιμότητα των δημόσιων συνταξιοδοτικών προγραμμάτων προκαθορίζοντας τις θεσμικές αντιδράσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος. Ανάλογα με τις εξελίξεις στην οικονομία, το δημογραφικό, το κόστος ζωής και τους μισθούς, αποφασίζεται εκ των προτέρων η διαδικασία, η περιοδικότητα αλλά και το περιεχόμενο των συνταξιοδοτικών ρυθμίσεων που θα επαναφέρουν το σύστημα στην επιθυμητή ισορροπία. Οι Μηχανισμοί Δημοσιονομικής Προσαρμογής συνδέονται κατά κανόνα με τις μεταβολές του προσδόκιμου ζωής, με την εξέλιξη των μισθών ή με τη σχέση εσόδων/δαπανών και ενεργοποιούνται ανάλογα με τη διακύμανση αυτών των ποσοτικοποιημένων οικονομικών, δημογραφικών ή στατιστικών δεικτών. Στο πρώτο κεφάλαιο, εξετάζονται τα χαρακτηριστικά των μεταρρυθμίσεων με κριτήριο την αλλαγή ή μη παραδείγματος στη συνταξιοδοτική πολιτική και αναφέρεται το ευρύτερο πλαίσιο μεταρρυθμίσεων στο οποίο εντάσσεται η εισαγωγή Μ.Α.Π. στο ελληνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Στο δεύτερο κεφάλαιο, αναλύουμε τα επιμέρους χαρακτηριστικά των Μ.Α.Π., τους κατηγοριοποιούμε με αναφορά στη λειτουργία τους και αναφερόμαστε σε Μελέτες Περίπτωσης εισαγωγής Μ.Α.Π. σε συνταξιοδοτικά συστήματα άλλων χωρών. Στο τρίτο κεφάλαιο, ερευνάται η σύνδεση των Μ.Α.Π. με την ανταποδοτική δικαιοσύνη που επικεντρώνεται στην ίση ανταπόδοση μεταξύ γενεών και αναλύεται η επιρροή των διεθνών οργανισμών στη χρήση τους. Παράλληλα, εξετάζονται τα αποτελέσματα αποπολιτικοποίησης της μεταρρύθμισης, εξατομίκευσης των κοινωνικών κινδύνων και ενίσχυσης της προσφοράς εργασίας για τη διασφάλιση επαρκούς σύνταξης. Στο τέταρτο κεφάλαιο, αναλύονται τα χαρακτηριστικά και οι στόχοι των Μ.Α.Π. που έχουν ενταχθεί στο ελληνικό σύστημα και αποτιμάται η μέχρι σήμερα εφαρμογή τους.
Η κοινωνική και πολιτισμική ενσωμάτωση των μεταναστών από το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές
Κλεισιούνη, Πηνελόπη; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Papadopoulou, Despina; Κουζής, Γιάννης; Δημουλάς, Κωνσταντίνος; Dimoulas, Constantine; Social Policy (2025)
Η μετανάστευση αποτελεί ένα πολυδιάστατο φαινόμενο το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της Ελλάδας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Συνέβαλε ενεργά στην διαμόρφωση της δημογραφικής, οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής και κοινωνικής της δομής. Όπως οι περισσότερες κοινωνικές αλλαγές, έτσι και οι αλλαγές που επιφέρει το φαινόμενο της μετανάστευσης δοκίμασαν τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας και σε πολλά σημεία χρειάστηκε να επανεξετασθεί η ετοιμότητα τους. Ιστορικά, η Ελλάδα υπήρξε χωρά αποστολής μεταναστών ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει μεταβληθεί σε μια χώρα υποδοχής. Η γεωγραφική της θέσης παίζει ρόλο υψίστης σημασίας καθώς κάποιες φορές αποτελεί το πέρασμα για τους μετανάστες προς χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Όμως, ατέρμονες γραφειοκρατικές και όχι μόνο διαδικασίες καθιστούν τους μετανάστες μέλη μιας πραγματικότητας που δεν είχαν προβλέψει. Το φαινόμενο της μετανάστευσης είναι άρρηκτα συνυφασμένο με την έννοια της κοινωνικής ενσωμάτωσης. Η κοινωνική ενσωμάτωση είναι μια έννοια, η οποία νοηματοδοτείται από τη συμμετοχή των μεταναστών σε μια σειρά θεσμών όπως είναι η εκπαίδευση και η εργασία. Επιπλέον, η διαδικασία της κοινωνικής ενσωμάτωσης περιλαμβάνει την υιοθέτηση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών της χώρας υποδοχής και την ένταξη στην κοινωνική ζωή της. Η επιτυχία της κοινωνικής ενσωμάτωσης δεν εξαρτάται, ωστόσο, μόνο από τους ίδιους τους μετανάστες, αλλά και από την κοινωνία υποδοχής, τους κρατικούς φορείς και τις πολιτικές που υιοθετούνται για να διευκολύνουν αυτή τη διαδικασία. Η αποδοχή, η συμπερίληψη και οι ίσες ευκαιρίες είναι τα θεμέλια για την επιτυχία της ενσωμάτωσης. Εν κατακλείδι, η διαδικασία της κοινωνικής ενσωμάτωσης είναι ένας τρόπος αμοιβαίας κατανόησης της διαφορετικότητας ενώ, παράλληλα, προτάσσει το σεβασμό μεταξύ των λαών και αποτελεί βασικό στοιχείο για τη δημιουργία μιας συνεκτικής και δίκαιης κοινωνίας.
Πόντιοι μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση στο σχολείο και ενδεχόμενοι παράγοντες κοινωνικού αποκλεισμού τους
Κλάδη-Κοκκίνου, Μαρία Κ.; Κασιμάτη, Κούλα; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Πρόκου, Ελένη; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2007)
Με την έρευνα αυτή επιχειρείται η διερεύνηση της σχέσης της επίδοσης των μαθητών με την οικονομική κατάσταση των οικογενειών τους, την καταγωγή τους, τη γνώση της γλώσσας, τα χρόνια παραμονής, τον εθνοκεντρισμό των καθηγητών, τον εθνοκεντρισμό του περιβάλλοντος, τη στάση των γονέων απέναντι στην εκπαίδευση και το εκπαιδευτικό επίπεδο των γονέων καθώς επίσης και το αν η επίδοση επηρεάζει τις φιλοδοξίες των μαθητών για το επαγγελματικό τους μέλλον πιστεύοντας ότι αυτό μπορεί να είναι η συνέχιση ενός ιδιότυπου κοινωνικού αποκλεισμού ο οποίος μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ο πληθυσμός της έρευνας είναι οι μαθητές της Γ’ Γυμνασίου των σχολείων του Δήμου Αχαρνών σε τέσσερις κατηγορίες: Τους Ελληνοπόντιους, τους Έλληνες, τους λοιπούς μετανάστες, και τους Έλληνες με ένα γονέα Έλληνα. Τα ευρήματα ήταν τα εξής: Την επίδοση την επηρεάζουν κυρίως τα οικονομικά προβλήματα και η χώρα προέλευσης με τους Ελληνοπόντιους να παρουσιάζουν τη χαμηλότερη επίδοση. Μάλιστα, μεταξύ των Ελληνοποντίων και των Ελλήνων με τα ίδια οικονομικά προβλήματα, φαίνεται ότι οι Ελληνοπόντιοι έχουν χαμηλότερη επίδοση. Τέλος η σχολική επίδοση φαίνεται ότι επηρεάζει τις φιλοδοξίες των μαθητών οι οποίοι παρουσίαζαν τις χαμηλότερες και υψηλότερες σχολικές επιδόσεις αναφορικά με τις φιλοδοξίες τους για το επαγγελματικό τους μέλλον.
