Πλοήγηση ανά Επιβλέπων/ουσα "Xiropaidis, Georgios"

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω
Φιλτράρετε τα αποτελέσματα πληκτρολογώντας τα πρώτα γράμματα
Τώρα δείχνει 1 - 1 από 1
  • Μικρογραφία εικόνας
    Τεκμήριο
    Το ριζικό κακό, το διαβολικό κακό και η ελευθερία της προαίρεσης στον Kant: μια σχέση αντινομίας
    Γκουτζούνη, Ελένη; Gkoutzouni, Eleni; Ξηροπαΐδης, Γιώργος; Xiropaidis, Georgios; Σαγκριώτης, Γιώργος; Sagriotis, Georgios; Political Science and History (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, 2025-10-31)
    Μία επίδικη έννοια της καντιανής ηθικής φιλοσοφίας είναι εκείνη της ροπής προς το κακό που αναπτύσσεται στο πρώτο μέρος της Θρησκείας (1793). Ο κύριος στόχος του Kant στο εν λόγω μέρους του έργου είναι να υποστηρίξει την ρηξικέλευθη για την εποχή θεωρία ότι το κακό είναι ριζικό, δηλαδή ριζωμένο ως εγγενές χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, ενώ ταυτόχρονα τα υποκείμενα μπορούν να το επιλέξουν ελεύθερα και γι’ αυτό καθίστανται ηθικώς υπεύθυνα για την απόκτησή του. Συνεπώς, η ροπή στο κακό έχει μία διφυή και αντιφατική υπόσταση: αφενός χαρακτηρίζεται από τον Kant ως φυσική ροπή, διότι προϋποτίθεται ως υποκειμενικώς αναγκαία για το ανθρώπινο γένος ταυτίζοντάς την με το προπατορικό αμάρτημα· αφετέρου χαρακτηρίζεται ως ηθική ροπή, καθώς είναι αποτέλεσμα της αντικειμενικής τυχαιότητας της επιλογής της από όλα τα υποκείμενα μέσω της ελευθερίας της προαίρεσης, οπότε γίνεται λόγος για ένα παράγωγο αμάρτημα. Τα βασικά ερωτήματα που θέτει η σύγχρονη βιβλιογραφία στην καντιανή θεωρία περί κακού είναι δύο: πρώτον, κατά πόσον ο Kant μπορεί να συμβιβάσει την παραπάνω αντινομία της ροπής στο κακό, γεγονός που αποδίδεται με τον όρο συμβατισμός· δεύτερον, εάν η εν λόγω θεωρία, που περιγράφει ένα ευρύ φάσμα της ηθικής κατάστασης του ανθρώπινου γένους, μπορεί να περιλάβει και να εξηγήσει τις ακραίες περιπτώσεις του απόλυτου ηθικού καλού και κακού. Για την απάντηση αυτών των ερωτημάτων έχουν αναπτυχθεί τέσσερις ερμηνευτικές προσεγγίσεις της καντιανής θεωρίας του κακού: η υπερβατολογική, η εμπειρική-ανθρωπολογική, εκείνη των αρνητών της υπερβατολογικής ερμηνείας και η οιονεί υπερβατολογική. Η παρούσα διπλωματική εργασία αποσκοπεί στην απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων υποστηρίζοντας την οιονεί υπερβατολογική ερμηνεία. Προς κατάδειξη αυτού, η εργασία χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια. Το πρώτο αφορά στην ανάλυση των βασικών εννοιών του Kant, δηλαδή της ελευθερίας της προαίρεσης, της σχέσης της υπερβατολογικής με την εμπειρική ελευθερία, και της ιεραρχικής δομής των γνωμόνων, μέσω της οποίας διαχωρίζεται η δυνατότητα από την πραγμάτωση του ανθρώπινου κακού. Το δεύτερο κεφάλαιο επικεντρώνεται στην απόδειξη του συμβατισμού της ροπής μέσω της οιονεί υπερβατολογικής ερμηνείας. Το τρίτο κεφάλαιο αφορά στη δυνατότητα της πραγμάτωσης ενός άγιου φρονήματος, οπότε πραγματεύεται το ζήτημα του απόλυτου καλού μέσω της έννοιας του ύψιστου αγαθού. Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύεται η δυνατότητα πραγμάτωσης του διαβολικού κακού από τους ανθρώπους μέσω του σχολιασμού αποσπασμάτων της ΜτΗ, όπου ο Kant δίνει νέα στοιχεία για το διαβολικό φρόνημα οπότε εξηγείται μέσω της αναλογίας του με το άγιο φρόνημα.