Μεταπτυχιακές εργασίες
Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://pandemos.panteion.gr/handle/123456789/41
Περιήγηση
Πρόσφατες Υποβολές
Τεκμήριο Απεντοπισμός της τέχνης στη σφαίρα της επικοινωνίας: πολιτικές αναπερικειμενοποιήσειςΚάτσαρης, Μιχάλης; Ψύλλα, Μαριάννα; Psilla, Mariana; Βώβου, Ιωάννα; Αρσενίου, Ελισάβετ; Vovou, Ioanna; ΑΡΣΕΝΙΟΥ, ΕΛΙΣΑΒΕΤ; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-03-29)Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελούν οι πολιτικές αναπερικειμενοποιήσεις της τέχνης κατά τον απεντοπισμό της στη σφαίρα της επικοινωνίας. Το εγχείρημα διακλαδώνεται σε δύο μέρη διαφορετικών επιπέδων αφαίρεσης. Στο πρώτο κεφάλαιο επιχειρείται μια κριτική βιβλιογραφική επισκόπηση για μια διεπιστημονική στοιχειοθέτηση της αναδίπλωσης της κουλτούρας στην επικοινωνία, εκκινώντας από το παράδειγμα της pop art. Βασικοί άξονες στοχασμού αποτελούν εδώ η αύξουσα κοινωνικοποιητική δυναμική της αναπαράστασης και η φυσικοποίηση της εικόνας ως πολιτισμικής γλώσσας τη δεκαετία του ’60, οι προσλήψεις της ιδεολογικής λειτουργίας της pop art και της θεαματοποίησης της κουλτούρας, οι ιστορικές προϋποθέσεις των θεωριών περί «τέλους της τέχνης» και του σχηματισμού της ως διακριτής σφαίρας εντός του κοινωνικού, η αποϋλοποίηση του καλλιτεχνικού έργου και η επιμεριστική λογική του pastiche ως το αισθητικό ισοδύναμο της αλλοτρίωσης. Στο δεύτερο κεφάλαιο επιχειρείται η ανάδειξη των τρόπων με τους οποίους η τέχνη αντλεί πολιτικό περιεχόμενο εγχεόμενη στη σφαίρα της επικοινωνίας εκκινώντας, επαγωγικά, από την ιστορική, συγκριτική, φαινομενολογική και ερμηνευτική προσέγγιση δύο περιπτώσεων της Ιστορίας της Τέχνης που εγγράφονται στις ευρύτερες παραδόσεις του subvertising και του culture jamming. Επιπλέον συζητείται κριτικά το πώς οι τεχνολογικοί, οικονομικοτεχνικοί, ιδεολογικοί και πολιτισμικοί μετασχηματισμοί, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, αντανακλώνται στον τρόπο με τον οποίο αρθρώνεται αισθητικά και φορμαλιστικά το καλλιτεχνικό έργο ως επικοινωνιακό γεγονός.Τεκμήριο Αναπαραστάσεις του ελληνικού Tύπου για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού (2022-2025)Δρετάκη, Αικατερίνη; Γαζή, Αγγελική; Gazi, Angeliki; Καραδημητρίου, Αχιλλέας; Λέανδρος, Νίκος; Karadimitriou, Achilleas; Leandros, Nikos; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-03-02)Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αποτελεί ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα και πολιτικά φορτισμένα ζητήματα της σύγχρονης εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα, καθώς υπερβαίνει τα όρια μιας διοικητικής διαδικασίας και συνδέεται με ζητήματα επαγγελματικής ταυτότητας, θεσμικής εξουσίας και κοινωνικής νομιμοποίησης. Μετά την ψήφιση του Ν. 4823/2021 και την επαναφορά της αξιολόγησης ύστερα από τέσσερις δεκαετίες, το ζήτημα επανήλθε δυναμικά στον δημόσιο διάλογο, συνοδευόμενο από έντονες πολιτικές και συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο ο ελληνικός Τύπος αναπαριστά και πλαισιώνει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κατά την περίοδο 2020–2025, καθώς και η ανάλυση των ιδεολογικών, πολιτισμικών και ηθικών παραδοχών που εγγράφονται στον δημοσιογραφικό λόγο. Η έρευνα εξετάζει πώς συγκροτούνται νοήματα γύρω από την αξιολόγηση, ποιοι δρώντες αναδεικνύονται ως υπεύθυνοι ή ως απειλή και με ποιον τρόπο διαμορφώνεται η δημόσια εικόνα του/της εκπαιδευτικού. Μεθοδολογικά, η μελέτη βασίζεται στην ποιοτική ανάλυση περιεχομένου και στη θεματική ανάλυση άρθρων του ελληνικού έντυπου και ψηφιακού Τύπου, αξιοποιώντας το λογισμικό MAXQDA. Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από τη θεωρία της αναπαράστασης (Hall), τη θεωρία των κοινωνικών αναπαραστάσεων (Moscovici, Jodelet) και τη θεωρία της πλαισίωσης (Goffman, Entman). Η ανάλυση οργανώνεται γύρω από δύο βασικούς άξονες: τις μορφές αναπαράστασης και τα κυρίαρχα δημοσιογραφικά πλαίσια. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η αξιολόγηση δεν συγκροτείται κυρίως ως παιδαγωγικό εργαλείο βελτίωσης, αλλά αγκυρώνεται σε σχήματα ελέγχου, επιτήρησης και κρίσης, συχνά ενεργοποιώντας ιστορικά φορτισμένες μνήμες επιθεωρητισμού. Ο/η εκπαιδευτικός αναπαρίσταται περισσότερο ως αντικείμενο πολιτικής διαχείρισης και ηθικής αξιολόγησης και λιγότερο ως φορέας επαγγελματικής γνώσης και παιδαγωγικής αυτονομίας. Παράλληλα, ο δημοσιογραφικός λόγος συμβάλλει στη φυσικοποίηση της αξιολόγησης ως «αναγκαίας μεταρρύθμισης», αποπολιτικοποιώντας τις σχέσεις εξουσίας που τη διαπερνούν. Η έρευνα προτείνει την ανανοηματοδότηση της αξιολόγησης με έμφαση στη διαφάνεια, τη συμμετοχικότητα και την επαγγελματική ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών, ώστε να αποσυνδεθεί από σχήματα ελέγχου και επιτήρησης. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ανάγκη ενίσχυσης της θεσμικής λογοδοσίας του ίδιου του κράτους ως προς τα δεδομένα και τα αποτελέσματα της διαδικασίας. Σε επίπεδο δημοσιογραφικής πρακτικής, προτείνεται η υπέρβαση των πλαισίων πόλωσης και στερεοτυπικής αναπαράστασης, μέσω μιας πιο αναλυτικής, πολυφωνικής και κριτικά τεκμηριωμένης κάλυψης της εκπαιδευτικής πολιτικής. Η συμβολή της παρούσας έρευνας έγκειται αφενός στη συστηματική συνδυαστική αξιοποίηση της θεωρίας της αναπαράστασης και της θεωρίας της πλαισίωσης για τη μελέτη της εκπαιδευτικής πολιτικής στον ελληνικό Τύπο, και αφετέρου στη χαρτογράφηση ενός πρόσφατου και ακόμη ελάχιστα μελετημένου πεδίου: της δημόσιας επικοινωνιακής διαχείρισης της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών μετά την επαναθεσμοθέτησή της. Η εργασία συμβάλλει στη θεωρητική κατανόηση του ρόλου των μέσων ενημέρωσης ως μηχανισμών παραγωγής κοινωνικών αναπαραστάσεων και επαγγελματικών ταυτοτήτων, αναδεικνύοντας τον Τύπο ως ενεργό θεσμικό δρώντα στη διαδικασία νομιμοποίησης ή αμφισβήτησης εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεωνΤεκμήριο Συγκριτικές πλαισιώσεις του δυστυχήματος των Τεμπών στον ελληνικό και ξένο ΤύποΤσαϊλάρη, Φωτεινή; Καραδημητρίου, Αχιλλέας; Karadimitriou, Achilleas; Βώβου, Ιωάννα; Ψύλλα, Μαριάννα; Vovou, Ioanna; Psilla, Mariana; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-03-02)Το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, που σημειώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2023, είχε έντονο κοινωνικό και πολιτικό αντίκτυπο στην ελληνική κοινωνία. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ασχολήθηκαν εκτενώς με το γεγονός ήδη από την πρώτη ημέρα, προσεγγίζοντάς το όχι απλώς ως ένα μεμονωμένο ατύχημα, αλλά ως ένα σύνθετο κοινωνικό γεγονός, στο οποίο αποδόθηκαν ευρύτερες πολιτικές, θεσμικές και ηθικές διαστάσεις. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο ελληνικά και ξένα ειδησεογραφικά μέσα πλαισίωσαν το δυστύχημα, και πιο συγκεκριμένα να εντοπιστούν και να παρουσιαστούν τα δημοσιογραφικά πλαίσια που υιοθετήθηκαν, οι πτυχές που προβλήθηκαν, ο τόνος απέναντι στους κυβερνητικούς φορείς καθώς και η απόδοση ευθύνης σε ατομικό, κυβερνητικό, θεσμικό και συστημικό επίπεδο. Ακόμη, επιχειρείται μία συγκριτική ανάλυση ανάμεσα στον τρόπο κάλυψης των ξένων μέσων σε σχέση με τα ελληνικά μέσα. Για τη διεξαγωγή της έρευνας αξιοποιήθηκε η μέθοδος της ποιοτικής ανάλυσης περιεχομένου. Για την ανάλυση μελετήθηκαν συνολικά 344 δημοσιεύματα, εκ των οποίων τα 257 είναι ελληνικά δημοσιεύματα αναρτημένα σε φιλοκυβερνητικές και αντιπολιτευτικές ιστοσελίδες (Καθημερινή, τα Νέα, Εφ. Συν, Αυγή, Πρώτο Θέμα), ενώ τα υπόλοιπα 87 είναι ξένα δημοσιεύματα από το Γαλλικό, Βρετανικό, Γερμανό-Αυστριακό και Ρουμάνικο διαδικτυακό Τύπο. Η περίοδος κάλυψης αφορά αποκλειστικά τον πρώτο μήνα μετά το δυστύχημα (28/2/23 -31/3/23), και επιλέχθηκε λόγω της σημαντικότητας των γεγονότων και των έντονων εξελίξεων. Τα εν λόγω δημοσιεύματα κωδικοποιήθηκαν στο λογισμικό ποιοτικής ανάλυσης δεδομένων MAXQDA βάσει συγκεκριμένου συστήματος κωδικοποίησης που περιλάμβανε τη μέθοδο