Οι κρατικές Υπηρεσίες Υγείας ως φορείς κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης των οικονομικών μεταναστών
Χαραλαμποπούλου, Αγγελική Χ.; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Μπάγκαβος, Χρήστος; Στρατηγάκη, Μαρία; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2013)
Η παρούσα διατριβή αφορά στις διαδικασίες κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης των οικονομικών μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, μέσα από την επαφή τους με τις Κρατικές Υπηρεσίες Υγείας (ΚΥΥ). Επίσης, η μελέτη εξετάζει τον τρόπο (π.χ. βίωμα, πληροφόρηση), με τον οποίο εσωτερικεύονται οι διαδικασίες αυτές τόσο από τους οικονομικούς μετανάστες όσο και τους εκπροσώπους αυτών των υπηρεσιών, μέσα από την καθημερινή συμμετοχή τους στα Κρατικά Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας κ.λπ., αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο. Η διερεύνηση πραγματοποιήθηκε μέσα από μια περιγραφική ανάλυση των τρόπων λειτουργίας των δομών των ΚΥΥ, εξετάζοντας τις στάσεις και τις αντιλήψεις των εργαζομένων σε αυτές για τους οικονομικούς μετανάστες, αλλά και της εμπειρίας και των βιωμάτων των οικονομικών μεταναστών κατά την επαφή τους με τις ΚΥΥ. Εξήντα (60) ημιδομημένες συνεντεύξεις (30 με τους εργαζόμενους στις ΚΥΥ και 30 με οικονομικούς μετανάστες) διεξήχθησαν. Από τα αποτελέσματα της έρευνας διαφαίνεται ότι δεν μπορεί να απαντηθεί με σαφήνεια, το αν οι ιατροί και νοσηλευτές βοηθούν ενεργά τους μετανάστες να ενσωματωθούν καλύτερα στην ελληνική κοινωνία. Ανεξάρτητα, όμως, της προσωπικής τους στάσης, θετικής ή αρνητικής, προκύπτουν στοιχεία που καταδεικνύουν ότι οι μετανάστες, στην πλειοψηφία τους, όχι μόνον έχουν καλή επαφή με τις ΚΥΥ, αλλά φαίνεται πως έχουν καταφέρει να ενταχθούν και σε πολλές περιπτώσεις να ενσωματωθούν στο σύστημα, υιοθετώντας συμπεριφορές και συνήθειες ανάλογες με αυτές των ελλήνων ασθενών, χρηστών των συγκεκριμένων υπηρεσιών. Τέλος, προκύπτει ότι οι υπηρεσίες υγείας είναι απαραίτητο να είναι ευαίσθητες και να ανταποκρίνονται στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των μεταναστών, αναγνωρίζοντας τη δυναμική φύση των πολιτισμών: προκειμένου να είναι σε θέση να συναντούν τις ανάγκες των μεταναστών, είναι μείζονος σημασίας να λειτουργούν συνεργατικά, τόσο μεταξύ τους, όσο και με τις άλλες διοικητικές υπηρεσίες.
Οι μεταβολές στην εξέλιξη και στην κατανόηση της σταδιοδρομίας από τις Ρουμάνες μετανάστριες: από τις εργασίες στη Ρουμανία στις υπηρεσίες καθαρισμού στην Ελλάδα.
Lazarescu, Daria Ioana Maria; Ψημμένος, Ιορδάνης; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Τριανταφυλλίδου, Άννα; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2013)
Η διδακτορική διατριβή εξετάζει τις μεταβολές στην πορεία εργασιακής εξέλιξης και πώς αυτή κατανοείται από τις Ρουμάνες μετανάστριες, οι οποίες εργάζονται στις υπηρεσίες καθαρισμού στην Ελλάδα. Η έρευνα εστιάζει στην εργασία και στον τύπο απασχόλησης και πως αυτές οι δύο παράμετροι επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά τη σταδιοδρομία των εργαζομένων στις υπηρεσίες όπως επίσης και τις αξίες που προκύπτουν από αυτήν. Συγκεκριμένα, διερευνάται εάν και κατά πόσον η παραμονή των μεταναστριών στις υπηρεσίες καθαρισμού και σε συγκεκριμένους τύπους απασχόλησης συνδέεται πρώτον, με την πρότερη εργασιακή τους πορεία. Δεύτερον, οφείλεται στην οργάνωση και στη λειτουργία των υπηρεσιών καθαρισμού και τρίτον, στα νοήματα που οι εργαζόμενες διαμορφώνουν σταδιακά για την ανέλιξή τους.Έναυσμα για τη διερεύνηση των παραπάνω αποτέλεσαν οι διαπιστώσεις των κοινωνιολογικών μελετών που αναδεικνύουν ότι η εργασία σε διάφορους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας (αγροτική παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες) διαμορφώνει και μεταβάλλει τους εργασιακούς προσανατολισμούς των ανθρώπων και επηρεάζει τις προσλήψεις τους. Από τη διεθνή βιβλιογραφία προκύπτει ότι τα παραπάνω είναι σημαντικά για τη μελέτη της πορείας εξέλιξης και την κατανόηση της κινητικότητας μεταξύ διαφόρων επαγγελμάτων. Ωστόσο, ο τύπος απασχόλησης και η ιεραρχία μέσα σε ένα επάγγελμα παίζουν επιπρόσθετο ρόλο για την παραμονή των εργαζομένων μέσα σε αυτό, καθώς και για την ερμηνεία από τους ίδιους για τη θέση τους στην οικονομία και την κοινωνία. Η διδακτορική διατριβή μελετά τα παραπάνω μέσα από το παράδειγμα των Ρουμάνων μεταναστριών οικιακών εργατριών σε συνεργεία καθαρισμού και σε διάφορα νοικοκυριά. Εξετάζονται και συγκρίνονται οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές διαδρομές κινητικότητας από τη Ρουμανία στην Ελλάδα. Επιπλέον, η ανάλυση επικεντρώνεται στις εργασιακές μεταβολές και στις συνέπειες τους για την πρόσληψη της σταδιοδρομίας μέσα στο επάγγελμα. Η έρευνα καταλήγει στη διαπίστωση ότι στη Ρουμανία οι συνθήκες εργασίας και οι μεταβολές που αυτές υπέστησαν, μεταβάλλουν τον εργασιακό προσανατολισμό και τις αξίες των εργαζομένων, οδηγώντας τες στην διαμόρφωση μιας αντίληψης της εργασίας που δεν έχει να κάνει τόσο με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, αλλά με την αντιμετώπισή της περισσότερο ως δουλειά που εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση της οικογένειας. Με αυτή την έννοια, η εξέταση της σταδιοδρομίας στη Ρουμανία αναδείχθηκε ως κομβικό στοιχείο για την κατανόηση της προετοιμασίας των γυναικών σε πρόσκαιρα και χαμηλού κύρους επαγγέλματα.Στην Ελλάδα, παρατηρείται ότι αυτό το στάδιο της προετοιμασίας δεν είναι ικανό από μόνο του για να σταθεροποιηθούν οι Ρουμάνες μετανάστριες στις διάφορες μορφές οικιακής εργασίας που αναλαμβάνουν. Για τη σταθεροποίηση στο επάγγελμα, είναι απαραίτητο το πέρασμα από διαφοροποιημένες, από εκείνες της Ρουμανίας, μορφές απασχόλησης καθώς και συνήθειες και αντιλήψεις που προκύπτουν σε αυτές. Μέσα στην οικιακή εργασία δεν αναπτύσσονται γενικά κίνητρα, ιδέες και αξίες που σταθεροποιούν τη γυναίκα στο επάγγελμα. Αυτό που η μελέτη αναδεικνύει είναι ότι: α) η μορφή απασχόλησης καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την κατανόηση της σταδιοδρομίας ως ανοδική ή καθοδική, β) οι συνθήκες και οι αξίες που αναπτύσσονται στα συνεργεία καθαρισμού διαφέρουν από εκείνα στην αυτοαπασχολούμενη οικιακή εργασία σε διάφορα νοικοκυριά, γ) η κινητικότητα των μεταναστριών στα συνεργεία καθαρισμού ακολουθεί διαδρομές και αντιλήψεις που σταθεροποιούν τις γυναίκες μέσα σε αυτά, ανάλογα με την σταθερότητα του μισθού και την αυτονομία ως προς τον ρυθμό εκτέλεσης των καθηκόντων, δ) για τις αυτοαπασχολούμενες οικιακές εργάτριες σε διάφορα νοικοκυριά, η πορεία εξέλιξης και η κατανόηση αυτής εξαρτάται από την αυτονομία στην επιτέλεση των καθηκόντων, τους δεσμούς με τους εργοδότες και το κύρος που αντλούν από τη σχέση με αυτούς.
