Μεταπτυχιακές εργασίες
Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://pandemos.panteion.gr/handle/123456789/37
Περιήγηση
Πλοήγηση Μεταπτυχιακές εργασίες ανά Τίτλο
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
Τώρα δείχνει 1 - 20 από 684
- Αποτελέσματα ανά σελίδα
- Επιλογές ταξινόμησης
Τεκμήριο 3 Δεκεμβρίου 1944 - 11 Ιανουαρίου 1945 : οι πολιτικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών και η στάση του αθηναϊκού τύπουΓιαννοπούλου, Δανάη-Μαρία; Παπαστράτης, Προκόπης, 1945-; Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2011)Τεκμήριο Aντίσταση ή επιθυμία: Φουκώ, Ντελέζ, ΣπινόζαΑλαφούζου, Φωτεινή Σπ.; Φουρτούνης, Γιώργος; Μπαλτάς, Αριστείδης, 1943-; Στυλιανού, Άρης Ι.; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2022)Στην παρούσα εργασία εκθέτω αναλυτικά την συζήτηση μεταξύ των Ντελέζ και Φουκώ για την έννοια της αντίστασης και της επιθυμίας. Η όλη ανάπτυξη έγκειται στην αποδόμηση του διαζευκτικού συνδέσμου του τίτλου. Στο πρώτο μέρος εκθέτω τα στοιχεία του προβλήματος και προτείνω μία αναδιαμόρφωση: Η έννοια της φουκωικής αντίστασης ανάγεται στην έννοια της δύναμης και η δύναμη είναι αδιαχώριση από την επιθυμία η οποία και της επισυνάπτει την ποιότητά της. Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζω την φουκωική κριτική της επιθυμίας και υποστηρίζω ότι η ντελεζιανή επιθυμία δεν υπάγεται σ' αυτήν την κριτική. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζω αναλυτικά την έννοια της αντίστασης, της μη εξωτερικότητάς της και του εσωτερικά δίπτυχου χαρακτήρα της: αντίσταση-αντιπαράθεση και αντίθεση-επινόηση. (Αξιοποιώ εδώ την ντελεζιανή ανάλυση των δυνάμεων αντλώντας από το Ο Νίτσε και η Φιλοσοφία).Στο τρίτο κεφάλαιο επιστρέφω στον Ντελέζ όπου εξετάζω την δική του ερμηνεία της φουκωικής αντίστασης και εστιάζω στην έννοια του Εξω, την έννοια του διαγράμματος και την υπόρρητη ανασύνδεση της αντίστασης με την επιθυμία που επιχειρεί ο Ντελέζ στην μονογραφία που αφιερώνει στον Φουκώ. Ισχυρίζομαι ότι τα εγχειρήματα των Φουκώ και Ντελέζ παραμένουν παράλληλα και σε μία σχέση αμοιβαίων ανταλλαγών ενώ δεν χωρίζονται από κάποια ασυμβίβαστη διαφωνία.Τεκμήριο Bεμπεριανή δημοκρατία και ηθικήΤσίρμπας, Ευάγγελος Β.; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Αγγελίδης, Εμμαννουήλ; Φαράκλας, Γιώργος, 1962-; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2017)Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι να αναλύσει τη δομή και τη λειτουργία της βεμπεριανής δημοκρατίας, στο πλαίσιο που είχε διαμορφωθεί στη γερμανική πολιτική σκηνή της εποχής. Οι απόψεις του Weber για τη δημοκρατία δεν πηγάζουν από τις θεωρίες του φυσικού δικαίου και του κλασικού φιλελευθερισμού. Αντίθετα, και ανεξαρτήτως από τον δικό του αξιακό προσανατολισμό, η θεωρία του βασίζεται εν πολλοίς στο συγκεκριμένο πολιτικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Γερμανία και που την εμπόδιζε να ορθώσει το ανάστημά της απέναντι στις ανταγωνίστριες χώρες της εποχής. Πυρήνα αυτής της ανάλυσης θα αποτελέσουν οι παρατηρήσεις γύρω από το κράτος και οι νομιμοποιήσεις της εξουσίας. Τέλος, θα εξετάσουμε την έννοια της ηθικής στην πολιτική. Κατά τον Weber, κάθε ηθικά προσανατολισμένη πράξη μπορεί να καθοδηγείται από μια εκ δύο προοπτικών, θεμελιωδώς διαφορετικών και ασυμφιλίωτων μεταξύ τους: η πράξη μπορεί να είναι προσανατολισμένη προς την «ηθική της ευθύνης» ή προς την «ηθική της πεποίθησης».Τεκμήριο Carl Schmitt και Claude Lefort: η έννοια του "πολιτικού" και ο θεολογικο-πολιτικός λαβύρινθοςΧουντουλίδης, Ελευθέριος Γ.; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Ιακώβου, Βίκυ; Φαράκλας, Γιώργος, 1962-; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2018)Στην παρούσα θα επιχειρηθεί, επί της αρχής, η εξερεύνηση της έννοιας του «πολιτικού» την οποία μετέρχονται ο Carl Schmitt και ο Claude Lefort, καθώς και του παρεπόμενού της τρόπου θεματοποίησης της «πολιτικής διαφοράς» που διανοίγουν με την υιοθέτηση του «πολιτικού», ως ουσιαστικοποιημένου επιθέτου, στην διάκρισή του από την «πολιτική». Ταυτόχρονα με την ανάδειξη της «πολιτικής διαφοράς» που δεξιώνουν με τον στοχασμό τους, θα επιχειρήσουμε να «σκηνοθετήσουμε» μια συγκριτική διάσταση των συλλογιστικών τους διαδρομών κυρίως με τους όρους