πλαισίωσης (θεματική, περιπτωσιολογική) καθώς και τα πλαίσια ευθυνών, ανθρωπίνου ενδιαφέροντος, ηθικής, σύγκρουσης και οικονομικών συνεπειών. Ειδικότερα, με στόχο να αναδειχθεί σε ποιον αποδόθηκε η ευθύνη για το δυστύχημα, το πλαίσιο απόδοσης ευθυνών περιλάμβανε και υποκατηγορίες: ατομική ευθύνη : (σταθμάρχης, μηχανοδηγός, επιθεωρητής ΟΣΕ), θεσμική ευθύνη (Hellenic Train, ΟΣΕ, ΡΑΣ), Κυβερνητική ευθύνη και συστημική ευθύνη (χρόνιες παθογένειες συστήματος, κυβερνήσεις διαχρονικά, ιδιωτικοποίηση και υποχρηματοδότηση). Πέρα από την κωδικοποίηση των πλαισίων, ενσωματώθηκε και ένα συμπληρωματικό επίπεδο ανάλυσης, η ποιοτική ανάλυση πλαισίων (Qualitative Frame Analysis) των Entman (1993) και Gamson (1992). Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν και μελετήθηκαν συγκεκριμένα άρθρα υψηλής βαρύτητας από κάθε μέσο ως προς το πώς όρισαν το δυστύχημα, ποια αίτια και ηθικές αξιολογήσεις απέδωσαν σε αυτό και ποιες λύσεις πρότειναν. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι κυριάρχησε η θεματική πλαισίωση, γεγονός που καταδεικνύει ότι το δυστύχημα αντιμετωπίστηκε ως ζήτημα ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών και θεσμικών διαστάσεων και όχι ως μεμονωμένο ατύχημα. Το πλαίσιο απόδοσης ευθυνών αναδείχθηκε το κυρίαρχο πλαίσιο τόσο στα ελληνικά όσο και στα ξένα μέσα, με διαφοροποιήσεις ως προς τους υπεύθυνους στους οποίους εστίασε κάθε μέσο. Στα ελληνικά μέσα παρατηρείται έντονη απόδοση κυβερνητικής και ατομικής ευθύνης, με σαφείς διαφοροποιήσεις ανάλογα με τον πολιτικό προσανατολισμό, ενώ στα ξένα μέσα επικρατεί μια περισσότερο συστημική και δομική προσέγγιση. Συνολικά, η έρευνα καταδεικνύει ότι το δυστύχημα των Τεμπών αποτέλεσε κομβικό γεγονός για τον δημόσιο λόγο, ενεργοποιώντας έντονες πολιτικές, ηθικές και κοινωνικές αναγνώσεις. Παρά τους περιορισμούς της μελέτης ως προς το δείγμα και τον χρονικό ορίζοντα, τα ευρήματα συμβάλλουν ουσιαστικά στην κατανόηση του ρόλου των ΜΜΕ στη διαμόρφωση της δημόσιας συζήτησης γύρω από κρίσιμα γεγονότα.Τεκμήριο Τεχνητή Νοημοσύνη και εκπαίδευση: αναπαραστάσεις και πλαισίωση στον Ελληνικό ΤύποΠαπασυμεών, Λουίζα; Γαζή, Αγγελική; Gazi, Angeliki; Βώβου, Ιωάννα; Καραδημητρίου, Αχιλλέας; Vovou, Ioanna; Karadimitriou, Achilleas; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-03-02)Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) στην εκπαίδευση αναπαρίσταται και πλαισιώνεται στον Ελληνικό Τύπο μετά τη δημόσια διάθεση του ChatGPT. Κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αποτελεί πώς τα δημοσιογραφικά μέσα συγκροτούν νοήματα, αξιολογήσεις και κανονιστικές προσδοκίες σχετικά με την ΤΝ, καθώς και ποιες ιδεολογικές, ηθικές και πολιτισμικές παραδοχές εγγράφονται στον δημοσιογραφικό λόγο. Σκοπός της έρευνας είναι η ανάδειξη των κυρίαρχων πλαισιώσεων και αναπαραστάσεων της ΤΝ σε σχέση με την εκπαιδευτική πραγματικότητα, καθώς και η συγκριτική αποτύπωση των διαφοροποιήσεων μεταξύ των μέσων. Η μεθοδολογία της έρευνας βασίζεται στην ποιοτική ανάλυση περιεχομένου, αξιοποιώντας συνδυαστικά τη θεωρία της πλαισίωσης και τη θεωρία της αναπαράστασης. Το ερευνητικό δείγμα αποτελείται από δημοσιογραφικά άρθρα τριών εφημερίδων πανελλαδικής κυκλοφορίας (Η Καθημερινή, Τα Νέα, Η Εφημερίδα των Συντακτών), τα οποία αναλύθηκαν με τη χρήση του λογισμικού MAXQDA, βάσει ενός ιεραρχικού συστήματος κωδικοποίησης οργανωμένου σε δύο άξονες, την πλαισίωση και τις αναπαραστάσεις. Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι η ΤΝ στην εκπαίδευση πλαισιώνεται κυρίως ως τεχνολογική αναγκαιότητα και εργαλείο εκσυγχρονισμού, με έμφαση στην αποδοτικότητα και την αναπόφευκτη προσαρμογή. Παράλληλα, αναδύονται αντιθετικές αναπαραστάσεις που αρθρώνουν ανησυχίες για την αυθεντικότητα της μάθησης, τον μετασχηματισμό των εκπαιδευτικών ρόλων και την ηθική διάσταση της τεχνολογικής παρέμβασης. Η ανάλυση αναδεικνύει, επίσης, τάσεις απο-πολιτικοποίησης της εκπαιδευτικής αλλαγής και διαφοροποιήσεις στον δημοσιογραφικό λόγο των εφημερίδων, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο των μέσων ως θεσμών κανονιστικής πλαισίωσης της ΤΝ, που συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός κυρίαρχου τεχνολογικού φαντασιακού με επιπτώσεις στη δημόσια συζήτηση και τις κοινωνικές αντιλήψεις για τη γνώση.