Κοινωνικοοικονομική προσέγγιση της γήρανσης και της ζήτησης υπηρεσιών νοσοκομειακής περίθαλψης : η περίπτωση του Γενικού Νοσοκομείου Καλαμάτας
Δρούμπαλης, Φώτης Π.; Ρομπόλης, Σάββας Γ.; Μιχαλοπούλου, Καίτη; Κορασίδου, Μαρία, 1959-; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Γενικό Τμήμα Δικαίου (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2008)
Ο θεσμός της Εσπερινής Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα, 1998-2006 : η συμβολή του στην κοινωνική αναπαραγωγή
Τσικαλάκη, Ιωάννα; Κασιμάτη, Κούλα; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2008)
Το φύλο στον τρίτο τομέα : ζητήματα απασχόλησης και στερεοτύπων φροντίδας στις κοινωνικές υπηρεσίες φροντίδας του τρίτου τομέα
Σπυριδάκη, Ελεάνα Ε.; Στρατηγάκη, Μαρία; Κουζής, Γιάννης; Κορασίδου, Μαρία, 1959-; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2013)
Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η προσέγγιση και η κατανόηση του τρίτου τομέα τόσο σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όσο και ειδικότερα υπό το πρίσμα της ελληνικής πραγματικότητας. Παράλληλα, για τις ανάγκες της μελέτης ερευνώνται ορισμένα ζητήματα σχετικά με την έννοια της φροντίδας και τη γυναικεία απασχόληση. Ειδικότερα, επιχειρείται η διερεύνηση του τρίτου τομέα μέσα από τις έννοιες της απασχόλησης και των στερεοτύπων που απαντώνται σε σχέση με τη φροντίδα, εντός των κοινωνικών υπηρεσιών μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Η εμπειρική έρευνα που συμπληρώνει το εγχείρημα, είναι ποιοτική και χρησιμοποιεί τη μελέτη περίπτωσης ως ερευνητική μέθοδο και την τεχνική των ημί-δομημένων συνεντεύξεων για τη συλλογή των δεδομένων, από έξι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, που δραστηριοποιούνται στον τομέα παροχής κοινωνικής φροντίδας στην περιφέρεια Κρήτης. Τα βασικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγει η έρευνα είναι ότι ο έμφυλος καταμερισμός της εργασίας και οι ανισότητες που εντοπίζονται σε σχέση με τη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας, καθώς και τα στερεότυπα που αφορούν την παροχή της φροντίδας, εξακολουθούν να αναπαράγονται και εντός του τρίτου τομέα. Ειδικά δε για τα στερεότυπα φροντίδας έχει ενδιαφέρον να διερευνηθεί περαιτέρω η συνύπαρξη τους με τις αντιλήψεις των ίδιων των γυναικών για την αδιαμφισβήτητη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας.Επιπλέον σε ορισμένες περιπτώσεις αναφορικά με τις συνθήκες εργασίας των γυναικών σε αυτούς τους χώρους, εντοπίζονται στοιχεία εκμετάλλευσης, τόσο όσον αφορά το καθεστώς των αμοιβών τους, όσο και την επιφόρτιση τους με πολλαπλές αρμοδιότητες πέρα των βασικών τους καθηκόντων. Ακόμη, παρά το γεγονός ότι η έννοια της αυτό – οργάνωσης, από μέρους των γυναικών θα μπορούσε να αποτελέσει λύση, ειδικά σε ένα χώρο όπως είναι ο τρίτος τομέας που κατεξοχήν ευνοεί την ανάπτυξη της, δυστυχώς αυτό δε φαίνεται υλοποιήσιμο. Επίσης, έναυσμα για περαιτέρω έρευνα θα μπορούσε να αποτελέσει και η αναζήτηση του ρόλου που καλούνται να διαδραματίσουν οι φορείς του τρίτου τομέα, τόσο μέσα σε μια συγκυρία πρωτοφανούς ανεργίας για την τελευταία τριακονταετία, όσο και σε μια περίοδο που ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, αδυνατούν να καλύψουν βασικές τους ανάγκες.
Ο θεσμός του Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου και οι επιπτώσεις στη γυναικεία συμμετοχή στον ενεργό πληθυσμό
Σκόμπα, Μαρία Ν.; Καραμεσίνη, Μαρία; Πετράκη, Γεωργία; Πρόκου, Ελένη; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2013)
Στην παρούσα διατριβή διερευνούμε τη συμβολή του Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου στη συμμετοχή στον ενεργό πληθυσμό των μητέρων με παιδιά σχολικής ηλικίας και τις επιπτώσεις του στην κατανομή του χρόνου των μητέρων και των υπολοίπων φροντιστών. Τοποθετούμε τον εκπαιδευτικό θεσμό στο πλαίσιο της πολιτικής συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής καθώς, υποκαθιστά το κενό της γονικής φροντίδας το διάστημα που οι μητέρες εργάζονται ή αναζητούν εργασία και αποτελεί δομή παροχής υπηρεσιών παιδικής φροντίδας. Το θέμα προσεγγίστηκε διεπιστημονικά με τη σύζευξη των οικονομικών και κοινωνιολογικών θεωριών τόσο για την αγορά εργασίας όσο και την οικογένεια. Οι απαντήσεις στα ερευνητικά ερωτήματα δόθηκαν με τη διεξαγωγή έρευνας πεδίου σε Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία της Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Αττικής. Το δείγμα ήταν οι μητέρες με παιδιά στο ολοήμερο και η επιλογή του έγινε τυχαία με βάση την πολυκλαδική αναλογική στρωματοποιημένη δειγματοληψία. Στόχος μας ήταν οι μητέρες των οποίων τα παιδιά παρακολουθούν το πρωινό πρόγραμμα του ολοήμερου να αποτελέσουν την ομάδα ελέγχου και να συγκριθούν με την ομάδα στόχο που είναι οι μητέρες των οποίων τουλάχιστον ένα παιδί παρακολουθεί και το ολοήμερο πρόγραμμα του ολοήμερου. Η επεξεργασία των δεδομένων έδωσε τα ποσοτικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τις υποθέσεις της διατριβής. Συμπεραίνουμε ότι το ολοήμερο σχολείο βοηθά στη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας και άρα στην πρόσβασή τους στην απασχόληση, βοηθά τις γυναίκες που ήδη απασχολούνται στην επαγγελματική τους εξέλιξη με την αύξηση των ωρών εργασίας, βοηθά τις άνεργες μητέρες να αναζητήσουν δουλειά ή να είναι διαθέσιμες να αναλάβουν εργασία, βοηθά τις οικονομικά μη ενεργές μητέρες να αναζητήσουν δουλειά ή να είναι διαθέσιμες προς εργασία μετά την έναρξη της φοίτησης των παιδιών τους στο σχολείο, μειώνει το χρόνο φροντίδας των μητέρων και των υπολοίπων φροντιστών, συμβάλλει στη μείωση της αμειβόμενης φροντίδας, συμβάλλει στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου των μητέρων και των υπολοίπων φροντιστών. Η πολυμεταβλητή ανάλυση μας βοήθησε να διευρύνουμε τον τύπο της συμμετοχής των μητέρων στον ενεργό πληθυσμό και των πραγματοποιούμενων ωρών στην αμειβόμενη εργασία και να συμπεριλάβουμε εκτός από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες και το θεσμικό παράγοντα του ολοήμερου.