μιας αντιπαραβολικής προοπτικής, χωρίς, παρά ταύτα, να αποκλείουμε τις επιμέρους συγκλίνουσες ή αλληλεπικάλυπτόμενες «στιγμές» του φασματικού τους εύρους. Στη συνέχεια, θα αναπτύξουμε μια προοπτική σύμφωνα με την οποία ο τρόπος με τον οποίο, Schmitt και Lefort, θεματοποιούν την γόνιμη, και για τους δύο, συνθήκη της θεολογικο-πολιτικής αλληλοσχεσίας ‒με την οποία ασχολήθηκαν σε μεγάλο μέρος της εκατέρωθεν βιβλιογραφίας τους‒ δεν λαμβάνει χώρα «εν κενώ», ούτε «εν γένει» στο πλαίσιο μιας ξεχωριστής τους διανοητικής προσπάθειας, αλλά πως, αντιθέτως, συνδέεται ιδιαίτερα με τον τρόπο με τον οποίο θεματοποιούν αυτήν ακριβώς την έννοια του «πολιτικού» αλλά και το ευρύτερο ζήτημα της «πολιτικής διαφοράς».Τεκμήριο H έννοια της αυτονομίας στον Καντ και στον ΚαστοριάδηΤριανταφύλλου, Βασιλεία Χ.; Φαράκλας, Γιώργος, 1962-; Φουρτούνης, Γιώργος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2024)Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της αυτονομίας στον Kant και στον Καστοριάδη. Πρόκειται για μια ιδιάζουσα έννοια, καθώς αποτελεί σημείο συνάντησης του αυτοπεριορισμού και της ελευθερίας! Αυτό συμβαίνει, διότι το νόημα της συγκεκριμένης έννοιας μπορεί να συνοψισθεί στην υπακοή στους νόμους που εγώ ο ίδιος έχω θέσει! Αυτό αποτελεί το κοινό έδαφος πάνω στο οποίο οι δύο στοχαστές θα «χτίσουν» - ο καθένας τη δική του- τόσο ξεχωριστή φιλοσοφική θεώρηση. Παρά τις κομβικές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δύο αυτές θεωρήσεις, η παρούσα εργασία υποστηρίζει πως η καστοριαδική έννοια της αυτονομίας αποτελεί μια ριζοσπαστικοποίηση της προγενέστερης καντιανής. Ωστόσο, η ριζοσπαστικοποίηση αυτή είναι τόσο μεγάλη που -με μια επιφανειακή ματιά- φαίνεται σαν να μην υπάρχει ουδεμία σχέση μεταξύ τους. Που οφείλεται αυτό το «ξεγέλασμα»; Η εργασία το αποδίδει στην «γέννηση» της ψυχανάλυσης, την οποία θεωρεί τομή ανάμεσα στους δύο φιλοσόφους. Η ψυχανάλυση αποτελώντας και η ίδια ένα είδος λόγου έχει την δυνατότητα να υποβάλλει στον Λόγο σε κριτική εμποδίζοντας τον να μετατραπεί σε βάρβαρο τύραννο. Ο Καστοριάδης όντας ψυχαναλυτής δημιουργεί μια έννοια αυτονομίας – που σε αντίθεση με την καντιανή- λαμβάνει υπόψιν της την ολότητα του υποκειμένου και όχι μονάχα την έλλογη πλευρά του. Έτσι, εγκαινιάζει μια αυτονομία που δεν είναι επιρρεπής στο να μετατραπεί σε μια εσωτερική ετερονομία – που αν και δύσκολα ανιχνεύσιμη εξαιτίας της εσωτερικότητας της- μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για το άτομο και την κοινωνία. Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου η ανάπτυξη του εν λόγω θέματος να καταλήξει στα παραπάνω συμπεράσματα είναι η ανάγνωση πρωτογενούς και δευτερογενούς βιβλιογραφίας.Τεκμήριο H κινηματική δράση για την Υγεία τον 20ο αι. στις Η.Π.Α. και την εποχή της Πανδημίας (Covid-19)Κωτσόπουλος, Γεώργιος Π.; Σεφεριάδης, Σεραφείμ Ι.; Καβουλάκος, Κάρολος-Ιωσήφ; Κοτρωνάκη, Λουκία; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2022)Η παρούσα διπλωματική εργασία οργανώνεται επί τη βάσει της διερεύνησης των βασικών μεταρρυθμιστικών δρώντων και των λαϊκών κινηματικών δράσεων για ζητήματα Υγείας που έλαβαν χώρα στις Ηνωμένες Πολιτικές της Αμερικής τον 20ο αιώνα, αναδεικνύοντας τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα λαϊκών κινητοποιήσεων και μεταρρυθμιστικών ελίτ, προκειμένου να αποτελέσουν το ιστορικό υπόβαθρο για να μελετηθεί η κινηματική δραστηριότητα κατά την περίοδο της πανδημικής κρίσης Covid-19, με απώτερο σκοπό να αποτυπωθεί η διαμόρφωση του νέου περιβάλλοντος κινηματοποίησης των συλλογικών δράσεων, τόσο σε επίπεδο οργανωμένων κοινωνικών κινημάτων, όσο και σε επίπεδο συγκρουσιακών επεισοδίων. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται μια σύντομη ανασκόπηση του τομέα της Υγείας των ΗΠΑ κατά τον 20ο αιώνα και οι μεταβολές που επήλθαν από τις μεταρρυθμιστικές ελίτ. