Σύγχρονα Θέματα, τεύχος 127 (Οκτ. - Δεκ. 2014)
Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://pandemos.panteion.gr/handle/123456789/20007
ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
ΚΑΣ ΜΟΥΝΤΕ, Όχι, δεν είμαστε όλοι Σαρλί (κι αυτό είναι πρόβλημα)
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, Το μεταδημοκρατικό πλαίσιο και οι προκλήσεις των ΣΥΡΙΖΑ και PODEMOS
ΙN MEMORIAM
ΜΑΡΙΑ ΚΟΜΝΗΝΟΥ, Σοφιανός Χρυσοστομίδης
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΕΣΜΑΖΟΓΛΟΥ, Μαθήματα πολιτικής ανατομίας
ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΕΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΡΑΚΛΑΣ, Ο φθόνος και τα παράσιτα
ΜΠΡΟΥΣ ΡΟΜΠΙΝΣ, Μπαλιμπαρισμός!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΙΤΣΩΡΗΣ, Η πολιτική διάσταση του συμβάντος στον Ζακ Ντερριντά (δικαιοσύνη, επανάσταση, μεσσιανικότητα)
ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΤΑΞΙΑΡΧΗΣ, Ο αδιανόητος ρατσισμός: η πολιτικοποίηση της «φιλοξενίας» την εποχή της κρίσης
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΜΠΕΚΗΣ, Οι μεταμορφώσεις του «εκσυγχρονισμού», τα ρήγματα της ύστερης μεταπολίτευσης και η αριστερά μπροστά στα νέα διακυβεύματα
ΛΕΟΝ ΣΑΛΤΙΕΛ, Προσπάθειες διάσωσης Eβραιοπαίδων Θεσσαλονίκης κατά την Κατοχή: ένα άγνωστο κύκλωμα παράνομων υιοθεσιών
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΣΑΜΕΛΑ, Παλαιστινιακές και Ισραηλινές μαρτυρίες μιας συνεχούς καταστροφής: Παλαιστίνη 1948 σε βάθος χρόνου
ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ, Ελληνοτουρκική φιλία: Αριστερά και κοινωνία των πολιτών. Για το βιβλίο: Leonidas Karakatsanis, Turkish-Greek Relations: Rapprochement, Civil Society and the Politics of Friendship, Routledge, Λονδίνο 2014
ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ
Περιήγηση
Πρόσφατες Υποβολές
Τεκμήριο Όχι, δεν είμαστε όλοι Σαρλί (κι αυτό είναι πρόβλημα)Mudde, Cas; Μούντε, Κας; Μπαλαμπανίδης, Γιάννης; Balabanidis, Giannis (2014)Η τρομοκρατική επίθεση στο γαλλικό σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo στο Παρίσι, που είχε τραγική κατάληξη τον θάνατο δέκα δημοσιογράφων και δύο αστυνομικών, είναι από πολλές απόψεις τρομακτική. Παρότι οι τρεις τρομοκράτες παραμένουν ασύλληπτοι και δεν γνωρίζουμε επισήμως τα κίνητρά τους, όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν σε τζιχαντιστές, πιθανότατα μουσουλμάνους που έχουν γεννηθεί στη Γαλλία και συμμετείχαν στον πόλεμο στη Συρία (σημειώστε την ομοιότητα με την τρομοκρατική επίθεση πέρυσι στο Εβραϊκό Μουσείο στις Βρυξέλες).