Διαδρομές ένταξης και διαμόρφωσης της ταυτότητας των Ποντίων προσφύγων
Παραδεισοπούλου, Πολύμνια Κ.; Κασιμάτη, Κούλα; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Στρατηγάκη, Μαρία; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2012)
Σκοπός της παρούσας διατριβής είναι η διερεύνηση των διάδρομων που ακολούθησαν οι Πόντιοι πρόσφυγες για να ενταχθούν στην ελλαδική κοινωνία, καθώς και οι συνέπειες των διαδρομών αυτών στη διατήρηση ή διαφοροποίηση της πολιτισμικής τους ταυτότητας. Οι ερευνητικές υποθέσεις που τέθηκαν είναι: 1. Η διαδικασία πλήρους ένταξης των Ποντίων προσφύγων στον ελλαδικό χώρο, έχει ως αφετηρία την τρίτη γενιά. Οι βίοι των δύο προηγούμενων γενεών αναλώθηκαν, της μεν πρώτης στον αγώνα για επιβίωση, της δε δεύτερης στην προσπάθεια ισορρόπησης στο κοινωνικό περιβάλλον. 2. Καθ’ όλη τη διαδρομή, μέσω των τριών γενεών των Ποντίων προσφύγων προς την πλήρη ένταξη, η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα παρέμεινε διακριτή, διατηρώντας την πολιτισμική συνέχεια της προσφυγικής ομάδας. Η εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι ιστορικές και κοινωνικές εξελίξεις, που οδήγησαν τους Πόντιους στην προσφυγιά και αποσαφηνίζονται τα νοήματα των όρων «ένταξη» και «ταυτότητα». Το δεύτερο μέρος αφορά στην εμπειρική έρευνα, η οποία διενεργήθηκε, διά της βιογραφικής μεθόδου, στις τρεις πρώτες γενιές των ποντίων προσφύγων και σε τριών τύπων χωριά: (i) αμιγή ποντιακά, (ii) μικτά προσφυγικά, (iii) μικτά προσφύγων και γηγενών, της Εορδαίας, περιοχής μεγάλης συγκέντρωσης ποντιακού πληθυσμού. Ως προς την ένταξη ερευνήθηκαν: η επιλογή τόπου εγκατάστασης, οι σχέσεις με τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες, οι διαδρομές πρόσβασης στην απασχόληση, στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στο πολιτειακό και πολιτικό σύστημα. Ως προς την ταυτότητα εξετάσθηκαν η διαδρομή της διαλέκτου, η συνείδηση της κοινής ιστορίας, ο τρόπος διαβίωσης, το αξιακό σύστημα και η νοηματική «καταληπτότητα». Η ανάλυση των αφηγήσεων των βίων των Ποντίων προσφύγων, επιβεβαίωσε τις υποθέσεις: Η πλήρης ένταξης ξεκίνησε από τη γ’ γενιά, ως αποτέλεσμα της υπερβάλλουσας προσπάθειας των δύο προηγούμενων γενεών, που βίωσαν στιγματισμό και αποκλεισμό. Η ποντιακή πολιτισμική ταυτότητα παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανθεκτική και ισχυρή, άλλοτε σε αντιπαράθεση και άλλοτε σε σύμπλευση με την εθνική ταυτότητα.
Ενδοοικογενειακή βία και εγκυμοσύνη : κοινωνιολογικές και αναπαραγωγικές επιπτώσεις
Αντωνίου, Ευαγγελία; Στρατηγάκη, Μαρία; Κορασίδου, Μαρία, 1959-; Ιατράκης, Γεώργιος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2012)
Ένας αυξανόμενος αριθμός μελετών τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, κατέδειξε το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας στην εγκυμοσύνη ως μια κοινωνική παθογένεια παγκόσμιας διάστασης που αποτελεί ακραία έκφραση της άνισης κατανομής δύναμης μεταξύ των φύλων. Η πρόληψη, προστασία και βελτίωση της υγείας των δύο εν δυνάμει θυμάτων, της εγκύου γυναίκας και του εμβρύου είναι στόχος πρώτης γραμμής. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να εξετάσει το φάσμα της βίας που ασκείται στην περίοδο της εγκυμοσύνης, τις κοινωνικές επιπτώσεις του φαινομένου καθώς και τις συνέπειες της βίας στην υγεία της εγκύου και του εμβρύου. Μελετήθηκε η συγκυρία έναρξης της βίας λαμβάνοντας υπόψη τις διακρίσεις μεταξύ των φύλων και τις κοινωνικές ανισότητες εις βάρος των γυναικών. Ο συνδυασμός της ποσοτικής έρευνας μέσω χορήγησης ερωτηματολογίου και ποιοτικής διερεύνησης μέσω συνεντεύξεων στόχο έχει την ολιστική προσέγγιση του φαινομένου της βίας στην εγκυμοσύνη. Η διερεύνηση έγινε αρχικά μέσω ποσοτικής έρευνας με το ανώνυμο δομημένο ερωτηματολόγιο AAS κατόπιν στατιστικής ανάλυσης. Το ερωτηματολόγιο συμπληρώσαν 546 έγκυες που επισκεφτήκαν τα εξωτερικά ιατρεία των Γενικών Περιφερειακών Νοσοκομείων «Αλεξάνδρα» και «Έλενα Βενιζέλου» το διάστημα Αύγουστος 2009 - Σεπτέμβριος 2009. Εν συνεχεία, με την ημιδομημένη συνέντευξη ακολούθησε ποιοτική μελέτη του φαινομένου της βίας στην εγκυμοσύνη, δηλαδή διερευνήθηκε ο τρόπος αποτύπωσης του βιώματος της βίας από τις εγκυμονούσες μέσα από φαινομενολογική προσέγγιση. Οι συντελεστές της δεύτερης φάσης της έρευνας είναι 7 κακοποιημένες έγκυες (Ν=7) που κατέφυγαν στους ξενώνες του Κέντρου Βρεφών «Μητέρα» και του ΕΚΚΑ Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το διάστημα Σεπτέμβριος 2010 – Δεκέμβριος 2011 Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της παρούσας έρευνας δείχνει την παρουσία περιστατικών βίας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης στην Ελλάδα σε ποσοστό 6%, το οποίο εμπίπτει στο εύρος αντίστοιχων ευρωπαϊκών μελετών. Τα 2/3 των κακοποιημένων γυναικών (3,4% των γυναικών, έναντι 5% που δηλώνει ότι κακοποιείται τον προηγούμενο χρόνο) δήλωσε ότι εξακολουθεί και υφίσταται βία μετά την έναρξη της εγκυμοσύνης. Το 1,9% των εγκύων αναφέρει ότι δέχτηκε εξαναγκασμό για σεξουαλική επαφή το περασμένο έτος. Στην παρούσα μελέτη ο 19 σύζυγος παρουσιάζεται ως ο πιθανότερος θύτης με ποσοστό 91,7% , ενώ είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το 2,3% φοβούνται το σύντροφο τους ή κάποιο άλλο πρόσωπο. Όσον αφορά τους παράγοντες που σχετίζονται με τη βία στην εγκυμοσύνη, φάνηκε ότι η εθνικότητα παίζει σημαντικό ρόλο καθώς παρατηρήθηκε ότι οι αλλοδαπές έγκυες κακοποιούνται σχεδόν 3,5 φορές πιο συχνά από τις Ελληνίδες εγκύους (17,9% έναντι 5,2%). Άλλα σημαντικά ευρήματα της έρευνας ήταν: τα θύματα είναι μετανάστριες, είναι άνεργες και με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, ανύπαντρες ή έφηβες, έχουν ιστορικό άμβλωσης, η εγκυμοσύνη είναι ανεπιθύμητη από τον σύντροφο, ο σύντροφος είναι αλλοδαπός, υπάρχει διαφωνία του συντρόφου για τη διατήρηση της εγκυμοσύνης, έχουν παραμελήσει τις προγραμματισμένες εξετάσεις, έχουν ήδη ένα ανήλικο παιδί και υπάρχει σημαντική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στο ζευγάρι. Τα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν και στην ποιοτική έρευνα όπου τονίσθηκε η σημασία των βιωμάτων κακοποίησης στην οικογένεια προέλευσης. Οι πολιτικές οι οποίες έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα στην κατεύθυνση αντιμετώπισης και ενημέρωσης του κοινού είναι ανεπαρκείς και κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω ανάπτυξή τους
