Μεταπτυχιακές εργασίες

Μόνιμο URI για αυτήν τη συλλογήhttps://pandemos.panteion.gr/handle/123456789/37

Περιήγηση

Πλοήγηση Μεταπτυχιακές εργασίες ανά Μέλος Εξεταστικής Επιτροπής "Andriakaina Ανδριάκαινα, Eleni Ελένη"

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
Φιλτράρετε τα αποτελέσματα πληκτρολογώντας τα πρώτα γράμματα
Τώρα δείχνει 1 - 1 από 1
  • Μικρογραφία εικόνας
    Τεκμήριο
    Σύμβολα και ένοπλη πολιτική βία: χρήσεις του αντιδικτατορικού αγώνα στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης
    Παναγιώτου, Νικόλαος; Αθανασιάδης, Χάρης, 1962-; Αθανασιάδης, Χάρης; Ανδριάκαινα, Ελένη; Andriakaina Ανδριάκαινα, Eleni Ελένη; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-11-11)
    Η εν λόγω διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο που οι μεταπολιτευτικές ένοπλες ομάδες πολιτικής βίας αντιλαμβάνονταν τον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και τις σχέσεις που άμεσα ή έμμεσα διεκδικούσαν μαζί του. Ειδικότερα, γίνεται λόγος για το ιδεολογικό πλαίσιο, τα κοινωνικά αφηγήματα, τα αιτήματα, αλλά και τους ηθικούς κώδικες που οι εν λόγω οργανώσεις αντλούσαν από τις ομάδες δυναμικής αντίστασης κατά τη διάρκεια της επταετίας. Αρχικά η έρευνα μας διαπιστώνει ότι τα πολιτικά αφηγήματα που σχετίζονταν με την ένοπλη δράση κέρδισαν σημαντική δημοφιλία κατά τη διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα. Εξετάζοντας περιπτώσεις αντιδικτατορικών οργανώσεων με ριζοσπαστικότερα χαρακτηριστικά, καταφέραμε να απομονώσουμε τα γκεβαρικά, μαοϊκά κ.ά. αφηγήματα που παρουσίαζαν την ένοπλη δυναμική αντίσταση ως τον ουσιαστικότερο τρόπο αντιμετώπισης της δικτατορίας. Με το βλέμμα στραμμένο σε περιπτώσεις όπως το Κ29Μ (Κίνημα 29η Μάη), τη ΛΕΑ (Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση) και την 20ή Οκτώβρη, παρακολουθούμε την πορεία μελών των οργανώσεων τα οποία είτε φέρεται να συμμετείχαν στα αντάρτικα πόλης που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της δικτατορίας (π.χ. Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Χρήστος Κασσίμης) είτε εκείνων οι οποίοι συνειδητά έβαλαν τέλος στην ένοπλη δράση τους (περίπτωση Νίκου Μανιού). Ειδικό βάρος δίνουμε στις ζυμώσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά την πρώτη εποχή της μεταπολίτευσης, διαπιστώνοντας ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιστών και αγωνιστριών του αντιδικτατορικού αγώνα άφησαν πίσω τους την ένοπλη βία. Παράλληλα ενδελεχής είναι η ανάλυση σχετικά με τους κύκλους που έμειναν να πιστεύουν στη συνέχιση του ένοπλου αγώνα και το πως οι ριζοσπαστικοποιημένοι αυτοί χώροι αποτέλεσαν τη γενεσιουργό πράξη για τις οργανώσεις ΕΛΑ (Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας) και 17 Ν (Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη). Στη συνέχεια μελετήσαμε τις δολοφονίες των Ρίτσαρντ Γουέλς, Ευάγγελου Μάλλιου και Πέτρου Μπάμπαλη, από τις οργανώσεις 17 Ν και Ιούνης ’78, ως χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου που οι ένοπλες οργανώσεις της μεταπολίτευσης παρουσιάζονταν σαν συνεχιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Η θέση αυτή επαληθεύεται παντοιοτρόπως από τις προκηρύξεις που ακολούθησαν τις προαναφερθείσες εκτελέσεις, τόσο σε ότι είχε να κάνει με την πολιτική επίφαση των δράσεων όσο και το σκεπτικό πίσω από την επιλογή των στόχων. Οι αναφορές από το χώρο της ένοπλης πολιτικής βίας στον αντιδικτατορικό αγώνα βρίθουν. Με τις προκηρύξεις της 17 Ν, τα κείμενα της Αντιπληροφόρισης και τις αναφορές του ίδιου του Δημήτρη Κουφοντίνα, να υπογραμμίζουν τη «συγγένεια» που ο εν λόγω χώρος διεκδικούσε με τις οργανώσεις δυναμικής αντίστασης κατά της δικτατορίας. Φαίνεται δε, ότι η «συγγένεια» αυτή, ως κεντρικό στόχο είχε να δώσει στους αντάρτες πόλης έναν αυτοδικαιωτικό χαρακτήρα, μέσω της ηθικής νομιμοποίησης που εγγυάτο η παρακαταθήκη του αντιδικτατορικού αγώνα. Εξετάζοντας τον τρόπο που τα δύο αυτά ιστορικά πεδία περιπλέκονται (μεταπολιτευτική ένοπλη δράση και αντιδικτατορικός αγώνας) αναλύουμε τον τρόπο με τον οποίο μέλη των οργανώσεων κατά της δικτατορίας βρέθηκαν στο στόχαστρο των αρχών για πιθανές σχέσεις με την «τρομοκρατία». Όπως παρουσιάσαμε, οι διώξεις αυτές ήταν συχνές · με τη στοχοποίηση των αγωνιστών από τις αρχές και μερίδα του Τύπου να είναι συνεχής. Τέλος αναφερθήκαμε στη σκληρή κριτική που αντάλλασσαν σε αρκετές περιπτώσεις τα μέλη του αντιδικτατορικού αγώνα με τις οργανώσεις ένοπλης πολιτικής βίας. Τη μερίδα του λέοντος στο εν λόγω ζήτημα είχε η 17 Ν, η οποία πρωταγωνίστησε σε συγκρούσεις στον δημόσιο διάλογο, με πρόσωπα όπως, η Πέπη Ρηγοπούλου και ο Γιώργος Βότσης. Σε αυτόν τον διάλογο το μεγαλύτερο μέρος των πρωταγωνιστών αυτών, κράτησε εξαιρετικά αρνητική στάση απέναντι στις οργανώσεις ένοπλης πολιτικής βίας, θεωρώντας ότι οι οργανώσεις αυτές διαστρέβλωναν τα σύμβολα και τον χαρακτήρα του αντιδικτατορικού αγώνα.