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται η κινηματική δραστηριότητα και οι μακροχρόνιες διεκδικήσεις που συνέβαλλαν στον μετασχηματισμό και στη μεταρρύθμιση του συστήματος Υγείας και συγκεκριμένα στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης και της υγειονομικής περίθαλψης. Στο τρίτο κεφάλαιο ερευνώνται εάν και σε ποιον βαθμό οι εν λόγω κινητοποιήσεις και οι μακροχρόνιες διεκδικήσεις στις ΗΠΑ άφησαν μια παρακαταθήκη στην κινηματική δράση, λαμβάνοντας υπόψη τις κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας, η οποία διαμόρφωσε το χρονικό πλαίσιο δραστηριοποίησης, έτσι όπως συντίθεται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής, τόσο στην οικονομική, όσο και στην κοινωνικό-πολιτική διάσταση. Ως εκ τούτου, γίνεται μια ιστορική αναδρομή των κρίσεων, εκκινώντας από τη δημοσιονομική κρίση του έτους 2008, και στη συνέχεια η έρευνα επικεντρώνεται στην πανδημική κρίση του έτους 2020 και στο πως αυτή επηρέασε τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Εν συνεχεία, αναπτύσσονται οι μεταβολές στη δράση των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων με έμφαση στον ψηφιακό ακτιβισμό. Στο τέταρτο κεφάλαιο αποτυπώνονται οι πιο σημαντικές κινητοποιήσεις, που έλαβαν χώρα στον καιρό της πανδημίας, κατηγοριοποιώντας τις τελευταίες σε τρείς γενικούς άξονες: 1) δημόσια υγεία 2) οικονομία και 3) κυβερνητικά έκτακτα μέτρα Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν είναι η αναζήτηση πληροφοριών, μέσω της διεθνούς βιβλιογραφίας και μελετών σχετικών με τις συλλογικές δράσεις, journals, στοιχείων, αναφορών και λοιπών ερευνών που άπτονται του ζητήματος, η αναζήτηση 6 δεδομένων μέσω ηλεκτρονικών πηγών και του διεθνούς τύπου, καθώς επίσης και από τις τρέχουσες και τελευταίες έρευνες του φαινομένου.Τεκμήριο H σχέση του γερμανικού κεφαλαίου και του εθνικοσοσιαλισμού προπολεμικά και σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας: η περίπτωση της IG FARBENΛυμπερόπουλος, Πελίας Ν.; Λαγάνη, Ειρήνη; Παπαδημητρίου, Δέσποινα Ι.; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025)Η παρούσα διπλωματική εργασία θα εξετάσει τη σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ του γερμανικού Κεφαλαίου και του Εθνικοσοσιαλισμού από τη στιγμή της ίδρυσης του Εθνικοσοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος το 1920 την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μέχρι και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 8 Μαΐου 1945. Σκοπός είναι να καταδειχτούν οι διακυμάνσεις, η εξέλιξη και η φύση της σχέσης κεφαλαίου και ναζί από τη στιγμή της εμφάνισης του κόμματος των ναζί ως μικρό περιθωριακό κόμμα με αντικαπιταλιστική ρητορική και μικρή απήχηση έως την ανάρρησή του στην εξουσία το 1933, καθώς και το πώς εν τέλει διαμορφώθηκε η σχέση αυτή, σε συνθήκες μαζικής κρατικής παρέμβασης στην οικονομία και λειτουργίας των επιχειρήσεων σε συνθήκες πολέμου. Επιπρόσθετα, εξετάζεται κατά πόσο η σχέση των Γερμανών κεφαλαιοκρατών με το ναζιστικό καθεστώς οδήγησε στην εκ μέρους τους υιοθέτηση αθέμιτων και παράνομων τακτικών εις βάρος του εργατικού τους δυναμικού και στη διάπραξη εγκληματικών ενεργειών σε βάρος των κατακτημένων λαών της Ευρώπης με σκοπό την αποκόμιση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου οικονομικού κέρδους, καθώς τις τυχόν συνέπειες των πράξεων τους με τη λήξη του πολέμου. Τέλος, ως μελέτη περίπτωσης, παρουσιάζεται ο βιομηχανικός κολοσσός στον τομέα των χημικών προϊόντων I.G. FARBEN. Στα πλαίσια αυτά, εξετάζεται η στάση της εταιρείας απέναντι στους ναζί κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, στα χρόνια της ανάληψης της εξουσίας από τον Χίτλερ και την περίοδο του πολέμου και εν τέλει θα εξεταστεί η αντιμετώπιση των στελεχών της μεταπολεμικά, αλλά και η τύχη της ίδιας της εταιρείας ως επιχειρηματικής οντότητας. Για τη συγγραφή της εργασίας χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές ελληνόγλωσση και ξένη βιβλιογραφία, αρθρογραφία και ακαδημαϊκές εργασίες, ενώ στοιχεία αντλήθηκαν και από τα αρχεία του Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης αναφορικά με τη δίκη των 24 στελεχών της I.G. Farben το 1947. Καταλήγοντας, κάθε θεματική ενότητα της εργασίας φιλοδοξεί να αποτελέσει έναυσμα για περαιτέρω μελέτη και έρευνα εκ μέρους της ακαδημαϊκής ενότητας.