Η γενικότερη αντίδραση δεν απέχει από ό,τι έχουμε δει συχνά στο παρελθόν, για παράδειγμα μετά τη δολοφονία του ολλανδού κινηματογραφιστή Τέο Βαν Γκογκ το 2004 ή μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ το 2001. Οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν τις επιθέσεις για να καυχηθούν για τις αψεγάδιαστα δημοκρατικές και ελεύθερες κοινωνίες των οποίων ηγούνται και για να τονίσουν ότι τέτοιες ενέργειες δεν έχουν τίποτε να κάνουν με το Ισλάμ παρά μόνο με κάποιους παρανοϊκούς που χρησιμοποιούν τη θρησκεία σαν δικαιολογία για τις εξτρεμιστικές τους ιδέες. Οι πολίτες αντέδρασαν με το μόνο μέσο στο οποίο παραμένουν ενεργοί, τα social media, με μεγαλεπήβολες δηλώσεις αλληλεγγύης, μέχρι να αποσπάσει την προσοχή τους κάποιο άλλο βιντεάκι με σκίουρους που κάνουν σκι ή γατάκια που παίζουν πιάνο. Και οι μεν και οι δε δηλώνουν ότι «είμαστε…» το εκάστοτε θύμα της ημέρας.Σήμερα το Facebook και το Twitter έχουν γεμίσει από δηλώσεις του τύπου «Je suis Charlie» – «Είμαι Σαρλί» ή «Είμαστε όλοι Σαρλί». Δυστυχώς, δεν είμαστε. Για την ακρίβεια, με μερικές εξαιρέσεις, δεν είμαστε όλοι Σαρλί, κι αυτό είναι ένα μείζον πρόβλημα για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. Θα επικαλεστώ τρεις λόγους για τους οποίους, κατά τη γνώμη μου, δεν είμαστε όλοι Σαρλί και αυτό αποτελεί πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας.Τεκμήριο Το μεταδημοκρατικό πλαίσιο και οι προκλήσεις των ΣΥΡΙΖΑ και PODEMOSΚανελλόπουλος, Κώστας; Kanellopoulos, Kostas (2014)Το 2006 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το δοκίμιο του Colin Crouch (Κόλιν Κράουτς) με τον εύγλωττο τίτλο Μεταδημοκρατία. Στο δοκίμιό του ο Crouch καταθέτει τον προβληματισμό του για την κατάσταση της δημοκρατίας, εντάσσοντάς την και αυτή στον αστερισμό των εννοιών που κατανοούνται πλέον με το πρόθημα «μετα-». Όπως σημειώνει, το «μετα-» αποτυπώνει την ιστορική παραβολή της κίνησης του αντικειμένου στο οποίο αναφέρεται. Έτσι η χρονική περίοδος 1 είναι προ-δημοκρατική και φέρει ορισμένα χαρακτηριστικά που συνδέονται με την απουσία της δημοκρατίας, η χρονική περίοδος 2 είναι η περίοδος της ακμής της δημοκρατίας (και αυτή την περίοδο ουσιαστικά χρησιμοποιούμε για να δώσουμε θετικό περιεχόμενο στα εκάστοτε χαρακτηριστικά), και η περίοδος 3 είναι η εποχή που έχουν διαμορφωθεί νέες συνθήκες, που στην περίπτωση μας μειώνουν τη σημασία της δημοκρατίας χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι έχουμε περάσει σε μια σαφώς αντι-δημοκρατική κατάσταση. Η χρονική περίοδος 3 φέρει έντονα ακόμη τα ίχνη της περιόδου 2, αλλά μερικά πράγματα αρχίζουν να θυμίζουν την περίοδο 1. Οι εξελίξεις αυτές που ανιχνεύει ο Crouch, με αφορμή κυρίως το