Τεκμήριο Η δημοσιογραφία και τα αποκεντρωμένα ΜΚΔ: η περίπτωση του MastodonΜαυρίδης, Φίλιππος; Καραδημητρίου, Αχιλλέας; Karadimitriou, Achilleas; Λέανδρος, Νίκος; Πουλακιδάκος, Σταμάτης; Leandros, Nikos ; Poulakidakos, Stamatis; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026-02-13)Για πολλά χρόνια, το Mastodon -όπως άλλωστε και το Fediverse εν γένει- παρέμενε μια πλατφόρμα σε σχετική αφάνεια, αποτελώντας χώρο συναναστροφής κυρίως για ανθρώπους της τεχνολογίας, αλλά και οπαδούς του κινήματος ΕΛ/ΛΑΚ. Με την εξαγορά του ΜΚΔ Twitter από τον Αμερικανό επιχειρηματία Ίλον Μασκ και πολλές αμφιλεγόμενες αλλαγές του που οδήγησαν στο σημερινό Χ, πολλοί χρήστες του τελευταίου στράφηκαν -για διάφορους λόγους- σε εναλλακτικά ΜΚΔ, όπως το Bluesky και το Mastodon. Σκοπός της παρούσας διερευνητικής έρευνας είναι η διερεύνηση της χρήσης των αποκεντρωμένων, ομόσπονδων ΜΚΔ από τους δημοσιογράφους, με εστίαση στο ΜΚΔ Mastodon. Το θέμα αυτό εξετάζεται από τη σκοπιά της θεωρίας Χ&Ι και βασίζεται σε κατεξοχήν ποσοτικές μεθόδους έρευνας (ερωτηματολόγιο και ποσοτική ανάλυση δημόσιων ανωνυμοποιημένων δεδομένων). Σκοπός είναι να αναδειχθεί ο ρόλος των αποκεντρωμένων ΜΚΔ έναντι των «παραδοσιακών» στο πεδίο της δημοσιογραφίας και των νέων μέσων. Το παρόν πόνημα έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό στην έρευνα Χ&Ι σχετικά με τη δημοσιογραφία στο Mastodon. Ενώ υπάρχουν ήδη έρευνες Χ&Ι για τους δημοσιογράφους στο Twitter/X (βλ. Kim et al., 2016) καθώς και έρευνες Χ&Ι στο κοινό του Mastodon (βλ. Lee & Wang, 2023), προς το παρόν απουσιάζει μια έρευνα που να μπορεί να ποσοτικοποιήσει και να δώσει μια εξήγηση στα κίνητρα πίσω από τη χρήση του Mastodon και του Fediverse γενικότερα από ανθρώπους που ανήκουν στο χώρο των ΜΜΕ. Από την έρευνα επιβεβαιώνονται υπάρχοντα κίνητρα και αναδεικνύονται νέα, τα οποία θεωρούνται μοναδικά για αυτές τις πλατφόρμες.Τεκμήριο Social media και ραδιοφωνικές επιχειρήσεις: η αμφίδρομη επικοινωνία με το κοινό ως εργαλείο στρατηγικήςΑρβανιτάκης, Βασίλειος-Κωνσταντίνος; Λέανδρος, Νίκος; Leandros, Nikos; Καραδημητρίου, Αχιλλέας; Γαζή, Αγγελική; Gazi, Angeliki; Karadimitriou, Achilleas; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2026)Η παρούσα εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ελλάδα αξιοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ενισχύσουν τη δημόσια εικόνα τους, να καλλιεργήσουν σχέσεις με το κοινό και να διαμορφώσουν νέες πρακτικές διαμεσολάβησης. Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκονται τρεις ραδιοφωνικοί σταθμοί — ένας εμπορικός, ένας θεματικός και ένας φοιτητικός — που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές οργανωσιακές κουλτούρες και επικοινωνιακές στρατηγικές. Η μεθοδολογία βασίζεται σε συνδυασμό ποιοτικών προσεγγίσεων: μελέτη περίπτωσης, ποιοτική ανάλυση περιεχομένου και ημιδομημένες συνεντεύξεις. Η ανάλυση των ψηφιακών τους πρακτικών εστιάζει στις μορφές περιεχομένου, στις στρατηγικές αλληλεπίδρασης με το κοινό και στη χρήση των πλατφορμών ως εργαλείων προβολής, ενδυνάμωσης και συμμετοχής. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η χρήση των social media δεν αποτελεί απλώς συμπληρωματική δράση, αλλά κρίσιμο στοιχείο διαμόρφωσης της ραδιοφωνικής ταυτότητας και της σχέσης κοινού–παραγωγών. Κάθε οργανωσιακό πλαίσιο διαμορφώνει διαφορετικές στρατηγικές, αποτυπώνοντας έτσι τις πολλαπλές εκδοχές της διαμεσολάβησης στη σύγχρονη ραδιοφωνία. Η έρευνα αναδεικνύει τη σημασία της πλατφορμικής παρουσίας όχι μόνο για την απήχηση, αλλά και για τη βιωσιμότητα και εξέλιξη του μέσου.