Τεκμήριο Hegel, Kojève, Deleuze : η διαλεκτική του κυρίου και δούλου στον 20ό αιώναΜπανιώτης, Παναγιώτης Α.; Φαράκλας, Γιώργος, 1962-; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Φουρτούνης, Γιώργος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2013)Στην εργασία μας, επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε την ιστορία ενός κειμένου. Αναφερόμαστε στο ολιγοσέλιδο κεφάλαιο, με τον τίτλο "Αυθυπόσταση και μή της αυτοσυνειδησίας· κυριαρχία και υποτέλεια" ή άλλως "Κύριος και Δούλος", από το έργο "Φαινομενολογία του νού", του Γερμανού φιλοσόφου, Έγελου. Ακολουθούμε την πορεία αυτού του κειμένου κατά τον 20ό αιώνα και παρατηρούμε την μεταβολή των νοημάτων του, των διαφόρων ερμηνειών και προσλήψεών του· ενώ παράλληλα δοκιμάζουμε να καταγράψουμε τον αγώνα μεταξύ των διαφόρων στοχαστών που προσπάθησαν να το οικειοποιηθούν.Τεκμήριο House trained you’ll never be: το σκανδιναβικό μοντέλο της άκρας δεξιάςΤσαγκρώνη, Βασιλική; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2008)Τεκμήριο Isaiah Berlin, Φιλελευθερισμός και ΔημοκρατίαΓερολυμάτος, Κωνσταντίνος Π.; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Μολύβας, Γρηγόρης; Αγγελίδης, Μανόλης; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2018)Η εργασία εξετάζει την ένταση μεταξύ του φιλελευθερισμού του Μπερλίν και της δημοκρατίας, αναλύοντας τις δύο έννοιες της ελευθερίας του Μπερλίν, την προσέγγιση του στην έννοια της ισότητας και στο έργο του Ρουσσώ.Τεκμήριο Jacques Rancière: μια ριζοσπαστική αναδιατύπωση των όρων εξασφάλισης της ισότητας και της ελευθερίαςΠατεράκης, Νίκος Β.; Φουρτούνης, Γιώργος; Χρυσοχόου, Ξένια; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2015)Η εργασία σφραγίζει μια απόσταση σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους στοχαζόμαστε σήμερα τον πολιτικό ριζοσπαστισμό. Δεν επιχειρεί να διαβάσει τελεολογικά το χάσμα ανάμεσα στην «έμπρακτη πραγματικότητα» της δημοκρατίας και το ιδεώδες της. Αντιθέτως, υποστηρίζει πως αυτή η «έλλειψη» είναι συστατική της δημοκρατικής ιδέας. Για το λόγο αυτό, αναζητά μια επίκαιρη αποτίμηση του απραγματοποίητου δυναμικού της δημοκρατίας, επιχειρώντας ευθύς να συναντηθεί με το αντίθετό της –την ασυνέχεια και την αδυνατότητά της, τη μη κυριαρχία∙ με ένα πολιτικό πράττειν, κατά την εννοιολόγηση του Miguel Abensour, που ανθίσταται σε μία οργανωτική μορφή∙ μια εμπειρία καθολικότητας που συγκροτεί έναν εξισωτικό δημόσιο χώρο. Κατά συνέπεια, δεν αναγνωρίζει από τη σκοπιά αυτή το Τέλος της Ιστορίας, ότι δεν πρόκειται δηλαδή να εμφανιστεί ξανά κανένας πολιτικός στόχος για την ελευθερία και την ισότητα, τις οποίες εκπληρώνει ο φιλελεύθερος δημοκρατικός άνθρωπος, ήτοι, ο τελευταίος (φυσικός) άνθρωπος, μέσα στην ευφορία της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς. Με αυτό το σκεπτικό ενδιαφέρεται ειδικότερα για τις θέσεις του Jacques Rancière, οι οποίες, καθώς επανεξετάζουν την κριτική παράδοση, αναδιατυπώνουν τη δημοκρατική ριζοσπαστικότητα της εξουσίας του οποιουδήποτε, ο οποίος προσδιορίζεται από της ικανότητές του. Επομένως, δεν πράττει ενάντια στον αποκλεισμό με γνώμονα έναν «άλλο», ο οποίος προσδιορίζεται από τις ελλείψεις του. Εκκινώντας από την έννοια της χειραφέτησης, ο Rancière εκφράζει επαρκώς το ζήτημα της συλλογικής άσκησης της ισότητας των διανοιών, τη σύσταση μιας δύναμης που αναστατώνει την τάξη του αντιπροσωπευτικού συστήματος, την ελαττωματική σχέση ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και αυτό που λέγεται. Αυτή η τροποποίηση εγκαινιάζει και αποκαλύπτει ταυτόχρονα όλες τις δυνατότητες για διαφορετικούς κόσμους, καθόσον αναδιαπραγματεύεται τις συνήθεις αντιθέσεις που οριοθετούν το χώρο της πολιτικής, εκείνων δηλαδή που αντιπαραθέτουν το πολιτικό στο κοινωνικό ή το ιδιωτικό στο δημόσιο και προσδιορίζουν μία κατάσταση υποταγής. Διότι, η νομοκατεστημένη πολιτική τάξη (police), διαμερίζει το αντιληπτό βάσει της αρχής ότι το κενό και το συμπλήρωμα είναι απόντα. Όπως ο Rancière το θέτει, στο πλαίσιο του δημοκρατικού μερισμού του αισθητού, όλα τίθενται υπό κρίση. Και η πολιτική αρχίζει όταν το υποκείμενό της διαχωρίζεται από κάθε συλλογικότητα, διαμορφωμένη από μια οικονομική ή κοινωνική διαδικασία. Εδώ βρίσκεται η προϋπόθεση πιθανώς μιας άλλης έννοιας του πολιτικού στοιχείου. Οφείλει τη δυνατότητά του στην ταυτοποίηση της ανθρώπινης δραστηριότητας και των καλλιτεχνικών πρακτικών εντός ενός κοινά μοιρασμένου κόσμου, ο οποίος αποτελεί πάντα έναν πολεμικό (πολιτικό) μερισμό των τρόπων ύπαρξης. Εξάλλου, αυτό ακριβώς επιτυγχάνει η επινόηση μιας οικονομίας της ελευθερίας, ενάντια στη νεο-φιλελεύθερη προώθηση της : την κατάλυση της τέχνης ως χωριστής δραστηριότητας και την απόδοσή της στην εργασία, την επιστροφή της, δηλαδή, στη ζωή που επεξεργάζεται το ίδιο της το νόημα.