παράδειγμα της Βρετανίας, εντοπίζονται την ίδια περίοδο και στην Ελλάδα, όπου ακριβώς γίνεται έντονος λόγος για την περίφημη πια «διαπλοκή» και τους κάθε λογής «διαπλεκόμενους». Η ανάλυση του Crouch, εστιάζοντας στη διάβρωση των συστημάτων πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης από τα επιχειρηματικά συμφέροντα, επαναφέρει στην πραγματικότητα, αν και όχι με αυτούς τους όρους, την παλαιότερη διαμάχη περί της συμβατότητας ή μη καπιταλισμού και δημοκρατίας. Η πολιτική είναι εμφανώς σε κρίση, αλλά τυπικά οι δημοκρατικές διαδικασίες τηρούνται σε μια μάλλον λειτουργική ισορροπία, όπου «οι πολιτικές ολιγαρχίες έχουν μάθει να ελέγχουν και να χειραγωγούν τις λαϊκές διεκδικήσεις, ενώ ο λαός πρέπει να πειστεί για να ψηφίσει με διαφημιστικές καμπάνιες από τα πάνω».Τεκμήριο In memoriam. Σοφιανός Χρυσοστομίδης, δημοσιογράφος, δάσκαλοςΚομνηνού, Μαρία; Komninou, Maria (2014)Ο Σοφιανός δίδαξε στους φοιτητές ήθος, μέτρο και δημοσιογραφική γραφή. Την περίοδο αυτή το Πανεπιστήμιο ανοίγεται στις κοινωνικές επιστήμες και στις καινούργιες ιδέες που είχαν αναπτυχθεί στη διάρκεια της δικτατορίας από τους έλληνες ακαδημαϊκούς που συγκροτούσαν μια ιδιότυπη Διασπορά. Ο Χρυσοστομίδης, αυθεντικός Έλληνας της Διασποράς, με ευρεία παιδεία και ανοιχτούς ορίζοντες, έμοιαζε ιδανική περίπτωση για να συνδυάσει την παράδοση μαθητείας στη δημοσιογραφία από κορυφαίους του είδους με την ακαδημαϊκή πειθαρχία.Τεκμήριο In memoriam. Μαθήματα πολιτικής ανατομίαςΠεσμαζόγλου, Στέφανος; Pesmazoglou, Stephanos (2014)Η δημοσιογραφία, από τη φύση της, δεν μπορεί παρά να αφορά την επικαιρότητα, να συγκεντρώνεται στον πολύ βραχύ εκείνο χρόνο που ρυθμίζει τις συχνότητες των εγγραφών είτε καθημερινά, είτε ανά επταήμερο (εβδομαδιαίες ή Κυριακάτικες εκδόσεις) το πολύ ανά 15νθήμερο («ΑΝΤΙ»). Η χρονική απόσταση ανάμεσα στο γεγονός, το σχολιασμό και τη δημοσίευσή του είναι ελάχιστη. Σ’ αυτόν τον εξαιρετικά βραχύ χρόνο, της επικαιρότητας, ζει και αναπνέει ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης αντλώντας, ξεδιαλύνοντας και συναρμολογώντας εκείνα τα στοιχεία της που θεωρεί πως πρέπει να αξιολογήσει, αναδεικνύοντας ή καυτηριάζοντάς τα. Αυτή η ζώσα, «ηφαιστειώ δης» πρώτη ύλη αποτελεί την πηγή της δικής του δημοσιογραφικής δραστηριότητας.