Οι συνέπειες της οικιακής εργασίας στις οικογενειακές σχέσεις και στις σχέσεις αλληλεγγύης των μεταναστριών : η περίπτωση των Ουκρανών εσωτερικών οικιακών εργατριών στην Αττική
Ξυπολυτάς, Νικόλαος; Ψημμένος, Ιορδάνης; Κουζής, Γιάννης; Παπαδοπούλου, Δέσποινα; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2012)
Η διατριβή επικεντρώνεται στις συνέπειες της εσωτερικής οικιακήςεργασίας επάνω στην οικογένεια και στις σχέσεις αλληλεγγύης των Ουκρανώνμεταναστριών. Ο κοινωνιολογικός προβληματισμός στον οποίο συμβάλλει ηπαραπάνω διερεύνηση αφορά τις μορφές ελέγχου και συναίνεσης που αναπτύσσονταιστην εργασία στον τομέα της παροχής προσωπικών υπηρεσιών και ειδικότερα στιςοικιακές υπηρεσίες.Η διερεύνηση έγινε μέσα από μια συγκριτική εξέταση των συνεπειών τηςεργασίας ανάμεσα στη χώρα προέλευσης και στη χώρα υποδοχής. Μέσα από 45ημιδομημένες συνεντεύξεις με Ουκρανές μετανάστριες που εργάζονται στην Ελλάδαως εσωτερικές οικιακές εργάτριες, εξετάσθηκαν οι μεταβολές που έχουν συντελεστείστην κοινωνική ζωή των γυναικών μέσα από τη επαφή τους με επαγγέλματαδιαφορετικής ειδίκευσης και κοινωνικού κύρους σε διαφορετικές χώρες.Αναφορικά με τις συνέπειες της οικιακής εργασίας στις οικογενειακέςσχέσεις προκύπτει πως λόγω της εργασίας και του τύπου απασχόλησης οιμετανάστριες απομακρύνονται από την οικογένειά τους. Παράλληλα, η έρευναδιαπιστώνει πως μέσα από την προσωποποιημένη φύση της σχέσης με τους εργοδότεςασκείται έντονος εργασιακός έλεγχος πάνω στις μετανάστριες. Ωστόσο, οι σχέσειςαυτές δημιουργούν και ένα πλαίσιο συναίνεσης στις εργοδοτικές πρακτικές, καθώςστα πλαίσια της εργασίας τους οι οικιακές εργάτριες ταυτίζονται με οικογενειακήςφύσεως ρόλους και συναισθήματα.Όσον αφορά τη μελέτη των σχέσεων αλληλεγγύης των εσωτερικώνοικιακών εργατριών, φαίνεται πως αυτές κινούνται σε ένα ιδιότυπο συνεχές μεσχέσεις στήριξης στη μια άκρη και εργαλιακές σχέσεις ή και σχέσεις εκμετάλλευσηςστην άλλη. Ωστόσο, πέρα από τη φύση των σχέσεων προκύπτει πως οισυναναστροφές των μεταναστριών γίνονται αποκλειστικά με συντοπίτισσες πουεργάζονται στο ίδιο επάγγελμα. Επίσης, η κοινωνικοποίηση των μεταναστριώνπεριστρέφεται εξ ολοκλήρου γύρω από τον άξονα της εσωτερικής οικιακής εργασίαςδημιουργώντας ένα αποκλειστικό και αυτο-αναφορικό πλαίσιο σχέσεωναλληλεγγύης.Η διατριβή συμπεραίνει πως τόσο οι «ψευδο-οικογενειακές» σχέσεις με τουςεργοδότες, όσο και η αποκλειστικότητα της κοινωνικοποίησης των οικιακώνεργατριών έχουν σαν αποτέλεσμα τη σύγχυση των ορίων ανάμεσα στη μισθωτή καιτη μη μισθωτή εργασία. Η σύγχυση αυτή συμβάλλει καθοριστικά στον εγκλωβισμότων μεταναστριών στο συγκεκριμένο επάγγελμα. Πρόκειται για μια διαδικασία πουοριοθετείται από την παραμονή των οικιακών εργατριών στο επάγγελμά τους αλλάκαι από την ταύτισή τους με τις απαιτήσεις και τους κανόνες της εργασίας τους.
Στρατηγικές του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης : η περίπτωση του κλάδου μετάλλου
Μπιθυμήτρης, Γιώργος; Κουζής, Ιωάννης; Καραμεσίνη, Μαρία; Σεφεριάδης, Σεραφείμ Ι.; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2010)
My intention is to illustrate the basic elements of current trade union strategies, utilizing the international debate between scholars of industrial relations and political sociology fields (e.g. social movement theory). The reference point starts with the ratification of Maastricht Treaty (1992). Through primary and secondary research in metal sector (union archives, media archives, questionnaires filled by metal sector employees) I tried to test the assumptions of the theoretical and methodological part of the Phd. The conclusions that derive from my research underpin the following hypotheses
Η οργάνωση, η φύση και η λειτουργία του συνδικαλιστικού φαινομένου στα σώματα ασφαλείας
Τήκος, Ευστάθιος Π.; Ρομπόλης, Σάββας Γ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2008-09)
Στρατηγικές διαμόρφωσης του κοινωνικού δεσμού, στην ελληνική κοινωνία, σε περιβάλλον απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων
Πελεκάνος, Ιάκωβος Α.; Παπαδοπούλου, Δέσποινα, 1964-; Κουζής, Γιάννης; Μαυρίδης, Ηρακλής; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2024)
Το αντικείμενο της παρούσας διατριβής έχει να κάνει με τις στρατηγικές διαμόρφωσης του κοινωνικού δεσμού από τα δρώντα υποκείμενα. Είναι η ερμηνεία της προσπάθειας των συμμετεχόντων να αντεπεξέλθουν στα νέα δεδομένα. Μέσω των βιωμάτων τους και του προσωπικού κεφαλαίου του καθενός, τεκμαίρονται συμπεράσματα ως προς τις στρατηγικές και τις τάσεις διαμόρφωσης του κοινωνικού δεσμού. Ως κεντρική υπόθεση εργασίας της διατριβής, θα αναζητηθούν οι τρόποι που συγκροτείται σήμερα ο κοινωνικός δεσμός στην ελληνική κοινωνία, ως συνέπεια της εγκαθίδρυσης απορρυθμισμένων εργασιακών σχέσεων. Δηλαδή θα διερευνηθεί η σχέση με την εργασία ως αξιακό καθεστώς και πώς αυτή η σχέση επηρέασε τις υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις (δεσμούς) με την οικογένεια, την εκπαίδευση, τις ελεύθερες επιλογές που καλείται να κάνει ως ενήλικο άτομο και κάθε μορφής συλλογικό δεσμό. Με άλλα λόγια, πως ο οργανικός δεσμός, δηλαδή ο δεσμός που πηγάζει από τον καταμερισμό της εργασίας σε μία σύγχρονη και οργανωμένη κοινωνία, επηρεάστηκε από όλη αυτήν την κατάσταση, αλλά και επηρέασε τους υπόλοιπους τύπους κοινωνικού δεσμού. Για τη νεωτερική κοινωνία, ο οργανικός δεσμός είναι θα λέγαμε ο πυρήνας πάνω στον όποιο στήνεται το οικοδόμημα της σύγχρονης κοινωνίας. Αυτός ο τύπος δεσμού, αποτελεί το κριτήριο ευημερίας σε μία κοινωνία. Μαζί με τον οικογενειακό δεσμό, ο οποίος προηγείται χρονικά του οργανικού, είναι οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους ορθώνεται το σύγχρονο κοινωνικό κατασκεύασμα. Η διερεύνηση του αντικειμένου, έγινε μέσω της ποιοτικής μεθόδου με ημιδομημένες συνεντεύξεις. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν βάσει των βιωμάτων τους σε μία σειρά ερωτήσεων που αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνουν στην καθημερινότητάς τους, από τη μία τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην αγορά εργασίας και από την άλλη τους τρόπους αντιμετώπισης όλης αυτής της νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Με τους συμμετέχοντες να ανήκουν σε όλο το ηλικιακό φάσμα του ενεργού πληθυσμού, προερχόμενοι από όλο το φάσμα του μορφωτικού επιπέδου, οικογενειακής κατάστασης και ανήκοντας και στα δύο φύλα, κατέθεσαν τις εμπειρίες τους και τα βίωμα τους, δίνοντας το στίγμα για την κατεύθυνση που πλέον κινείται ο κοινωνικός δεσμός στην ελληνική κοινωνία. Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι ενδεικτικά ως προς την τάση διαμόρφωσης πλέον του κοινωνικού δεσμού. Πέραν του ότι αποτυπώνουν τα βιώματα των συμμετεχόντων σε κάθε έναν τύπο δεσμού, μας δείχνουν και σε ποιον βαθμό έχει επηρεαστεί ο κάθε τύπος δεσμού από τη νέα εργασιακή και κοινωνική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, ο τύπος κοινωνικού δεσμού που φαίνεται να επηρεάστηκε περισσότερο, είναι ο οργανικός. Με την απορυθμισμένη αγορά εργασίας και την γενικευμένη επισφάλεια σε αυτό το πεδίο, είναι ο τύπος κοινωνικού δεσμού που έχει υποστεί το μεγαλύτερο πλήγμα. Ο οικογενειακός δεσμός, διατηρεί μία σταθερά στην ελληνική κοινωνία, αλλά παρατηρούμε ότι και αυτός ο τύπος δεσμού, έχασε πολλά από τα κεκτημένα του σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τον εκπαιδευτικό δεσμό, ο οποίος χάνει στις μέρες μας τη δυναμική του, σε σύγκριση με παλιότερα. Ο συλλογικός δεσμός είναι και αυτός σε μία εντελώς απορρυθμιστική και ασταθή πορεία, μιας και είναι αυτός που ενσωματώνει όλους τους παραπάνω τύπους κοινωνικού δεσμού. Τέλος, αυτός που φαίνεται να έχει πληγεί λιγότερο είναι ο δεσμός των προσωπικών επιλογών, ως μία ένδειξη αισιοδοξίας θα λέγαμε, σε όσα δύσκολα επέφεραν οι υπόλοιποι τύποι δεσμού. Κλείνοντας, πρέπει να τονίσουμε ότι κυρίαρχο ρόλο στην ισχυροποίηση του κάθε τύπου δεσμού, παίζει το προσωπικό κεφάλαιο του καθενός, που κάνει και τη μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις στρατηγικές που τελικά συνδιαμορφώνουν τον κοινωνικό δεσμό.
Η παγκόσμια αλυσίδα της αξίας στη Digital: οι επιδράσεις των αναδιαρθρώσεων στην οργάνωση της εργασίας στο κέντρο Ε και Α στην Ελλάδα
Γεωργιτσόπουλος, Κυριάκος Δ.; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής; Πετράκη, Γεωργία; Κουζής, Γιάννης; Δημουλάς, Κωνσταντίνος (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2024)
Ο κύριος στόχος της παρούσας διδακτορικής διατριβής είναι να ερευνηθεί η επίδραση της αναδιάρθρωσης στην εργασιακή διαδικασία στο τοπικό κέντρο ΕκαιΑ, στους εργαζόμενους με υψηλού επιπέδου δεξιότητες, τους μηχανικούς λογισμικού. Μεθοδολογικά η προσέγγιση των υποκειμένων γίνεται είτε συγκρίνοντας ομάδες μηχανικών σε διαφορετικές επιχειρήσεις, είτε εμβαθύνοντας κατά μήκος μιας πολυεθνικής επιχείρησης. Η παρούσα έρευνα επιλέγει τη δεύτερη κατεύθυνση γιατί θεωρεί ότι υπάρχουν όρια στη μελέτη μεμονωμένων επιχειρήσεων ενσωματωμένων σε εθνικά θεσμικά πλαίσια ως προς τα τιθέμενα ερευνητικά ερωτήματα. Η ανάλυση των εργασιακών σχέσεων σε μια παγκοσμιοποιημένη εποχή όπου η παραγωγή και οι υπηρεσίες συντονίζονται όλο και περισσότερο μεταξύ χωρών και επιχειρήσεων λαμβάνει υπόψη της και τη θεωρία της παγκόσμιας αλυσίδας της αξίας. Η εργασιακή διαδικασία, δηλαδή, στο κέντρο ΕκαιΑ στην Ελλάδα δεν αναλύεται μόνο με βάση τους εθνικούς παράγοντες (όπως η εθνική νομοθεσία, το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα) αλλά λαμβάνεται υπόψη η σχέση του τοπικού κέντρου ΕκαιΑ με το παγκόσμιο δίκτυο που έχει αναπτύξει η συγκεκριμένη πολυεθνική επιχείρηση. Η χρηματιστικοποίηση, η παγκόσμια αλυσίδα της αξίας και ο παγκόσμιος τεχνικός καταμερισμός της εργασίας δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για ευρείες αναδιαρθρώσεις που με τη σειρά τους οδηγούν σε συνεχείς μετασχηματισμούς στην εργασία. Μέσα από την εξαγορά της Siemens Networks και της Alcatel- Lucent έχει φανεί ότι οι εταιρείες πριν από την εξαγορά μείωναν το εργατικό δυναμικό τους ώστε η «νέα» εταιρεία να φορτωθεί με τα ελάχιστα γενικά έξοδα. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι η Digital συνεχίζει να μειώνει το εργατικό δυναμικό μετά από κάθε εξαγορά μέσω αυστηρών εσωτερικών προγραμμάτων αναδιάρθρωσης. Έτσι, η εταιρεία από τη μία κερδίζει σε νέα προϊόντα, ταλαντούχους υπαλλήλους και υψηλότερα μερίδια αγοράς. Από την άλλη πλευρά, ελαχιστοποιεί τα περισσότερα από τα γενικά έξοδα με περικοπές θέσεων εργασίας παγκοσμίως και στοχεύει να επιστρέψει σε επίπεδο απασχόλησης πριν συμβεί η απόκτηση. Το παράδειγμα της εξαγοράς της Alcatel-Lucent το 2016 είναι χαρακτηριστικό. Η τρίτη -σε μερίδιο αγοράς- Digital απέκτησε την τέταρτη Alcatel- Lucent «μεταλλάσοντας» την παγκόσμια αλυσίδα της αξίας. Η διαδικασία ολοκλήρωσης ήταν τεράστια, διάρκειας τουλάχιστον τεσσάρων ετών, με τη διοίκηση να προσανατολίζεται στην περικοπή δαπανών και σε συνεχείς πολυετείς εσωτερικές αναδιοργανώσεις. Μέσω της συνεχιζόμενης αναδιάρθρωσης της εταιρείας, οι εργαζόμενοι βίωσαν πολλαπλά φαινόμενα ως προς την απώλεια της εργασίας τους, την αυξανόμενη εντατικοποίηση, τη διαχείριση των γνώσεων, αλλά και εν γένει ως προς τις τροχιές σταδιοδρομίας τους και τις επαγγελματικές τους ταυτότητες. Εν τέλει, οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται την αναδιάρθρωση ως μια ατέρμονη διαδικασία η οποία δύναται να αποτελέσει ένα ισχυρό γεγονός που θα σημαδεύσει την αφήγηση της βιογραφίας τους.