Τεκμήριο Jean Jacques Rousseau μεταβάσεις: από την Κοινωνική Ανισότητα στο Κοινωνικό ΣυμβόλαιοΚολώνια, Γεωργία Π.; Αγγελίδης, Μανόλης; Κωνσταντακόπουλος, Σταύρος; Φουρτούνης, Γιώργος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2014)Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να καταδείξει τις σημαντικότερες μεταβάσεις στα δύο έργα του Ρουσσώ: την Κοινωνική Ανισότητα και το Κοινωνικό Συμβόλαιο, ώστε ο αναγνώστης α) να κατανοήσει πώς από την φυσική κατάσταση του ανθρώπου προέκυψε η κοινωνική ανισότητα, μέσα από το αναγκαστικά επιβεβλημένο «σύμφωνο της υποδούλωσης και της εκμετάλλευσης» και β) πώς μπορεί ο άνθρωπος να ανασυστήσει την πολιτική κοινωνία μέσα από το προτεινόμενο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα βασίζεται στην ισότητα και την ελευθερία των πολιτών. Οι παραπάνω μεταβάσεις αποκαλύπτουν δύο διαφορετικές οπτικές για την ανθρωπότητα: αυτή του ανθρώπου ως «ηθικού είδους» και αυτή του ανθρώπου ως «φυσικού είδους», που ενοποιούνται στο πεδίο της ιστορίας, παρουσιάζοντας μια ενιαία ιστορική αφήγηση που περιγράφει την εξέλιξη του ανθρώπου και του κοινωνικού ανθρώπου.Τεκμήριο Jean-Jacques Rouseau πνευματικότητα και εξέγερσηΑθανασάκος, Δημήτρης-Αλέξανδρος; Αγγελίδης, Μανόλης; Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2012)Τεκμήριο Matisklo: η λέξη της συγχώρεσης στον Jacques DerridaΠροδρόμου, Γεώργιος Π.; Φουρτούνης, Γιώργος; Κακολύρης, Γεράσιμος.; Ξηροπαΐδης, Γιώργος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2020)Αυτή η διπλωματική προσεγγίζει τη «λέξη της συγχώρεσης» στον ύστερο Jacques Derrida, σε σχέση με το πρώιμο έργο του, και συγκεκριμένα σε αναφορά με την αποδομητική του ανάγνωση στη φαινομενολογία και με την ανάπτυξη της différance. Έχω διαχωρίσει αυτή την εργασία σε τρία κεφάλαια, το καθένα από αυτά εξετάζει ένα διαφορετικό βιβλίο/κείμενο του Derrida. Το πρώτο κεφάλαιο ακολουθεί τις πρώιμες αναγνώσεις του πάνω στον Edmund Husserl στο Η Φωνή και το Φαινόμενο, ενώ το δεύτερο εξετάζει τη προσέγγισή του πάνω στον Emmanuel Lévinas στο Βία και Μεταφυσική. Το τρίτο, και τελευταίο, κεφάλαιο προσεγγίζει το Συγχωρείν. Το ασυγχώρητο και το απαράγραπτο. Σκοπεύω να δείξω πως μια τομή πάνω στο έργο του Derrida, μεταξύ ενός πρώιμου και ενός ύστερου Derrida, δεν μας βοηθά ως προς την αποσαφήνιση της «λέξης της συγχώρεσης». Υποστηρίζω πως η πρώιμη σκέψη του για την différance παραμένει ενεργή στο έργο του για τη συγχώρεση. Το επιχείρημά μου βασίζεται στην έρευνα που έχει κάνει ο ίδιος πάνω στα φαινομενολογικά κείμενα του Husserl και στα ηθικά κείμενα του Lévinas, και επίσης πάνω στη μετατόπιση που προτείνει μεταξύ της φαινομενολογικής υπερβατολογικότητας του έτερου εγώ (alter ego) και της ηθικής υπερβατικότητας του Άλλου από τη (μη) λογική της différance. Αυτή η μετατόπιση αποδεικνύει πως ο άλλος (έτερο εγώ) δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τον Άλλο, πως η λεβινασιακή ηθική δεν μπορεί να τεθεί σε λειτουργία χωρίς τη χουσερλιανή φαινομενολογία (και τη χαϊντεγγεριανή οντολογία). Επομένως, η συγχώρεση την οποία αναπτύσσει ο Derrida στο ύστερο έργο του βασίζεται σε αυτή τη μετατόπιση μεταξύ του άλλου και του Άλλου, και επίσης θεμελιώνεται στη βάση του απροϋπόθετου παιχνιδιού της différance. Έτσι, μπόρεσα να μιλήσω για μια δεδομένη différance της συγχώρεσης. Προτείνω λοιπόν, πως το παιχνίδι της différance, εάν ενεργοποιηθεί πάνω στο ντερριντιανό Συγχωρείν, μπορεί να μας κατευθύνει προς το να ανακαλύψουμε νέους τρόπους στο να σκεφτόμαστε τη σχέση μεταξύ της απροϋπόθετης και της υπό προϋποθέσης συγχώρεσης, καθώς αντιμετωπίζουμε το δύσκολο ερώτημα αναφορικά με τη συγχώρεση μετά το Άουσβιτς.