Τεκμήριο Ο φθόνος και τα παράσιταΦαράκλας, Γιώργος; Faraklas Matorikos, Georgios (2014)Γιατί ζητοῦν οἱ φτωχοὶ δωρεὰν ὑγειονομικὴ περίθαλψη; Ἂν εἶναι γιατὶ ζηλεύουν, τότε αὐτὸ εἶναι ἀνήθικο καὶ πρέπει ὁ κοινωνικὸς ἐπιστήμων νὰ τοὺς τὸ πεῖ. Μιὰ τέτοια νουθεσία βρίσκουμε φέρ’ εἰπεῖν σ’ ἕνα ἄρθρο τοῦ 2009 τοῦ Χοῦβερ Ντάιτζεστ κατὰ τοῦ Ὀμπάμα μὲ τίτλο «Ἡ πολιτικὴ τοῦ φθόνου». Οἱ συντάκτες, δύο ἐρευνητὲς τοῦ Ἱδρύματος Χοῦβερ, ὑποστηρίζουν ὅτι ἀνάπτυξη καὶ ἀνισότητα ἔχουν τὸ ἴδιο αἴτιο, ὁπότε ἡ καταπολέμηση τῆς ἀνισότητας θέτει σὲ κίνδυνο τὴν ἀνάπτυξη. Αὐτὸ εἶναι ἕνα παραδοσιακὸ φιλελεύθερο ἐπιχείρημα. Ὅμως τὸ ἄρθρο δὲν υἱοθετεῖ τὴν κυρίαρχη τὸν ιη΄ αἰώνα ἐκδοχὴ τοῦ τότε νέου ἐπιχειρήματος, σὐμφωνα μὲ τὴν ὁποία οἱ κακίες, ὅσο ἀξιόμεμπτες κι ἂν εἶναι ἰδιωτικά, εὐνοοῦν τὴν γενικὴ πρόοδο, δὲν λέει ὅτι ὁ φθόνος, ὅσο ἀνήθικος κι ἂν εἶναι, εὐνοεῖ τὴν βελτίωση τῆς παραγωγικότητας, ὅπως ἡ ἐκκολαπτόμενη τότε ἐπιστήμη τῆς πολιτικῆς οἰκονομίας. Ἀντιθέτως, καταδικάζει τὸν φθόνο χωρὶς ἐπιφυλάξεις, ἐνῶ ἀποδίδει στὴν τεχνολογικὴ πρόοδο τὸν προωθητικὸ ρόλο ποὺ ὁ ιη΄ αἰώνας ἀπέδιδε στὶς κακίες καὶ εἰδικὰ στὸν φθόνο.Τεκμήριο Μπαλιμπαρισμός!Ρόμπινς, Μπρους; Robbins, Bruce (2014)Σε μια δημόσια συζήτηση που διεξήχθη στη Νότια Καλιφόρνια το 2007, ο γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού πληροφόρησε τον γάλλο φιλόσοφο Ετιέν Μπαλιμπάρ ότι εκείνος, ο Μπαλιμπάρ, είναι ρεφορμιστής. «Κι εσείς, κύριε», απάντησε ο Μπαλιμπάρ, «είστε θεολόγος». Αμφότερα αυτά τα επίθετα περιέχουν κάτι περισσότερο από έναν κόκκο αλήθειας. Αμφότερα, εξάλλου, λένε κάτι ως προς το γιατί ο Μπαντιού, ο Ρανσιέρ, ο Ζίζεκ και οι Χαρντ-Νέγκρι πουλάνε περισσότερο στην Αμερική απ’ ό,τι ο Μπαλιμπάρ. Η λέξη μεταρρύθμιση ακούγεται πολύ βαρετή. Ενώ η αριστερή θεολογία! Έχει έναν μυστηριώδη, επαναστατικό τόνο. Στην πραγματικότητα, πολλά απ’ όσα θεωρούνται ως αριστερή σκέψη σε μια χώρα δίχως οργανωμένη Αριστερά είναι ευσεβείς πόθοι περί του τέλους του κόσμου, παρουσιάζοντας μυστηριώδεις, παντοδύναμους μεσσίες.Τεκμήριο Η πολιτική διάσταση του συμβάντος στον Ζακ Ντερριντά (δικαιοσύνη, επανάσταση, μεσσιανικότητα)Μπιτσώρης, Βαγγέλης; Bitsoris, Vanghelis (2014)Για τον Ντερριντά το συμβάν δεν είναι απόρροια της μετάβασης από το δυνάμει στο ενεργεία, από τη δυνητικότητα στην ενεργητικότητα, αλλά αντίθετα «είναι δυνατόν μόνο εφόσον έρχεται από το αδύνατον». H αρχεγονότητα του αδυνάτου έναντι του δυνατού σημαίνει ότι ο όρος της δυνατότητας του συμβάντος είναι η αδυνατότητά του, δηλαδή ότι ένα συμβάν αντάξιο του ονόματός του μόνον ως αδύνατον μπορεί να εννοηθεί. Εν ολίγοις, το συμβάν λαμβάνει χώρα όχι όταν η δ ύ ν α μ ι ς γίνεται ἐ ν έ ρ γ ε ι α, αλλά όταν το αδύνατον γίνεται δυνατόν.