Τεκμήριο Θέατρο και ουτοπία : από τον Πλάτωνα και τον Μωρ στις κωμωδίες του Αριστοφάνη και του ΣαίξπηρΛάμπρου, Χριστίνα; Ανδρεάδης, Γιάγκος, 1944-; Βέλτσος, Γιώργος Ε., 1944-; Δημηρούλης, Δημήτρης, 1952-; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2004)Τεκμήριο Η φιλμική γλώσσα της ταινίας "Αναπαράσταση" του Θόδωρου ΑγγελόπουλουΛεοντής, Θεόφραστος; Ανδρεάδης, Γιάγκος, 1944-; Σκαρπέλος, Γιάννης Π.; Παραδείση, Μαρία; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2003)Τεκμήριο Οι εικόνες του κακού στις ταινίες τρόμου : παράδειγμα "Συνέντευξη με ένα βρυκόλακα"Κωτσόπουλος, Χρήστος; Σκαρπέλος, Ιωάννης Π.; SKARPELOS, YANNIS; Παραδείση, Μαρία; Ποταμιάνος, Δημήτρης, 1943-; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2003)Τεκμήριο The communicative action of Stavros Niarchos Foundation in the public spaceΚαλοειδή, Φωτεινή-Σταυρούλα; Ψύλλα, Μαριάννα; Psilla, Mariana; Βώβου, Ιωάννα; Vovou, Ioanna; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-10-04)Η παρούσα διατριβή προσπαθεί να ερευνήσει τις σχέσεις μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα όπως αυτές προκύπτουν από τη μελέτη περίπτωσης του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) με την παράδοση του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Η δωρεά του ΚΠΙΣΝ γίνεται αντιληπτή ως μία επικοινωνιακή πράξη του ΙΣΝ προς τη δημόσια σφαίρα, αλλά αντίστοιχα επηρεάζει τη θέση του κράτους σε αυτή. Με την ευκαιρία, μελετάται η εμπλοκή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε τομείς όπως η κοινωνική πρόνοια και ο πολιτισμός, που για αρκετά χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν αντικείμενα φροντίδας του κράτους. Η έρευνα της εργασίας περιλαμβάνει συνεντεύξεις με τον/την ειδικό/ή επικοινωνίας του ΙΣΝ και του ΚΠΙΣΝ που αναλύονται με Αφηγηματική Ανάλυση. Οι συνεντεύξεις είναι ανοιχτές και διεξάγωγνται σαν συζήτηση πάνω σε θεωρίες της Επικοινωνιακής Δράσης, Θεωρία των Δρώντων και Κανονιστικό Περιεχόμενο της Νεωτερικότητας. Η επικοινωνία του ΙΣΝ για το ΚΠΙΣΝ μελετάται επίσης μέσω ενός βίντεο που εξυπηρετεί επικοινωνιακό σκοπό και το οποίο αναλύεται μέσω Ανάλυσης Περιεχομένου. Το κύριο μέρος της διατριβής αποτελείται από 4 Κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο εκτίθενται ευρέως οι προαναφερθείσες θεωρίες και συνδυάζονται με άλλες σημαντικές θεωρίες όπως για παράδειγμα τη Θεωρία της Δημόσιας Σφαίρας. Το δεύτερο κεφάλαιο περιγράφει εκτενώς και τα δύο θέματα της μελέτης περίπτωσης, το ΙΣΝ και το ΚΠΙΣΝ, την σύντομη ιστορία τους, αποστολή, αξίες και δράσεις. Εκθέτει επίσης μερικό από το επικοινωνιακό τους περιεχόμενο ως παραδείγματα των περιπτώσεων. Το τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζει το θεωρητικό πλαίσιο τόσο της Ανάλυσης Περιεχομένου όσο και της Αφηγηματικής Ανάλυσης και παρουσιάζει τα στάδια και τη διαδικασία της ανάλυσης και τα αποτελέσματά της, αντίστοιχα. Το κεφάλαιο των Συμπερασμάτων συνδυάζει τη θεωρία με τα αποτελέσματα κάθε ανάλυσης και εξάγει τα αναμενόμενα συμπεράσματα. Η διατριβή περιλαμβάνει επίσης Παραρτήματα Α, Β και Γ για την έκθεση των απαντήσεων των συνεντεύξεων, εικόνες, πίνακες και γραφήματα της ανάλυσης. Εκτός από βιβλιογραφία, διαδικτυακό και περιεχόμενο από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το έργο επίσης αναφέρεται σε διάφορες πηγές όπως δημοσιεύματα μέσων ενημέρωσης, πιο συγκεκριμένες ιστοσελίδες που παρατίθενται πριν την ενότητα της βιβλιογραφίας.