Τεκμήριο O Giorgio Agamben και η πολιτική της εξαίρεσηςΓερολυμάτου, Ελευθερία Π.; Ανανιάδης, Γρηγόρης; Δημητρίου, Στέφανος, 1968-; Φαράκλας, Γιώργος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2018)Η παρούσα εργασία αποτελεί μια προσπάθεια επισκόπησης του ρόλου της κατάστασης εξαίρεσης στη σύγχρονη πολιτική όπως αυτή παρουσιάζεται στο έργο του Ιταλού φιλοσόφου, Giorgio Agamben. Η προσπάθεια αυτή πραγματοποιείται εν σχέσει και άλλων φιλοσόφων άρρηκτα συνδεδεμένων με τη σκέψη του Agamben, όπως ο Carl Schmitt, η Hannah Arendt, ο Michael Foucault καθώς και θεωρητικών, σχολιαστών ή επικριτών που έχουν ασχοληθεί με το έργο του Ιταλού φιλοσόφου. Η κατάσταση εξαίρεσης εδώ, θα μας απασχολήσει στο «όλον» της, δηλαδή, θα παρουσιαστεί αρχικά μια ενδεικτική ανασκόπησή της ως έννοιας και στη συνέχεια λίγο πιο συγκεκριμένα μέσω της φιγούρας του Homo Sacer, όπως αυτή ξεδιπλώνεται στο ομότιτλο βιβλίο του Agamben. Σημαντικό σημείο προς ανάλυση, είναι το στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου και θα δοθεί ιδιαίτερη προσοχή μιας και όπως τονίζει ο Agamben, το στρατόπεδο συγκέντρωσης αποτελεί το σύγχρονο υποδειγματικό χώρο για την κατάσταση εξαίρεσης. Στη συνέχεια θα γίνει μια προσπάθεια τοποθέτησης του Homo Sacer, από το αρχαίο ρωμαϊκό δίκαιο στη νεωτερικότητα και πως αυτή η τοποθέτηση συνάδει τόσο με την απόδειξη των θεωρητικών απόψεων του Agamben αλλά και με τις σύγχρονες κοινωνικο-πολιτικές επιταγές.Τεκμήριο O αντιπολιτευτικός λόγος κατά την περίοδο 1917-1920Παπαχρήστου, Ελισάβετ Α.; Λούβη, Ευαγγελία; Βεντούρα, Λίνα; Παπαδημητρίου, Δέσποινα Ι.; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2022)Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η μελέτη και ανάδειξη του αντιπολιτευτικού λόγου την περίοδο 1917-1920. Εκκινεί από την επάνοδο του Ελευθέριου Βενιζέλου το Μάιο του 1917 μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 και τη νίκη της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης. Η διακυβέρνηση των Φιλελευθέρων αυτή την περίοδο κινείται σε ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο: ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα αναστἐλλονται, επιφανή στελέχη της αντιπολίτευσης εξορίζονται, η ελευθερία του Τύπου περιστέλλεται. Η έρευνα βασίζεται στη μελέτη του ημερήσιου Τύπου (5 αντιβενιζελικές εφημερίδες) και της εφημερίδας των Συζητήσεων της Βουλής των Ελλήνων. Δευτερευόντως αξιοποιήθηκαν υπομνήματα του Foreign Office και αρχεία από το προσωπικό αρχείο του Βενιζέλου. Η έρευνα ανέδειξε το λόγο των ανεξάρτητων και σοσιαλιστών βουλευτών και τα πεδία στα οποία ασκήθηκε: τις διαρκείς εκκαθαρίσεις και εκτοπίσεις πολιτών, πολιτικών και δημοσιογράφων, τη διατήρηση του στρατιωτικού νόμου και της λογοκρισίας και την αντισυνταγματική σύγκληση της Βουλής του Μαΐου 1915 και μη διενέργεια εκλογών. Η αξιοποίηση του δυναστικού συμβόλου και το σύνθημα της αποτίναξης της βενιζελικής τυραννίας θα αποτελέσουν τον καταλύτη που θα οδηγήσει σταδιακά έναν άμορφο πολιτικά χώρο στη νίκη της 1ης Νοεμβρίου 1920.Τεκμήριο The Anti Jacobin: μία εβδομαδιαία εφημερίδα για τη βρετανική πολιτική στα χρόνια των Επαναστατικών Πολέμων στην Ευρώπη (1797-1798)Χουντής, Ιωάννης Π.; Γιακωβάκη, Νάσια; Παπαδημητρίου, Δέσποινα Ι.; Λούβη, Ευαγγελία; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2022)Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ένα έντυπο ως προς τη βρετανική πολιτική στα χρόνια των Επαναστατικών Πολέμων στην Ευρώπη, όπως καταγράφεται στις σελίδες της εβδομαδιαίας εφημερίδας The Anti-Jacobin. Τα επιμέρους πρόσωπα στα οποία δίδεται έμφαση είναι ο Ναπολέων και ο Ουίλιαμ Πιτ ο Νεότερος ενώ η χρονική περίοδος εξέτασης (1797-1798) συμπίπτει με την έκδοση της εφημερίδας. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζεται η πρόσληψη του Ναπολέοντα από την βρετανική κοινή γνώμη και τους Βρετανούς πολιτικούς κατά τη διάρκεια των ετών μεταξύ της υπογραφής της Συνθήκης του Κάμπο Φόρμιο (Campo Formio) και της Ναυμαχίας του Νείλου. Επιπλέον, στο επίπεδο της ιστορίας της οικονομικής σκέψης πραγματοποιείται ανάλυση του πρώτου γενικού φόρου εισοδήματος που θεσμοθετήθηκε εκείνο το έτος στον κρατικό προϋπολογισμό που εισηγήθηκε η κυβέρνηση Πιτ. Σημειώνεται ως προς την μεθοδολογία πως πρωτογενής πηγή για αμφότερα τα θέματα αποτελεί το Anti-Jacobin, που εξέδιδε μαζί με τους συνεργάτες του o Τζωρτζ Κάνιγκ, μετέπειτα πρωθυπουργός της Βρετανίας. Ο σκοπός αυτής της εξέτασης είναι διττός: Αφενός, στοχεύει στην αποτύπωση του τρόπου με τον οποίον χρησιμοποιούταν ο Τύπος για την υποστήριξη συγκεκριμένων πολιτικών. Αφετέρου, αποσκοπεί στην παροχή περισσότερων πληροφοριών για την καριέρα και την εικόνα του Ναπολέοντα το κρίσιμο χρονικό διάστημα πριν από την ανάληψη της Υπατείας και για την μέθοδο θεσμοθέτησης του πρώτου φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων στην Ευρώπη.