Τεκμήριο Ο αδιανόητος ρατσισμός: η πολιτικοποίηση της «φιλοξενίας» την εποχή της κρίσηςΠαπαταξιάρχης, Ευθύμιος; Papataxiarchis, Evthymios (2014)Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η Ελλάδα μπήκε σε τροχιά αυξανόμενης πολιτισμικής διαφοροποίησης. Σε αυτό συνέβαλαν αποφασιστικά οι διεθνείς εξελίξεις. Η επικράτηση της παγκοσμιοποίησης, οι ανακατατάξεις στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο σε συνδυασμό με το άνοιγμα των συνόρων και την αύξηση των πληθυσμιακών μετακινήσεων δημιούργησαν μια σημαντική δυναμική που εξέθεσε με ένταση την Ελλάδα σε νέες μορφές ετερότητας. Από την άλλη, η θεσμική εμβάθυνση της σχέσης της χώρας μας με την ΕΕ και η διαδικασία του «εξευρωπαϊσμού» παρήγαγαν πιέσεις τουλάχιστον για μια πιο ανεκτική νομοθεσία σε ζητήματα μειονοτήτων και μεταναστών την ίδια στιγμή, βέβαια, που η κρίση στα Βαλκάνια και η αναμόχλευση των εθνικιστικών παθών είχαν τις αντίθετες επιπτώσεις: ενέπλεξαν την Ελλάδα σε αυτό που ονομάζεται «Μακεδονικό ζήτημα» και σε αναθέρμανση του εθνικισμού γύρω από το ιδεολόγημα του «ανασφαλούς έθνους».Τεκμήριο Οι μεταμορφώσεις του «εκσυγχρονισμού», τα ρήγματα της ύστερης μεταπολίτευσης και η αριστερά μπροστά στα νέα διακυβεύματαΚατσαμπέκης, Γιώργος; Katsambekis, Giorgos (2014)Ήταν ο «εκσυγχρονισμός» ένα ηγεμονικό σχέδιο που έμεινε ανολοκλήρωτο, που χάθηκε αμέσως μετά το 2004, χωρίς να αφήσει τίποτα το ουσιαστικό πίσω του; Δεν συμφωνώ. Αντίθετα, νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μια εσφαλμένη διάγνωση, η οποία πρέπει να αναθεωρηθεί. Και αυτό γιατί το θεωρώ αδύνατο να συλλάβουμε και να αποτιμήσουμε με ικανοποιητικό τρόπο την ουσία των σημερινών πολιτικο-κοινωνικών διακυβευμάτων, τις ποικίλες τροπές του ηγεμονικού λόγου, την αμηχανία που ενίοτε παρατηρείται τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, όπως και την ανάδυση των διαφόρων νέων ανταγωνισμών στη δημόσια σφαίρα, χωρίς να ανιχνεύουμε παράλληλα την επίδραση συγκεκριμένων «εκσυγχρονιστικών» στερεοτύπων και ιδεολογικών κωδίκων –άλλοτε στο προσκήνιο και άλλοτε στο παρασκήνιο– στην συνάρθρωση και εξέλιξη του δημόσιου πολιτικού λόγου. Χωρίς να αναγνωρίσουμε και να χαρτογραφήσουμε, με άλλα λόγια, το ηγεμονικό αποτύπωμα του εκσυγχρονιστικού λόγου, αλλά και τις εξαρθρώσεις του, στο συλλογικό φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας, και ιδιαίτερα στους αρμούς της δημόσιας σφαίρας.Τεκμήριο Προσπάθειες διάσωσης εβραιοπαίδων Θεσσαλονίκης κατά την Κατοχή: ένα άγνωστο κύκλωμα παράνομων υιοθεσιώνΣαλτιέλ, Λεόν; Saltiel, Leon (2014)Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, περί τους 50.000 Εβραίους της Θεσσαλονίκης εκτοπίστηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου όπου και εξοντώθηκαν. Αυτοί που θα μπορούσαν να αντιδράσουν και να βοηθήσουν τους διωκόμενους Εβραίους, οι κρατικοί φορείς, οι εκπρόσωποι του Δήμου, της Εκκλησίας, των φορέων και