Περιβαλλοντικές συγκρούσεις και διακυβέρνηση στον περιαστικό χώρο της Αττικής: μακροσκοπική μελέτη δρώντων υπεράσπισης και πολιτικών για το περιβάλλον (2005-2014)
Κολοκούρης, Ορέστης Δ.; Ανθοπούλου, Θεοδοσία; Πετράκη, Γεωργία; Γρίτζας, Γεώργιος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2023)
Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής έρευνας είναι η μακροσκοπική μελέτη του συνόλου των – μεγαλύτερων ή μικρότερων- περιβαλλοντικών συγκρούσεων και των κινημάτων υπεράσπισης του περιβάλλοντος μέσα σε ένα γεωγραφικό χώρο και σε ένα συγκεκριμένο τύπο εδαφών, τον περιαστικό. Επίσης, ασχολούμαστε με το ρόλο τους στη διαμόρφωση και στην παραγωγή πολιτικής για το περιβάλλον, καθώς και στην α-νάπτυξη της περιβαλλοντικής συνείδησης και πολιτικής σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, μέσω της μελέτης των δρώντων υπεράσπισης του περιβάλλοντος. Μέ-σα από την καταγραφή, την κατηγοριοποίηση και την ανάλυση των συγκρούσεων και των δρώντων υπεράσπισης του περιβάλλοντος (πρωτοβουλίες πολιτών, οργανώσεις κ.ο.κ.), καθώς και της επιχειρηματολογίας τους και της στρατηγικής τους, επιχειρείται να αναλυθεί η περιβαλλοντική διακυβέρνηση ως προϊόν μιας διαδικασίας που δεν διαμορφώνεται μόνο από γενικούς, ιστορικούς ή δομικούς κανόνες, αλλά και από ει-δικές τοπικές συνθήκες, καθώς επίσης και από συγκεκριμένους πιο σύνθετους μηχανι-σμούς εμφάνισης και εξέλιξης των περιβαλλοντικών συγκρούσεων. \r\nΗ έρευνα εντάσσεται στο γενικότερο διεθνή προβληματισμό καταγραφής, ταξινόμη-σης, κατηγοριοποίησης και ανάλυσης των συγκρούσεων σε περιφερειακό επίπεδο, λαμβάνοντας υπόψη τη μέθοδο που έχει αναπτυχθεί από την ομάδα ερευνητών της γαλλόφωνης γεωγραφικής κοινότητας, υπό τον συντονισμό του ερευνητικού εργαστη-ρίου AgroParisTech του INRA, και δίνοντας έμφαση στη σχέση των συγκρούσεων χρή-σης γης, με το οικολογικό και περιβαλλοντικό κίνημα και τις δημόσιες πολιτικές για το περιβάλλον. Πιο συγκεκριμένα, διερευνάται η χωρική καταγραφή των συγκρούσεων που σχετίζονται με το περιβάλλον και τις χρήσεις γης, σε συνδυασμό με την κατηγο-ριοποίηση και ανάλυση των δρώντων της υπεράσπισης του περιβάλλοντος, δηλαδή των οικολογικών οργανώσεων, συλλόγων, κινήσεων και κινημάτων. Η χρονική περίο-δος καταγραφής αφορά στην περίοδο από το 2005 έως το 2014, μια περίοδο κατά την οποία αφενός παρατηρείται ταυτόχρονη ανάπτυξη των κοινωνικών αιτημάτων που δί-νουν ιδιαίτερη βαρύτητα στην υπεράσπιση του περιβάλλοντος και στην ποιότητα ζωής και αφετέρου αναδεικνύονται νέοι δρώντες υπεράσπισης περιβάλλοντος και νέες πε-ριβαλλοντικές προκλήσεις. Η έρευνα επεκτείνεται στο ρόλο της υπεράσπισης του περι-βάλλοντος στη διαμόρφωση της περιβαλλοντικής πολιτικής, μέσα από τη μελέτη των συγκρούσεων από πολλές οπτικές γωνίες, όπως : (α) τη μακροσκοπική μελέτη πολλών διάχυτων και διαφορετικών περιπτώσεων σε περιφερειακό επίπεδο, (β) τη μελέτη ει-δικών εμβληματικών περιπτώσεων, (γ) τη μελέτη του συστήματος δρώντων διαμόρ-φωσης της πολιτικής και (δ) τη διερεύνηση των αποτελεσμάτων της περιβαλλοντικής πολιτικής. Τέλος, αναδεικνύονται μια σειρά παρεκκλίσεις και ιδιαιτερότητες της περι-βαλλοντικής διακυβέρνησης και της υπεράσπισης του περιβάλλοντος, σε ένα σύστημα δρώντων που φαίνεται να μην έχει καταφέρει να εξελιχθεί σημαντικά σε δομικό επί-πεδο κατά τις πρώτες δύο δεκαετίες του 2000.
Εργοδοτικές οργανώσεις: η πολιτική των εθνικών εργοδοτικών οργανώσεων στην Ελλάδα για τις εργασιακές σχέσεις κατά την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων
Κατσαντώνης, Βασίλης Κ.; Κουζής, Γιάννης; Ψημμένος, Ιορδάνης; Αρανίτου, Βάλια; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής (Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2022)
Η Ελλάδα στην αρχή της τρίτης δεκαετίας του 2000 είναι μία χώρα που έχει βιώσει πρωτόγνωρη οικονομική και κοινωνική κρίση, τόσο για την ίδια την ιστορία της, όσο και συγκριτικά με τις περισσότερες χώρες δημοκρατικού πολιτεύματος στη σύγχρονη ιστορία. Η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2009 αποτέλεσε αφορμή η οποία προκάλεσε μία σειρά αρνητικών γεγονότων και δυσμενών εξελίξεων που είχαν ως αποτέλεσμα την γνωστή περίοδο της κρίσης και των μνημονίων. Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ως μέλους της Ε.Ε. αλλά και της ΟΝΕ, η Ελλάδα «αναγκάστηκε να εισχωρήσει» σε μία σειρά συμφωνιών που περιείχαν μέτρα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής προκειμένου να αποφευχθεί η δημοσιονομική κατάρρευση και οι επιπτώσεις της, καθώς και να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Τα μέτρα αυτά αφορούσαν μεταξύ άλλων την (ανα)ρύθμιση του εργατικού δικαίου με άξονα την ευελιξία των επιχειρήσεων (αριθμητική, λειτουργική και ποσοτική) και την ενίσχυση σε γενικές γραμμές των εργοδοτικών συμφερόντων σε όλες τις εκφάνσεις τους στα πλαίσια τόσο της ατομικής εργασιακής σχέσης όσο και της συλλογικής ρύθμισης της αγοράς εργασίας. Τα αποτελέσματα σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο είναι γνωστά και εξετάζονται στο Β’ Μέρος της παρούσας σε σχέση και με τον ρόλο των κορυφαίων ελληνικών εργοδοτικών οργανώσεων. Μία πρώτη προσέγγιση ανάγνωσης ενός ιστορικού του μέλλοντος θα μπορούσε να είναι ότι η περίοδος της κρίσης και των μνημονίων επέφεραν την υπερπλήρη ικανοποίηση όλων των εργοδοτικών αιτημάτων, τα οποία εκφέρονταν τουλάχιστον στον δημόσιο λόγο. Οι εργοδοτικές οργανώσεις θα έπρεπε να αισθανόντουσαν ικανοποίηση για το γεγονός ότι αν και μία βαριά και μακροχρόνια κρίση χτύπησε τα μέλη τους, τουλάχιστον σε επίπεδο ισορροπίας με τις δυνάμεις της