Τεκμήριο The Social Democrat Experience in Greece and Turkey: PASOK and CHP’s PowersSonmez, Pinar Dilan N.; Αναγνωστοπούλου, Σία; Παπαγεωργίου, Στέφανος Π., 1951-; Μοσχονάς, Γεράσιμος; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2014)Αν και υπάρχουν πολλές ακαδημαϊκές έρευνες που εξετάζουν το δίπολο Ελλάδας-Τουρκίας ωστόσο δεν υπάρχουν πολλές που να αναλύουν συγκριτικά αυτές τις δύο διαφορετικές χώρες κάτω από τα πλαίσια της Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή η εργασία αποσκοπεί τόσο στη σύγκριση των πρώτων σοσιαλδημοκρατικών εμπειριών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του C.H.P. όσο και στην αξιολόγηση της σύγχρονης ιστορίας αυτών των χωρών απο την οπτική των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Η συγκριτική έρευνα αυτή παρουσιάζει τους παρόμοιους τρόπους που έχουν υιοθετηθεί από το ΠΑΣΟΚ και CHP στο επίπεδο της ρητορικής και των πολιτικών αποφάσεων, ιδιαίτερα μέσα από την έννοια του εθνικού συμφέροντος, καθώς και την προβολή των διάφορων αποτελεσμάτων από παράλληλες κατευθύνσεις λόγω πολυποίκιλους λόγου μοναδικών πολυποίκιλων αιτιών. Την ίδια στιγμή αυτή η διπλωματική εργασία αναλύει τους ρόλους των δύο από τις σημαντικοτερες προσωπικότητες της ελληνικής και τουρκικής πολιτικής σκηνής, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Μπουλέντ Ετζεβίτ στην άνοδο της Σοσιαλδημοκρατίας των χωρών τους ως χαρισματικοί αρχηγοί.Τεκμήριο White Power Μουσική: διεθνείς εκφάνσεις της και η έκφρασή της στην ΕλλάδαΟικονομίδης, Αλέξανδρος Ν.; Γεωργιάδου, Βασιλική; Κατσάπης, Κώστας; Βαμβακάς, Βασίλης; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2020)Η παρούσα εργασία είναι μια προσπάθεια σκιαγράφησης της White Power μουσικής σκηνής στις –κατά την άποψη του γράφοντα- σημαντικότερες χώρες που αυτή εμφανίστηκε, όσο και στην Ελλάδα. Παρά το γεγονός πως θεωρείται μικρής σημασίας σε σχέση με την συνολική δράση του εθνικιστικού και νεοναζιστικού κινήματος, ασκεί μία πολύ σημαντική επιρροή τόσο στην διαμόρφωση της συλλογικής ταυτότητας του κινήματος, όσο και στην προπαγάνδιση της ιδεολογίας του. Η καταγραφή της ιστορικής της πορείας και η ταξινόμηση των διαθέσιμων πληροφοριών σχετικά με τη συγκεκριμένη μουσική σκηνή είχε στόχο τη σύνθεση μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης εικόνας της δράσης τόσο της σκηνής όσο και του κινήματος σε ευρύτερο πλαίσιο. Πλην της Ελλάδας, δίνεται μεγαλύτερο βάρος στην σκηνή του εξωτερικού (ειδικά στην «πατρίδα» της White Power μουσικής σκηνής, την Βρετανία). Παράλληλα, γίνεται μια αναφορά και σε κάποιες άλλες χώρες με αρκετά δυνατή White Power μουσική σκηνή, συγκεκριμένα στις ΗΠΑ, στην Γερμανία και στην Νορβηγία. Κάθε μία από αυτές έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία προσέφεραν στην διαμόρφωση της διεθνούς σκηνής όπως είναι σήμερα.Τεκμήριο Αθλητισμός και γεωπολιτική: ο φιλικός αγώνας Παρτιζάν-ΑΕΚ τον Απρίλιο του 1999Χειλαδάκης, Θεμιστοκλής Ν.; Αθανασιάδης, Χάρης, 1962-; Κατσάπης, Κώστας; Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2024)Η δεκαετία του ’90 σφραγίζεται από την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ και τη λήξη του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου». Η υποχώρηση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» θα επιφέρει σοβαρές αναταράξεις στην Ανατολική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Ο θάνατος του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο θα λειτουργήσει καταλυτικά στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, με αποτέλεσμα μια νέα εμπόλεμη περίοδος να εκκινεί εντός της ευρωπαϊκής επικράτειας, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τα ελληνικά σύνορα. Σέρβοι, Σλοβένοι, Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι πολεμούν μεταξύ τους με στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητων εθνών κρατών. Η εμπλοκή της Δύσης και των νέων αναδυόμενων περιφερειακών δυνάμεων είναι δεδομένη και κάθε πλευρά επιχειρεί να προασπίσει τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Τελευταίο