οργανώσεων ήταν ως επί το πλείστον σιωπηλοί, εκτός από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Αυτό έδειξε η έρευνά μας για τις περιπτώσεις της καταναγκαστικής εργασίας και της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης που προηγήθηκαν της γκετοποίησης και του μετέπειτα εκτοπισμού των θεσσαλονικέων Εβραίων. Και κατά τη διάρκεια των διωγμών (Μάρτιος-Ιούνιος 1943), όπως παρατηρεί ο Mark Mazower, οι επαγγελματικές οργανώσεις της πόλης έκαναν λίγα για να βοηθήσουν τους εβραίους συμπολίτες τους, τηρώντας μια «εκκωφαντική σιωπή». Αντίστοιχα, δεν υπήρχαν οργανωμένες προσπάθειες διάσωσης ατόμων από αντάρτικες ή άλλες ομάδες. Το δράμα των Εβραίων απουσιάζει τελείως από τον παράνομο Τύπο της Θεσσαλονίκης, ή από τα αιτήματα κατά τις διαδηλώσεις των φοιτητών της πόλης τον Μάρτιο του 1943. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Αθήνα έκανε περισσότερα για να βοηθήσει τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, παρά η ίδια η γενέτειρά τους.Τεκμήριο Παλαιστινιακές και ισραηλινές μαρτυρίες μιας συνεχούς καταστροφής: Παλαιστίνη 1948 σε βάθος χρόνουΣαμέλα, Αντιγόνη; Samellas, Antigone (2014)Στο ξεχασμένο αριστούργημά του Σιρά, ο νομπελίστας ισραηλινός συγγραφέας Shmuel Yosef Agnon [Σμούελ Γιόσεφ Άγκνον] περιγράφει τις σχέσεις Εβραίων και Αράβων από το 1924 μέχρι το 1939, τα χρόνια που ακολουθούν την εγκατάστασή του στην Ιερουσαλήμ, ύστερα από δεκαετή διαμονή στη Γερμανία: «Πριν το 1929 οι Εβραίοι που είχαν εγκατασταθεί στη συνοικία Μπάκα ζούσαν ειρηνικά και αρμονικά με τους άραβες γείτονές τους. Όταν ένας Εβραίος χαιρετούσε έναν Άραβα, τον χαιρετούσε στα αραβικά, και όταν ένας Άραβας χαιρετούσε έναν Εβραίο, τον χαιρετούσε στα εβραϊκά. Αυτό δεν ήταν μια τυπική εκδήλωση, αλλά μια ειλικρινής ανταλλαγή γεμάτη αγάπη. Εύλογα κάποιοι τότε προφήτευαν ότι Άραβες και Εβραίοι θα αποτελούσαν ένα έθνος στη γη της Παλαιστίνης… Ξαφνικά, μονομιάς, ξέσπασαν οι ταραχές του 1929. Άραβες που είχαν ζήσει για χρόνια, σαν αδέλφια, μαζί με τους Εβραίους έχυσαν το αίμα των γειτόνων τους. Ο φόβος των Αράβων ενέσκηψε στους Εβραίους και όποιος ζούσε ανάμεσά τους έτρεχε να σωθεί». Πολλοί Εβραίοι τότε εγκατέλειψαν τη γειτονιά τους. Κάποιοι γύρισαν και βρήκαν τα σπίτια τους λεηλατημένα. Ο Manfred Herbst [Μάνφρεντ Ερμπστ], ο βυζαντινολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ που πρωταγωνιστεί στο μυθιστόρημα του Agnon, ήταν από τους πρώτους που επέστρεψαν. Παρά τα όσα είχαν συμβεί εξακολουθούσε να μένει προσκολλημένος στα ιδεώδη της Brit Shalom, καταστρώνοντας σχέδια που θα απέτρεπαν «τη θυματοποίηση των Αράβων από τους Εβραίους».Τεκμήριο