Τεκμήριο Αντικείμενα τουριστικής χρήσης και ιστορική μνήμη : η εικόνα της Ελλάδας μέσα από τις τουριστικές καρτ ποστάλΜπονάρου, Χριστίνα; Σκαρπέλος, Γιάννης Π.; SKARPELOS, YANNIS; Ανδρεάδης, Γιάγκος, 1944-; Ποταμιάνος, Δημήτρης, 1943-; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2003)Τεκμήριο Η διαφύλαξη και η ανάδειξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από τις ελληνικές ταινίες μυθοπλασίας και το εθνογραφικό ντοκιμαντέρΛίτου, Ελευθερία; Παραδείση, Μαρία; Γκαζή, Ανδρομάχη; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-09-10)Η ερευνητική εργασία με τίτλο «Το εθνογραφικό ντοκιμαντέρ ως εργαλείο διαφύλαξης και ανάδειξης της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς» εξετάζει τον ρόλο του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ και ειδικότερα του εθνογραφικού στη διατήρηση και την προβολή της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ΑΠΚ). Η ΑΠΚ δεν περιορίζεται σε υλικά τεκμήρια αλλά ενσωματώνει έθιμα, τελετουργίες, γνώσεις και κοινωνικές πρακτικές, ενώ πλέον μπορεί να αποτυπωθεί μέσω σύγχρονων οπτικοακουστικών μέσων, αποκτώντας μία μορφή ψηφιακής υλικότητας. Στόχος της εργασίας είναι η διερεύνηση των πρακτικών καταγραφής και των εκφραστικών μέσων (ύφος, εικόνα, αφήγηση, ήχος) που υιοθετούν οι δημιουργοί, με σκοπό την τεκμηρίωση, την επαναναπαράσταση και την ανάδειξη της πολιτιστικής ποικιλομορφίας. Παράλληλα, εξετάζεται ποιος είναι ο ρόλος της κοινότητας στη διαδικασία καταγραφής και ποιοι εμπλέκονται ή διαμεσολαβούν κατά την παραγωγή ενός αντιπροσωπευτικού κινηματογραφικού έργου το οποίο θα μπορούσε να συνοδεύσει την υποψηφιότητα ενός στοιχείου προς εγγραφή στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της UNESCO.Η μεθοδολογία βασίστηκε σε βιβλιογραφική ανασκόπηση για την αποσαφήνιση εννοιών όπως «εθνικό ευρετήριο», «αντιπροσωπευτικός κατάλογος», «ψηφιακός επαναπατρισμός» και «διαφύλαξη», καθώς και για την προσέγγιση του ευρύ όρου εθνογραφικό ντοκιμαντέρ. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκαν ημιδομημένες συνεντεύξεις με τον δημιουργό Σίλα Μιχάλακα και τον ιδρυτή του Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας (Ethnofest) Κωνσταντίνο Αϊβαλιώτη, προκειμένου να αντληθούν ποιοτικά δεδομένα για τα όρια και τις δυνατότητες του μέσου στην επιτόπια παρατήρηση και καταγραφή. Μέσα από την ανάλυση δύο μελετών περίπτωσης, «Ο Χορός των Τράγων» του Παντελή Βούλγαρη και το ντοκιμαντέρ «Ο Εορτασμός του Δεκαπενταύγουστου στα Ορεινά Χωριά Βλάστη & Συρράκο» του Σίλα Μιχάλακα, αναδεικνύεται ο διττός ρόλος του εθνογραφικού ντοκιμαντέρ: αφενός ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης και αφετέρου ως εργαλείο μετάδοσης πολιτιστικών πρακτικών, ενίσχυσης της πολιτιστικής μνήμης και ανανέωσης της παράδοσης. Όταν η καταγραφή πραγματοποιείται σε συνεργασία με την κοινότητα, διασφαλίζεται ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, προάγεται η πολιτισμική βιωσιμότητα και ενισχύεται η συμβολή του μέσου στην αειφόρο ανάπτυξη.Τεκμήριο Η ιστορία στον κινηματογράφο : μια θεματική χαρτογράφηση της παραγωγής ελληνικού ιστορικού ντοκιμαντέρ /Πολίτης, Χάρης; Ανδρεάδης, Γιάγκος, 1944-; Παραδείση, Μαρία; Ποταμιάνος, Δημήτρης, 1943-; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2006)Τεκμήριο Η γυναικεία μορφή στο παραμύθιΣγούρου, Αγγελική; Δημηρούλης, Δημήτρης, 1952-; Κακαβούλια, Μαρία, 1956-; Ροζάνης, Στέφανος, 1942-; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2005)Τεκμήριο Πολιτιστική ανάπτυξη και νέες τεχνολογίες : σχέση συμπληρωματική ή σχέση ασύμβατη;Σκούτα, Σοφία; Σκαρπέλος, Ιωάννης Π.; SKARPELOS, YANNIS; Λέανδρος, Νίκος, 1958-; Δάλλας, Κωνσταντίνος; Leandros, Nikos ; Dallas, Costis; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2003)Τεκμήριο Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα: μια πρόταση επανέκθεσης και μια νέα αφηγηματική διαδρομήΑντωνοπούλου, Μαρίνα; Δερμεντζόπουλος, Χρήστος Α.; DERMENTZOPOULOS, CHRISTOS; Γκαζή, Ανδρομάχη; Βώβου, Ιωάννα; Vovou, Ioanna; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-09-02)Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη διερεύνηση των σύγχρονων μουσειολογικών προσεγγίσεων μέσα από την ανάλυση της Πινακοθήκης Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα ως μελέτη περίπτωσης. Η συλλογή της Πινακοθήκης Γκίκα συντίθεται από δύο αλληλένδετα μέρη: τον προσωπικό χώρο του καλλιτέχνη (ατελιέ και σπίτι) και τον συλλογικό κόσμο του ελληνικού πολιτισμού του 20ού αιώνα. Η έρευνα επικεντρώνεται κυρίως στον συλλογικό αυτό χώρο, όπου μέσα από