στιγμιότυπο του δεκαετούς αιματοκυλίσματος θα αποτελέσει το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου. Το Κόσοβο, μια περιοχή που χαρακτηρίζεται διαχρονικά από την πολυεθνική πληθυσμιακή της σύνθεση, γίνεται σημείο διαμάχης ανάμεσα στους Σέρβους, οι οποίοι το διεκδικούν ως επαρχία της Σερβικής Δημοκρατίας, και τους Αλβανούς Κοσσοβάρους, οι οποίοι ζητούν την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του συγκεκριμένου εδάφους ως ξεχωριστής κρατικής οντότητας. Η διαμάχη θα λάβει σύντομα βίαια χαρακτηριστικά ιδίως μετά τη δημιουργία της αλβανικής οργάνωσης UCK, η οποία θα προωθήσει τον ένοπλο αγώνα για την επίτευξη της ανεξαρτησίας. Η ένοπλη σύρραξη μεταξύ Σέρβων κι Αλβανών Κοσσοβάρων ξεκινά και η εμπλοκή ξένων δυνάμεων δεν θα αργήσει να έρθει. ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ θα επέμβουν διπλωματικά, σε ένα επίπεδο εξυπηρέτησης των δικών τους βλέψεων για το μέλλον της περιοχής. Η λύση δεν έρχεται και η στρατιωτική παρέμβαση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Συμμάχους της εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας είναι γεγονός, με σημείο εκκίνησης την 24η Μαρτίου του 1999. Μια νέα περίοδος θανάτου επανέρχεται, με χιλιάδες Αλβανούς και Σέρβους αμάχους να χάνουν τη ζωή τους, να βασανίζονται, να εκτοπίζονται από τα σπίτια τους και να γίνονται θύματα τρομοκράτησης των αντιμαχόμενων πλευρών. Το ελληνικό κράτος από την πρώτη στιγμή, όπως και σε όλη την προηγούμενη δεκαετία, θα πάρει μέρος στον πόλεμο με μία στρατηγική «διττής φύσεως» προς εξυπηρέτηση των δικών του εθνικών συμφερόντων. Από την μία, θα συμμετάσχει στην στρατιωτική επέμβαση, όντας μέλος της νατοϊκής συμμαχίας, παραχωρώντας στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια και υπηρεσίες του ελληνικού στρατού για την εξυπηρέτηση των νατοϊκών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Από την άλλη, θα συνδράμει σημαντικά τις προσπάθειες της σερβικής πλευράς με διάφορα μέσα στο όνομα της λεγόμενης «Ελληνοσερβικής Φιλίας». Υπό το πλαίσιο αυτής, ένα μεγάλο αντινατοϊκό κι αντιδυτικό κίνημα θα ξεσπάσει στο εσωτερικό της χώρας και θα λάβει διάφορες μορφές. Συναυλίες, διαδηλώσεις, σαμποτάζ, αποστρατείες Ελλήνων στρατιωτικών από τις νατοϊκές επιχειρήσεις μέχρι κι ένοπλες επιθέσεις σε «δυτικούς» στόχους αποτελούν μερικά από τα κομμάτια που συνέθεταν το «κάδρο» των κινητοποιήσεων, το οποίο όχι μόνο ερχόταν σε σύμπλευση, αλλά κι ενίσχυε με τον τρόπο του την ελληνική εξωτερική πολιτική της περιόδου εκείνης. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο πρόεδρος της ΑΕΚ Δημήτρης Μελισανίδης θα πάρει την πρωτοβουλία της διοργάνωσης ενός φιλικού αγώνα «ειρήνης» με την ομάδα της Παρτιζάν εντός του εμπόλεμου Βελιγραδίου, για να εκπέμψει διεθνώς το αίτημα περί τερματισμού του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας από τις δυτικές δυνάμεις. Στις 6 Απριλίου, η ελληνική ομάδα με την συνοδεία πολιτικών, καλλιτεχνών, βετεράνων αθλητών, δημοσιογράφων κι αποστράτων των μυστικών υπηρεσιών θα ξεκινήσει το περίφημο ταξίδι της για την σερβική πρωτεύουσα. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται λεπτομερώς η διοργάνωση του συγκεκριμένου φιλικού, τα κίνητρα των πρωταγωνιστών του, τα τεκταινόμενα που έλαβαν μέρος, τα μηνύματα που εξέπεμψε, ο χαρακτήρας που αποδόθηκε σε αυτόν καθώς κι ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώθηκε στη συλλογική μνήμη. Μέσα από διάφορα επιχειρήματα που αφορούν κυρίως την επεξεργασία των συμβαινόντων πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την φιλική αναμέτρηση, αλλά και των προφίλ και των βιογραφικών των διοργανωτών και των συμμετεχόντων που επιστρατεύτηκαν για την υλοποίηση αυτής, επιχειρείται να απαντηθεί το ερώτημα εάν το συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό παιχνίδι πράγματι σκόπευε να προβάλει μηνύματα αδελφοσύνης και ειρήνης μεταξύ των λαών με αντιπολεμικά κι αντιμιλιταριστικά χαρακτηριστικά, όπως μνημονεύεται μέχρι και σήμερα, ή εάν, αντιθέτως, έκανε λόγο για μια επιλεκτική και «στρατηγική» ειρήνη προς εξυπηρέτηση της ελληνικής και της σερβικής διπλωματίας, με γνώμονα το δεύτερο σκέλος της «διττής φύσεως» στρατηγικής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.