εργασίας έχουν ενισχυθεί εντυπωσιακά. Μία δεύτερη όμως ανάγνωση και εμβάθυνση, θα αναδείκνυε ότι οι ίδιες δεν ήταν οι πρωταγωνίστριες των εξελίξεων ούτε άμεσα, διότι δεν πέτυχαν την ενίσχυση των συμφερόντων τους μέσω της κυριαρχίας τους στον κοινωνικό διάλογο, ούτε έμμεσα μέσω άσκησης αποτελεσματικής επιρροής στο κράτος το οποίο έχει σχεδόν το αποκλειστικό προνόμιο της νομοθέτησης. Πάραυτα, το γεγονός ότι υπήρξε τελικά ενίσχυση των εργοδοτικών συμφερόντων δεν ήταν από μόνο του ικανό να δημιουργήσει τις συνθήκες για την αποφυγή συγκρούσεων στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των ελληνικών εργοδοτικών οργανώσεων. Τα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπούν, υπέστησαν σημαντικούς μετασχηματισμούς εξαιτίας της γενικής οικονομικής δυσπραγίας και της έλλειψης τραπεζικής χρηματοδότησης σε τέτοια έκταση, έτσι ώστε οι αντιθέσεις στις αγορές προϊόντων επισκίασαν την ανάγκη εργοδοτικής αλληλεγγύης στις εργασιακές σχέσεις. Πρόσθετα, οι εργοδότες δεν είχαν ούτε την αρχική πρωτοβουλία, ούτε αντέδρασαν αντιπαρατιθέμενοι με τις δυνάμεις της εργασίας επικρατώντας μίας σύγκρουσης με αποτέλεσμα την αλλαγή των ισορροπιών στις εργασιακές σχέσεις υπέρ τους. Ο Streeck (1987:283) όταν έγραφε ότι “If it is true that the crisis hands employers a new opportunity for initiative and strategic choice, it hands it to entrepreneurs, not the politicians of industrial relations. New developments in industrial relations, if there will be any, will start in the individual firm and not as collective political projects” δεν είχε φανταστεί την περίπτωση της Ελλάδας. Η κρίση στην Ελλάδα υπήρξε η αιτία για την επιβολή ενός τεράστιου εξωγενούς πολιτικού σχεδίου για την πλήρη αναρρύθμιση των (συλλογικών) εργασιακών σχέσεων και τον μετασχηματισμό τους ώστε να υποστηρίξουν μία πλήρως ευέλικτη αγοράς εργασίας. Επιβλήθηκαν μνημονιακές υποχρεώσεις από το γνωστό σχήμα της Τρόικας με υπέρτατο κριτήριο διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ενίσχυαν την εθνική ανταγωνιστικότητα στα πλαίσια των ωμών προσταγμάτων μίας νεοφιλελεύθερης έκφανσης της παγκοσμιοποίησης. Δηλαδή, εφαρμόστηκε ακριβώς το αντίθετο σε σχέση με αυτό το οποίο προσπαθούσε να επιτύχει η ΕΣΑ (Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Απασχόληση) στα πλαίσια του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου τόσο α) σε επίπεδο διαδικασιών (κοινωνικός διάλογος, ευρύτερες δυνατές συναινέσεις, πολιτικές που προκύπτουν από διαβουλευτικές διαδικασίες κλπ) όσο και β) σε επίπεδο περιεχομένου των πολιτικών (προστασία ευπαθών κοινωνικών ομάδων, αξιοπρεπείς συνθήκες οικονομικής διαβίωσης, προστασία της εργασίας, ποιοτικές και περισσότερες δουλειές, προστασία και ενίσχυση συλλογικών διαπραγματεύσεων-συμβάσεων κλπ.) Εκ των εξελίξεων, επιδείχθηκε αδιαφορία από την Τρόικα και τις ελληνικές κυβερνήσεις για τους θεσμούς των κοινωνικών εταίρων και υιοθετήθηκαν αβίαστα πολιτικές και μέτρα με τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο σε όλους τους δρώντες και υποκείμενα της οικονομίας (επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, καταναλωτές, συνταξιούχοι, άνεργοι). Πολιτικές και μέτρα που αφενός συγκρούονται με τη φιλοσοφία του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και κατήργησαν εργασιακά κεκτημένα με κοινωνικό αντίκτυπο στην αγορά εργασίας, αφετέρου, ελέγχονται για την αναποτελεσματικότητα και την ακαταλληλότητα τους. Ταυτόχρονα, όμως, οι εθνικοί κοινωνικοί εταίροι ελέγχονται για την ικανότητα-αποτελεσματικότητα τους να:- προβλέψουν και να αντιληφθούν έγκαιρα την κρίση- αποφασίσουν για τις αναγκαίες πολιτικές αποφυγής ή και αντιμετώπισης της κρίσης- πείσουν ευρύτερα για την ανάγκη εφαρμογής τους- επιτύχουν τις απαραίτητες εθνικές συναινέσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης- παράξουν ένα αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο εθνικό σχέδιο «εγχώριας ιδιοκτησίας» για το μέλλον της εργασίας στην Ελλάδα. Στα ανωτέρω, προστίθεται ο ρόλος του κράτους που χρησιμοποίησε τον κοινωνικό διάλογο άλλοτε σαν Προκρούστης (πχ. διαβούλευση περιόδου μνημονίων, περιφροσύνη προς ΓΣΕΕ και ΣΕΒ την περίοδο της 2015-2019) και άλλοτε σαν Πιτυοκάμπτης (πχ. ορισμός ΣΒΒΕ ως εθνικού κοινωνικού εταίρου). Επαναχρησιμοποιώντας τον γνωστό παραλληλισμό του Γ. Μαυρογορδάτου για να περιγράψει τις επαγγελματικές οργανώσεις τις προηγούμενες δεκαετίες που τα κόμματα δρούσαν ως Πιτυοκάμπτης και το κράτος ως Προκρούστης στο εσωτερικό τους. Αν και το γεγονός ότι το κράτος πλέον δεν επεμβαίνει τυχοδιωκτικά στα εσωτερικά των οργανώσεων δεικνύει ένα επίπεδο υψηλότερης ωρίμανσης του εθνικού συστήματος βιομηχανικών-συλλογικών εργασιακών σχέσεων, οι επεμβάσεις στις ισορροπίες του εξωτερικού περιβάλλοντος των οργανώσεων ήταν δυστυχώς τόσο ωμές ώστε αυτοαναίρεσε την εμπιστοσύνη που τους είχε επιδείξει τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια φιλοδοξεί να διαφωτίσει, συνδυάζοντας έρευνα γραφείου και έρευνα πεδίου, το ποιά ήταν η πολιτική των κύριων εθνικών εργοδοτικών οργανώσεων για τις εργασιακές σχέσεις την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων καθώς και να εκτιμήσει το αποτύπωμα της στρατηγικής τους, ή της έλλειψης της, στις εργασιακές σχέσεις και την πολιτική απασχόλησης. Πρόσθετα, αποπειράται να κωδικοποιήσει τις προτάσεις για το μέλλον της εργασίας των εν λόγω συμφερόντων του οργανωμένου κεφαλαίου που εκπροσωπούνται από τον ΣΕΒ, τη ΓΣΕΒΕΕ, την ΕΣΕΕ και τον ΣΕΤΕ, δηλαδή των εθνικών κοινωνικών εταίρων της περιόδου των μνημονίων.

Περιήγηση

Πρόσφατες Υποβολές