περίπου 200 δημιουργούς διαφορετικών αντικειμένων συγκροτείται ένα διαθεματικό εκθεσιακό αφήγημα της πνευματικής παραγωγής της εποχής. Κεντρικά ερευνητικά ερώτημα είναι πώς η Πινακοθήκη Γκίκα συγκροτεί και προβάλλει την πολιτισμική ταυτότητα και τη «δομή αίσθησης» της εποχής, ποιες δυνατότητες υπάρχουν για ενίσχυση της εμπειρίας μέσω νέων μουσειολογικών πρακτικών, και πώς αυτές μπορούν να ενσωματωθούν στο υφιστάμενο εκθεσιακό σχήμα. Μεθοδολογικά, η μελέτη στηρίχθηκε σε ποιοτική ανάλυση περιεχομένου, εμπλουτισμένη από πρωτογενή δεδομένα: επιτόπια παρατήρηση και τρεις ημιδομημένες συνεντεύξεις με τον επιμελητή, την επιμελήτρια του αρχείου και έναν ιστορικό τέχνης. Η ανάλυση της υπάρχουσας έκθεσης ανέδειξε το διαθεματικό της πλαίσιο, με τις συλλογές να συνδέουν τα προσωπικά και συλλογικά βιογραφικά στοιχεία διά μέσου διαφορετικών τεχνών. Τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας υπέδειξαν την ανάγκη επανεξέτασης της μουσειακής αφήγησης και των εργαλείων ερμηνείας, καθώς και την ενίσχυση της διαδραστικότητας. Η πρόταση επανέκθεσης περιλαμβάνει την αφαίρεση εκθεμάτων ανά όροφο, την εισαγωγή νέων αφηγηματικών αξόνων και την ένταξη ψηφιακών τεχνολογιών στο εκθεσιακό σενάριο. Μέσω αυτών των προτεινόμενων παρεμβάσεων επιδιώκεται η ενίσχυση της βιωματικότητας και της πολυφωνίας της μουσειακής εμπειρίας, καθιστώντας το κοινό ενεργό συντελεστή της ερμηνείας.Τεκμήριο Έμφυλες αναπαραστάσεις και «παλιός» ελληνικός κινηματογράφοςΒαρδάκη, Ελένη; Βώβου, Ιωάννα; Vovou, Ioanna; Δερμεντζόπουλος, Χρήστος Α.; Μιχαηλίδου,Μάρθα; DERMENTZOPOULOS, CHRISTOS; Michailidou, Martha; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-07-18)Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στη σκιαγράφηση και χαρτογράφηση των έµφυλων αναπαραστάσεων στον Παλιό Ελληνικό Κινηματογράφο, εστιάζοντας στο πώς παρουσιάζονται οι γυναικείες μυθοπλαστικές παρουσίες. Ως υλικό έρευνας, χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από έξι (6) ταινίες της δεκαετίας του 1960: 1) Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο (1959), 2) Μανταλένα (1960), 3) Κορίτσια για φίληµα (1965), 4) Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965), 5) Μια τρελή, τρελή οικογένεια (1965), 6) Οι θαλασσιές οι χάντρες (1967). Μέσω της ανάλυσης, πρόκειται να απαντηθούν τα εξής ερευνητικά ερωτήματα: (α) Ποια είναι τα κύρια στοιχεία έµφυλης αναπαράστασης και διχοτόμησης του κόσμου σε γυναικείο/ανδρικό που παρατηρούνται στη βιομηχανία του ελληνικού κινηματογράφου; (β) Τι σημαίνει (ξανα)βλέπουμε παλιές ελληνικές ταινίες, σε σχέση µε τα έµφυλα στερεότυπα; (γ) Πώς το υλικό των ταινιών που επιλέχθηκαν για ανάλυση έχει μετατραπεί σήμερα σε αντικείμενο cult ή σημείο αναφοράς στη σύγχρονη µιντιακή κουλτούρα της ελληνικής πραγματικότητας; (δ) Με ποιον τρόπο οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης συμβάλλουν στην αναπαραγωγή προτύπων και αναπαραστάσεων περασμένων δεκαετιών και πεποιθήσεων; Για μία ολοκληρωμένη απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων, ως επιπλέον υλικό χρησιμοποιούνται αποσπάσματα των ταινιών «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» και «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», τα οποία εμφανίζονται ως προϊόντα παρωδίας στην πλατφόρμα του TikTok. Στο κομμάτι της μεθοδολογίας, επιλέχθηκε η Θεματική Ανάλυση, ακολουθώντας τα έξι στάδια που προτείνουν οι Braun και Clarke. Έτσι, τα εννέα απομαγνητοφωνημένα κειμενικά αποσπάσματα κατηγοριοποιήθηκαν σε τρεις βασικούς θεματικούς άξονες, γύρω από τα έφμυλα ζητήματα και τη γυναικεία ταυτότητα. Η ανάλυση ολοκληρώθηκε με σύγκριση αποσπασμάτων του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου που παρωδούνται μέσω TikTok βίντεο. Προχωρώντας στη συζήτηση και έπειτα στα συμπεράσματα, προκύπτει ότι παρά τις αλλαγές στη σύγχρονη μυθοπλασία, πολλά από τα στοιχεία των έφμυλων στερεοτύπων του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου συνεχίζουν να αναπαράγονται. Συγκεκριμένα, μέσα από το πρίσμα των παραδοσιακών μέσων και των νέων ψηφιακών πρακτικών, παρατηρείται συνεχής σύγκρουση ανάμεσα στις πατριαρχικές δομές και τη φεμινιστική οπτική.Τεκμήριο Εταιρική κοινωνική ευθύνη : εξελίξεις, προοπτικές και εφαρμογή στον τομέα του πολιτισμούΤσάτση, Μαίρη; Τσακαρέστου, Μπέττυ; Tsakarestou, Betty; Δάλλας, Κωνσταντίνος; Dallas, Costis; Κλήμης, Γεώργιος Μιχαήλ; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2006)Τεκμήριο Τοξική ηγεσία σε χώρους πολιτισμού και η επίδρασή της στην ευημερία των εργαζομένωνΚόμβου, Μαρία-Καλλιρρόη; Ιορδάνογλου, Δήμητρα; IORDANOGLOU, DIMITRA; Κλήμης, Γεώργιος Μιχαήλ; Τσακαρέστου, Μπέττυ; Klimis, George Michael; Tsakarestou, Betty; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-06-06)Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν μια πρώτη διερεύνηση του φαινομένου της τοξικής ηγεσίας και της εργασιακής παρενόχλησης/εκφοβισμού που συνδέεται με αυτήν, στο Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού. Το φαινόμενο της τοξικής ηγεσίας, συσχετίζεται άμεσα με την παρενόχληση στην εργασία, η οποία, με τη σειρά της, ευθύνεται αποδεδειγμένα για σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στην απόδοση, την ευημερία, ακόμα και την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων.Τεκμήριο Μαθαίνοντας από την documenta 14: η διακίνηση του άτυπου know-how της εικαστικής παραγωγής της κεντρικής Ευρώπης στον δημόσιο τομέα, τον ιδιωτικό τομέα και στα κοινά στην ΑθήναSalvaridi, Foteini; Σαλβαρίδη, Φωτεινή; Michailidou, Martha; Gazi, Andromache; DERMENTZOPOULOS, CHRISTOS; Δερμεντζόπουλος, Χρήστος Α.; Γκάζη, Ανδρομάχη; Communication, Media and Culture (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-06-06)Η παρούσα εργασία μελετά την περίπτωση της documenta 14 στην Αθήνα (2017) εστιάζοντας στη διαμόρφωση και διακίνηση του άτυπου εργασιακού know-how που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Αντικείμενο της μελέτης είναι οι επαγγελματίες που εργάστηκαν στην έκθεση και οι τρόποι με τους οποίους η μη-τυπική γνώση που απέκτησαν ενσωματώθηκε στις μετέπειτα επαγγελματικές τους διαδρομές, τόσο στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα όσο και στην ανεξάρτητη καλλιτεχνική σκηνή της Αθήνας. Η εργασία επιχειρεί να κατανοήσει κατά πόσο η documenta 14 λειτούργησε ως πεδίο μετάδοσης επαγγελματικής κουλτούρας, δεξιοτήτων και γνώσης. Η βιβλιογραφική επισκόπηση περιλαμβάνει θεωρητικά εργαλεία γύρω από τους κόσμους της τέχνης, την άτυπη γνώση, την άυλη εργασία, τις εργασιακές υποκειμενικότητες. Επίσης, εστιάζει σε αναλύσεις της ίδιας της documenta 14 από επιμελητική και θεσμική σκοπιά. Η μεθοδολογία βασίστηκε στη μελέτη του επίσημα δημοσιευμένου από την documenta υλικού και σε ημι-δομημένες συνεντεύξεις με επαγγελματίες που εργάστηκαν στη διοργάνωση. Σκοπός ήταν να καταγραφούν οι πρακτικές που υιοθετήθηκαν, τα πρότυπα επαγγελματικής συμπεριφοράς που αναδύθηκαν και ο τρόπος με τον οποίο αυτά μεταφέρθηκαν και λειτούργησαν σε νέα πλαίσια. Από τα εμπειρικά δεδομένα προκύπτει ότι το άτυπο know-how της documenta 14 διαμορφώθηκε μέσα από αντιφατικές συνθήκες: υψηλό συμβολικό κεφάλαιο, διεθνές δίκτυο και επαγγελματική κινητικότητα, αλλά και εμπειρίες επισφάλειας, αδιαφάνειας και εξάντλησης. Το know-how αυτό λειτούργησε σε πολλαπλά επίπεδα –τεχνικό, οργανωτικό, επιτελεστικό– και μεταφέρθηκε δυναμικά τόσο στις ανεξάρτητες πρωτοβουλίες όσο και σε μεταθεσμικά περιβάλλοντα. Ωστόσο, η μετάδοση της γνώσης αυτής δεν υπήρξε ουδέτερη: κουβαλούσε τις εντάσεις της θεσμικής κουλτούρας από την οποία προήλθε. Η εργασία καταλήγει ότι η documenta 14 άφησε πίσω της μια άυλη κληρονομιά, που λειτούργησε συσσωρευτικά και σε συνάρτηση με την εγχώρια σκηνή και τις δυναμικές της. Ο εντοπισμός και η μελέτη αυτής της γνώσης προσφέρουν ένα εργαλείο κατανόησης της εικαστικής σκηνής και αξιοποίησης του ως ένα δυναμικό πεδίο που μπορεί να φέρει καθοριστούς μετασχηματισμούς.